1410 Grunwald. Triumf demokracji szlacheckiej nad germańskim barbarzyństwem.

Godło Polaków Orzeł Biały

ORZEŁ BIAŁY
Orzeł jako symbol znany był już wielu narodom. Babilończycy, Persowie czy Hindusi z wizerunkiem tego ptaka utożsamiali najwyższą boskość. W mitologii greckiej orzeł stanowił symbol geniuszu, wielkości i majestatu, zaś w Rzymie znak cesarski i legionów. Orzeł w symbolice chrześcijańskiej zajmował też poczesne miejsce. Używali go także książęta ruscy, serbscy i niderlandzcy, jak również niemieccy i moskiewscy cesarze.
Geneza godła wiąże się z tysiącletnimi dziejami państwa polskiego. Po raz pierwszy w naszej historii rysunek ptaka pojawił się na denarach Bolesława Chrobrego. W XII i XIII wieku, ulegając udoskonaleniom artystycznym, coraz bardziej upodabniał się do orła. W średniowieczu orzeł był herbem władców piastowskich i występował najczęściej na monetach, pieczęciach, elementach uzbrojenia i chorągwiach. Jako herb książąt towarzyszył polskim wojom na polach bitewnych. Pierwszą wzmiankę o znaczeniu orła w walce zamieścił Wincenty Kadłubek w „Kronice Polskiej”, opisując bitwę stoczoną w 1180 roku przez Kazimierza Sprawiedliwego pod Brześciem. Jak stwierdza kronikarz, w toku walki, książę Kazimierz wysunął się do przodu, a wojownicy jego ujrzawszy „znak zwycięstwa orła radośnie przedzierali się przez zwały trupów i tym silniej parli do zwycięstwa, z im większą chlubą patrzyli się na triumf swego księcia”. Orła Białego dostrzegamy także na tarczy księcia Henryka II Pobożnego w bitwie pod Legnicą stoczoną 9 kwietnia 1241 roku.
Zanim orzeł biały stał się godłem państwa polskiego, towarzyszył już wielu uroczystościom dworskim. Malowany był głównie na czerwonych tarczach i w czasie ceremonii znajdował się przy władcy. Orzeł towarzyszył przede wszystkim uroczystościom organizowanym z okazji doniosłych wydarzeń w życiu dworu i wojska. W tym czasie miał on stylizowaną sylwetkę o kształcie owalnym, bez korony. Wizerunek z szeroko rozpostartymi skrzydłami i głową zwróconą w prawo został umieszczony po raz pierwszy w 1222 roku na pieczęci księcia opolskiego Kazimierza. Ponadto znajdował się także na pieczęciach księcia krakowskiego Leszka Białego (1228 r.), książąt wielkopolskich Władysława Laskonogiego i Władysława Odońca (1231 r.) oraz księcia kujawskiego Kazimierza Konradowica (1236 r.). Zmieniała się też barwa znaku herbowego. Za czasów książąt z dynastii Piastów srebrny orzeł, czyli biały, umieszczony w czerwonym polu tarczy herbowej, dał początek polskim barwom narodowym: biało-czerwonym.

I. ORZEŁ WEDŁUG PIECZĘCI MAJESTATYCZNEJ
PRZEMYSŁA II Z 1295 R.
Heraldyczny znak orła białego z koroną na czerwonym polu tarczy pojawił się na ceremonii koronacyjnej władcy Wielkopolski Przemysła II 25 czerwca 1295 r. w Gnieźnie (rys.1), który zaakceptował zestawienie barw wyrytych na grobowcu Henryka Probusa księcia wrocławskiego. Przemysł II sprawił sobie pieczęć majestatyczną, na której z jednej strony przedstawiony był siedzący król na tronie z insygniami władzy, a na drugiej wielki Orzeł Biały w koronie na czerwonym polu tarczy z obiegającym wokół napisem „Bóg przywrócił Polakom zwycięskie znaki”. W ten sposób Orzeł Biały w koronie stał się herbem Królestwa Polskiego przyjęty przez wszystkich królów polskich. Przyozdabiano nim szaty królewskie, broń osobistą i chorągwie. Jednocześnie godło eksponowano podczas najważniejszych ceremonii, stanowiąc ich najcenniejszą oprawę, a więc podczas uroczystości koronacyjnych, elekcyjnych, elekcji królów, przyjazdów dostojników zaprzyjaźnionych państw, zawierania traktatów pokojowych, obrad sejmowych, orszaków weselnych, pogrzebów. Był też obecny na polu walki.

II. ORZEŁ PAŃSTWOWY W XIV WIEKU.
Na początku XIV wieku orzeł biały na czerwonym polu ze złotą koroną na głowie i złotymi szponami oraz dziobem zwróconym w prawo został umieszczony na tarczy Królestwa Polskiego, chorągwi wielkiej oraz pieczęciach i monetach. Ponadto Władysław Łokietek ozdobił nim miecz koronacyjny (1320 r.), Postać polskiego orła państwowego ukształtowała się około połowy XIV wieku. Z tego okresu pochodzą znakomite realizacje wizerunku Orła Białego szczególnie uwidocznione na rewersie pieczęci majestatycznej Kazimierza Wielkiego w II ćwierćwieczu XIV wieku. Wybornie zarysowana sylwetka orła, z dumnie odchyloną głową w koronie, z ostrym dziobem, szeroko rozpostartymi skrzydłami, rozwiniętym mocnym ogonem i potężnymi drapieżnymi szponami. Tak więc, umacnianiu roli tego symbolu sprzyjało kształtujące się poczucie świadomości narodowej, ożywienie uczuć patriotycznych wśród wszystkich Polaków. Biel orła polskiego oznaczała dobro, czerwień – dostojność. Od najdawniejszych czasów orzeł biały symbolizował odwagę i bohaterstwo, majestat oraz czystość dążeń narodów i państw.

Ciekawym kształtem przedstawiony jest orzeł według zwornika sklepienia katedry na Wawelu z około połowy XIV wieku . Bije z niego siła i majestat wybornie zarysowanej sylwetki ptaka.
Należy też dodać, że godło państwowe podlegało różnym zmianom graficznym i ewolucjom, uzależnionym głównie od aktualnych stylów architektonicznych i upodobań artystycznych. Po zawarciu unii między Polską i Litwą 14 sierpnia 1385 r. godłem zjednoczonych państw stał się Orzeł polski i Pogoń litewska (mająca w polu czerwonym rycerza konnego w zbroi z wzniesionym mieczem i tarczą błękitną z podwójnym złotym krzyżem). Godła złączonych unią państw umieszczano na dwudzielnej lub czwórdzielnej w krzyż tarczy. Orzeł Biały był umieszczany zawsze w pierwszym polu tarczy, czasem kurtuazyjnie zwrócony ku litewskiej Pogoni

III. ORZEŁ PAŃSTWOWY W XV WIEKU.
W bitwie pod Grunwaldem (1410 r.) rycerstwu polskiemu przewodziła Chorągiew Wielka Ziemi Krakowskiej, mająca w herbie Orła Białego z rozpostartymi skrzydłami i koroną na głowie. Wielkie emocje, jakie towarzyszyły w czasie trwania tej bitwy, poświadcza Jan Długosz w Rocznikach, opisując upadek Wielkiej Chorągwi z Orłem Białym i zaciętość wojów w obronie tego najważniejszego znaku. Jej ponowne podniesienie przez polskich rycerzy stało się punktem zwrotnym w przebiegu tej zwycięskiej walki. Po odniesionym zwycięstwie król Władysław Jagiełło przyznał zasłużonym rycerzom ozdobne łańcuchy z wyobrażeniem Orła Białego.
Potężną siłę wyrazu uwidaczniają się mistrzowsko wyrzeźbione orły na nagrobkach Władysława Jagiełły w II ćwierćwieczu XV wieku oraz Kazimierza Jagiellończyka około 1492 roku , znajdujące się na Wawelu

Od połowy XV wieku, oprócz Orła Białego na pieczęciach koronnych i godła Pogoni na pieczęciach Wielkiego Księstwa Litewskiego, używano herbu złożonego: w polach pierwszym i czwartym, w podzielonej na cztery części tarczy, był zamieszczony Orzeł Biały, a w drugim i trzecim Pogoń litewska. Stałą , niezmienną cechę polskiego godła stanowiło udostojnienie go królewską koroną. Początkowo była to gotycka korona otwarta, którą w końcu XV wieku zamknięto od góry kabłąkami oraz zwieńczono jabłkiem panowania i krzyżem w nawiązaniu do idei cesarskiej, jako symbolu pełnej suwerenności króla polskiego i jego państwa.

V. ORZEŁ PAŃSTWOWY W XVII i XVIII WIEKU.
Za rządów królów elekcyjnych począwszy od Stefana Batorego, aż do Stanisława Augusta Poniatowskiego na piersiach orła umieszczano herby rodowe władców lub na środku tarczy czteropolowej, na skrzyżowaniu jej pól. Taki złożony herb państwa występował w siedzibach władz i urzędów oraz w innych miejscach publicznych. Najpowszechniejszym był Orzeł Biały z herbem rodowym króla na piersi. Za panowania Stefana Batorego widniał w tym miejscu – „Wilczy Kieł”. Taki wizerunek został zaprojektowany w 1584 roku przez Herbarza Bartosza Paprockiego . Wydaje się, że znacznie ładniejszy jest orzeł z herbem rodowym na piersi „Snopek Wazów” z czasów Władysława IV – I połowa XVII wieku .

Charakterystyczne herby rodowe występujące na orłach, są u Janina Jana III Sobieskiego – zachowane według detalu zdobniczego Kościoła Mariackiego w Krakowie z 1681 roku oraz z herbem rodowym Wettynów na piersi – według chorągwi z czasów Augusta III około połowy XVIII wieku.
VI. ORZEŁ PAŃSTWOWY W XIX WIEKU.
W świadomości narodu białopióry orzeł w koronie utrwalił się jako znak Polaków. Rozbiory Polski i utrata niepodległości stały się czynnikami ożywiającymi i przyśpieszającymi rozwój polskiej myśli narodowej. Orzeł Biały, jako znak oficjalnie zakazany, stawał się symbolem najżywszych uczuć patriotycznych. Miał przypominać świetność państwa ucieleśniać marzenia o wolności.
Wizerunek orła powrócił na krótko w herbie utworzonego w 1807 roku Księstwa Warszawskiego. Umieszczono go na jednej tarczy z godłem saskim. W tym czasie wykształcił się pierwowzór polskiego orła wojskowego, noszonego jako odznaka żołnierzy na nakryciach głowy. Przykładem może być orzeł z czapki 11 pułku piechoty Księstwa Warszawskiego z lat 1808 – 1815 . Wizerunek przedstawiał ptaka siedząccego na tzw. tarczy amazonek, na której wytłaczano numery pułków, wzorowanej na pelcie, tarczy lekkiej piechoty greckiej, motywie znanym w zdobnictwie klasycystycznym. Ten kształt okazał się wyjątkowo trwały. Podobny był orzeł z drzewca sztandaru pułku piechoty z czasów Księstwa Warszawskiego z 1808 roku , a także orzeł z kaszkietu oficera 4 pułku piechoty liniowej Królestwa Polskiego z lat 1815 – 1830 .
Po roku 1815 na ziemiach Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Poznańskiego dominującym herbem był czarny dwugłowy orzeł rosyjski i czarny orzeł pruski, na których piersi znajdował się malutki znak Orła Białego. Symbol narodu polskiego zakazany przez zaborców, odradzał się w każdym powstaniu narodowym. W Powstaniu Listopadowym początkowo był sam orzeł, później uchwałą Sejmu z 19 lutego 1831 roku – Orzeł z Pogonią na tarczy zwieńczonej koroną. Pogoń oznaczała wówczas, że walki ogarnęły też Litwę oraz to, że ich celem jest odbudowa Polski w przedrozbiorowych granicach. Podobnymi intencjami kierował się rząd powstańczy, który 18 stycznia 1863 roku przyjął herb trójpolowy z Orłem Białym, Pogonią i wizerunkiem Michała Archanioła, symbolizującego ziemie ruskie jako część składową historii Polski.
Herby powstań 1830 i 1863 roku były obecne w życiu Wielkiej Emigracji, a także po ich upadku. Jednakże, orzeł bez korony pojawił się na sztandarze powstałego w 1832 roku we Francji Towarzystwa Demokratycznego. W niektórych ugrupowaniach lewicowych zamiast korony przedstawiano Orła Białego i Pogoń w czapce konfederatce, gdyż korona kojarzyła się z ustrojem monarchistycznym państwa polskiego. Orzeł bez korony występował na sztandarach polskich na Węgrzech w czasie Wiosny Ludów w 1848 roku oraz w Powstaniu Krakowskim w 1846 roku, a także niektórych oddziałów powstańczych w 1863 i 1864 roku. Był także herbem (ale z krzyżem nad głową) zorganizowanego przez Adama Mickiewicza Legionu we Włoszech. Należy jednak podkreślić, że szereg orłów legionowych posiada koronę. Także powstające wtedy zalążki cywilnej władzy polskiej, instytucje i organizacje niepodległościowe, polityczne i społeczne, sięgały po Orła Białego w koronie, szczególnie w powstaniu listopadowym i styczniowym. Wizerunek orła odgrywał wielką rolę w każdym zrywie narodowym i ruchu wyzwoleńczym Polaków, w jakie obfitował XIX wiek.
VII. ORZEŁ PAŃSTWOWY W XX WIEKU.
Po latach niewoli Polacy przywracali swoje symbole narodowe, z Orłem Białym na czele. Były także propozycje powrotu do Orła Białego i Pogoni. W 1918 roku odrodzone państwo polskie przyjęło za swe godło orła w koronie. Jednak krótkotrwały rząd socjalistyczny Jędrzeja Moraczewskiego usunął ją między 18 listopada 1918 roku a 16 stycznia 1919 roku. Z surową krytyką tych, co to chcą jakoby nierozważnie obalić wielowiekowe tradycje narodowe, wystąpił, oprócz Narodowej Demokracji, profesor uniwersytetu we Lwowie Oswald Balzer.
W celu opracowania jednolitego wzoru godła państwowego powołano w Warszawie komisje i jednocześnie ogłoszono specjalny konkurs, który nie przyniósł oczekiwanych wyników. 1 sierpnia 1919 roku Sejm uchwalił oficjalny wzór godła i innych symboli państwa oraz znaków sił zbrojnych. Herbem państwa został według ustawy: „Znak Orła Białego z głową zwróconą w prawo [dla patrzącego w lewo], ze skrzydłami wzniesionymi do góry, ze złotymi szponami, koroną zamkniętą kabłąkami i zwieńczoną krzyżem oraz złotym dziobem w czerwonym polu”. Godło to nawiązywało do klasycznego orła z epoki stanisławowskiej i powstania listopadowego. Obowiązywało przez osiem następnych lat .

Na uwagę zasługuje fakt, iż emigranci polscy, przebywający na Zachodzie Europy, nie pogodzili się z utratą niepodległości Polski i dekretem Prezydenta RP na obczyźnie z 11 listopada 1956 roku zostaje zatwierdzone Godło Rzeczypospolitej Polskiej . Orzeł Biały był taki sam jak z 1927 roku, jednak otwartą koronę na głowie zamknięto kabłąkiem zwieńczonym krzyżem, którego domagali się działacze narodowi i katoliccy.
Pamięć Orła Białego w koronie nadal istniała w świadomości polskiego społeczeństwa, przywiązanego do tradycji narodowych. Dlatego też towarzyszył on masowym protestom ugrupowań opozycyjnych, a w szczególności wielkiemu ruchowi „SOLIDARNOŚCI” w każdym czasie jego działalności. W wyniku przemian politycznych i ustrojowych w końcu lat osiemdziesiątych i powołaniu Rzeczypospolitej Polskiej, Sejm ustawą nr 444 z 29 grudnia 1989 roku o zmianie konstytucji PRL, m.in. w artykule 103 ustęp 1 dotyczącym symboli narodowych wprowadza godło w postaci Orła Białego w koronie na czerwonym polu. Ponadto wprowadzone zostały zmiany w ustawie z dnia 31 stycznia 1980 roku o godle, barwach narodowych i hymnie PRL (Dz.U.Nr 7 poz. 18 i z 1985 roku Nr 23 poz. 100), ustawą z dnia 9 lutego 1990 roku poz. 60 w artykule 2 ustęp 1 brzmiącym: „Godłem Rzeczypospolitej Polskiej jest wizerunek orła białego ze złotą koroną na głowie zwróconej w prawo, z rozwiniętymi skrzydłami, z dziobem i szponami złotymi, umieszczony w czerwonym polu tarczy”. W ten sposób dopełniło się oczekiwane przez społeczeństwo i działaczy politycznych godło państwowe – ORŁA BIAŁEGO w podobieństwie do herbu z 1927 roku z niewielką zmianą kształtu tarczy i złotej obwódki dookoła niej oraz pięciolistnego zwieńczenia przepaski na skrzydłach orła

Jest to szczególne osiągnięcie narodu polskiego, któremu pomimo wielu lat niewoli zaborców w XVIII, XIX i XX wieku, utraty niepodległości w czasie II wojny światowej oraz komunistycznych rządów udało się dochować swój herb przez tak wiele stuleci. ORZEŁ BIAŁY STAŁ SIĘ HERBEM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ I GODŁEM NARODU.

Siedem wieków istnienia Orła Białego dowodzi, że jest on najwyższą wartością narodu i państwa.

The Piasts were the first Polish dynasty. According to the legend, the founder was called Piast (the dynasty name comes from him), together with his wife Rzepicha. Their great-grandson was Mieszko I (d. 992), the first historical ruler of Poland. His most important decision was to receive a Latin-rite baptism in 966. About 990 he adjoined Silesia (seized from Bohemia rulers) to his country.

Mieszko’s son, Boleslaus I the Brave, continued the policy of consolidating the state. He also engaged himself in politics i.a. in Bohemia and Slovakia. In 1000, he hosted the Emperor Otto III. It was then when the decision about creating the independent metropolis of Polish Church with the archbishop see in Gniezno and bishop seats in Kamień, Poznań, Cracow and Wrocław. The Emperor crowned Boleslaus with his circlet. Some historians see that as an agreement to crown Bolseslaus a king, and others even perceive this fact as the coronation itself. Eventually, Boleslaus was crowned a king shortly before his death, in 1025.

The royal crown was lost by Mieszko II Lambert, who in 1034 renounced the title and sent the regalia back to the Empire. After a period of recession, Polish statehood was rebuilt by Casimir I the Restorer. His elder son, Boleslaus the Bold (called also the Generous), restored royalty in 1076, but he was deprived of power and expelled from the country three years later, after a mutiny of oligarchs, incited by St. Stanislaus. The King’s namesake, the Prince Boleslaus III the Wrymouthed conducted independent policy, but he did not receive the crown. His decision which was the most significant to the future of Poland was to share the country after his death among his sons, to whom he appropriated hereditary provinces. He also made the eldest of them the Prince Superior (Princeps), establishing the seigniory rule. The Senior Prince was supposed to rule the capital city of Cracow.

The first Senior Prince from 1138 was the eldest of the sons – Ladislaus II. As a hereditary province he obtained Silesia. However, in the face of his younger brothers’ opposition, he had to flee the country together with his family in 1146. That is why he is known as the Exile. The supreme power was taken by the next brother, Boleslaus IV the Curly, who in 1166 returned the seized province of Silesia to the exiled brother’s sons – Boleslaus I the Tall and Mieszko I Tanglefoot.

The seigniory rule was observed up to 1177, when the Prince Mieszko III the Old was exiled from Cracow and replaced with the Wrymouth’s youngest son, Casimir II the Just. Athough he was not the oldest Piast, his authority was accepted. However, the Prince Casimir II gave to Mieszko I Tanglefoot the castellanies of Bytom and Oświęcim, which formally were a gift to Mieszko’s son Casimir (the Prince’s namesake and godson). Up to that time, these castellanias were within the seigniorial quarter.

Eventually, the sovereignty was rejected in 1202, when after another overthrow in Krakow the Prince Leszek the White was given the power. It can be stated that in this year the final breakup of Poland into practically independent principalities took place.

The first attempts at overcoming the division into quarters originated from the courts of Silesian princes. As a result of the politics conducted by Henry the Bearded and his son Henry the Pious, the so-called Henrys’ Monarchy was created. It covered most of Polish terrains. Unfortunately, the Monarchy collapsed after the Battle of Legnica (1241). The princes who remained under Henrys’ ruling gained independence.

The last Silesian attempt at uniting the country was during the ruling of Henry IV Probus, who was one of the most prominent sovereigns in medieval Poland. As an educated man of the world, he skilfully conducted the policy of gaining supporters among the Piast princes. After procuring power in Cracow, he started an intense diplomatic action aimed at restoration of monarchy. His activities were abruptly stopped by his unexpected death – possibly caused by a poison.

His efforts were continued by Przemysław II, a prince from Great Poland, who had to resign the throne in Cracow, but in 1295 he was crowned a king in Gniezno. One year later he was murdered. After a period of Bohemian monarchs’ rulings, Ladislaus IV the Elbow-high unified the country (Great Poland, Lesser Poland and Pomerania). This prince from Cuiavia was crowned a king in 1320.

At the same time, Silesian and Masovian princes considered themselves to be Bohemian Kings’ vassals.

The last Polish monarch from the Piast dynasty was the Elbow-high’s son, Casimir III the Great. In 1339 Casimir II renounced his rights to Silesia as a result of the pact with the Luxemburgs from Bohemia, who claimed Polish crown as the successors of the kings from the Přemyslid dynasty. Silesia came under Bohemian monarchs’ ruling. Casimir III the Great died in 1370. His successor was King of Hungary Louis I the Great from the Angevin dynasty.

The Wrymouthed’s decision to divide the country into quarters resulted not only in the partition of the state but also of the dynasty itself. The three sons: Ladislaus II the Exile, Mieszko III the Old and Casimir II the Just became the founders of three separate dynasty lines.

Germańscy wrogowie Polski.

A German dynasty that originated from Southern Germany. The castle Zollern, from which the name is derived, is located near Sigmaringen in the area of present Baden-Wurtemberg. Burgchard de Zolorin, who lived in 11th century, is considered to be the founder of the dynasty. His son Frederick in 1111 was given the count’s title.

The count Frederick III (d. 1201) through the marriage with Sophie von Rätz took over the right to inherit the office of the burgrave of Nuremberg. Two sons of that couple founded the main two lines of the dynasty: of Franconia and of Swabia. The older line received the property in Franconia together with the bugraviate of Nuremberg. The younger line obtained the property in Suabia, together wit h the county Zollern.

After a long-lasting interregnum, the Burgrave Frederick III sumbitted the candidacy of Rudolf from Habsburg to the German throne. Electors agreed to this proposal, as they considered him to be harmless and not very powerful. Frederick III allegedly informed the count about the choice himself. In the forthcoming years, these two met often, not necessarily at such merry occasions.

Frederick V (Frederick’s III great-grandson) was given a title ‘Prince of the Empire’ (‘Reichsfürst; in German) in 1363. His son Frederick VI received the March of Brandenburg in 1415 from the emperor Sigismund Luxemburg. Two years later he was given the office of elector and the title ‘Arch-chamberlain of the Empire’.

When the Prince of Głogów, Henry XI, died childless in 1476, the elector Albrecht Achilles claimed the legacy in the name of his daughter Barbara, who was the widow after Henry. The Prince made her heiress in case he ha no children. The Prince of Żagań, John II the Mad, also wanted the heritage. After a few years of war, in 1482 an agreement was reached. Barbara received a part of the principality of Głogów, together with Krosno. The remaining lands became John’s II property. Barbara had to give her part to the elector as a payment for his help. The principality of Krosno became then a part of the domain owned by the Hohenzollerns from Brandenburg.

In 16th century, George the Pious from the Ansbach line (originating from the margrave Frederick, the elector Albrecht Achilles’ younger son) became the ruler of almost all lands in the Upper Silesia, i.a., the principality of Opole and Racibórz, the terrains of Bytom and Bogumin, as well as the principality of Karniów. George of Ansbach together with the Prince of Opole John II the Good founded the city of Tarnowskie Góry. George’s younger brother, Albrecht, from 1511 was the last Great Master of the Teutonic Order in Prussia. In 1525 he received the hereditary title ‘Prince of Prussia.’ When the line extinguished in 1618, the lands were taken over by electors of Brandenburg.

The elector John I Cicero’s younger son, Albrecht (d. 1545) in 1515 was named a cardinal as the first in the family. From 1513 he was the archbishop of Magdeburg and the bishop of Halberstadt, and from 1514 also the archbishop and elector of Mainz.

In 1537 the elector Joachim II and the Prince of Legnica and Brzeg Frederick II on the occasion of their children’s wedding signed a pact about survival. The Hohenzollerns recognised the Piasts’s rights regarding the legacy of Krosno and Dolne Łużyce, and in exchange were given the rights to the principalities of Brzeg and Legnica. The principalities would become the property of one of the families in case the other extinguished. The emperor Ferdinand I invalidated this pact in1746. But the Hohenzollerns upheld their claims concerning the Silesian principalities.

From the elector John George’s (d. 1598) younger sons stem the following lines: from Christian the line of Bayreuth (extinguished in 1763) and from Joachim Ernest the line of Ansbach (extinguished in 1806). Representatives of both lines ruled in the family’s property in Franconia.

In 1657 as a result of the Pact of Welawa and Bydgoszcz, the Hohenzollerns gained sovereignty in Prussia. The elector of Brandenburg Frederick III in 1701 announced himself the King in Prussia (‘König in Preusen’ in German). In 1714 this title was changed into King of Prussia (‘König von Preusen’ in German).

In 1740, Frederick II just after becoming the King entered Silesia with his army. He justified it with his rights to various principalities. The peace made in 1742 finished the 1st Silesian War and gave most Silesian lands under Prussian ruling. Within the borders of the Habsburgs’ monarchy remained the principalities of Cieszyn, Karniów, Opava and partly of Nysa. The 2nd Silesian War (1744-1745) and the Seven Years’ War (1756-1763, named also the 3rd Silesian War) just confirmed the status quo.

As a result of further wars and annexations, in the end of 18th century the Hohenzollerns’ state became one of European superpowers. In 19th century, after the victory over the Austrian and French Empire, the countries of Germany was united. On 18 January 1871 in the Mirror Gallery in the Palace of Versailles the King of Prussia Wiliam I was announced the German Emperor. The Hohenzollerns’ power and career reached their peaks.

They lost both thrones – German and Prussian – as a result of the November revolution in 1918. Presently, the heir of the Emperor’s and King’s titles is George Frederick I (b. 1976), Ludvig Ferdinand’s I (d. 1994) grandson.