Święci Słowiańskiej Mitologii.

Święci słowiańskiej mitologii

powietrze

Dokładna liczbę słowiańskich świętych nie znamy, ponieważ większość dokumentów pisanych, podobnie jak i ludzi mających wiedzę na temat wierzeń naszych przodków spłonęła na stosach. Dodatkowo przez 1000 lat, które minęły od chrztu naszych słowiańskich narodów, wiele zostało zapomniane lub utracone i zafałszowane. Ze względu na podział na państwa i rozlegle treny jakie zamieszkiwali Słowianie, jak i ze względu na różnice w zakresie wymowy i różnych dialektów słowiańskich trudno powiedzieć, czy np. imiona Świętych to tylko synonim lub specjalne, osobne bóstwa.
Pozostały w przekazach ustnych i ocalałych innych artefaktach potwierdza istnienie co najmniej kilku najważniejszych Bogów w/g alfabetu:

Białobóg – bóstwo dobroci i szczęścia. Nie należy do pierwotnego panteonu, stworzone zostało ok. 12 wieku w wyniku kontrofensywy wiary pogańskiej.
Chors – bóg księżycowej tarczy. Jeden z synów Swaroga
Czarnobóg – bóstwo zła i nieszczęścia. Razem z Białobogiem byli odzwierciedleniem dualizmu chrześcijańskiego (Bóg i Szatan).
Dadźbóg – opiekun ognia domowego, rozdawca łask i bogactw, trzyma pieczę nad kopalniami. Syn Swaroga.
Dennica – bogini zorzy porannej, światła dziennego, dnia. Niesie pomoc zbłąkanym ludziom i zwierzętom. Córka Swaroga; według jednych źródeł siostra Boga-Słońca, według innych jego matka.
Dola – bóstwo indywidualnego losu ludzkiego, niewidzialna towarzyszka każdego człowieka. Córka Roda.
Jarowit – uosobienie sił młodości. Bóg wiosny, płodności oraz miłości.
Łada – bogini płodności i wegetacji.
Mokosz – Matka Wilgotna Ziemia. Bogini Ziemi, płodności, aktywności seksualnej, patronka małżeństw. Opiekunka sfery zajęć kobiecych, m.in. macierzyństwa, przędzenia lnu. Silnie związana z wodami.
Nyja – bogini świata podziemnego. Obiecuje ponowne odrodzenie po śmierci, patronka reinkarnacji. Towarzyszka Welesa.
Perepłut – bóg wody, opiekun korzeni drzewa życia. Jest on także patronem piwa, miodu, tańca i libacji.
Perperuna – bogini urodzaju, uosobienie deszczu. Partnerka Peruna.
Perun – bóg błyskawicy, burzy, a także walki. Opiekun warstwy rycerskiej, pilnuje przestrzegania przysiąg. Syn Swaroga.
Pochwist – bóstwo niepogody, wirów powietrznych. Syn Strzyboga.
Podaga – bóstwo pogody, zjawisk atmosferycznych.
Porenut – bóg atmosferyczny. Syn Peruna.
Porewit – bóg siły. Syn Peruna.
Prowe – bóstwo prawości i prawa, strażnik sądów.
Radogost – bóg czczony w świątyni w Radogoszczy na Połabiu; posiada cechy solarne oraz wojenne. Możliwym jest, iż jego imię związane jest z gościnnością.
Rod – bóg-stwórca, stworzyciel świata, ojciec wszystkich bogów, istot demonicznych a także ludzi. Opiekun losu i przeznaczenia. Pojawia się zawsze z Rodzanicami.
Rodzanice – trzy boginie losu ludzkiego, pojawiające się przy nowo narodzonym dziecku i wyznaczające jego los. Partnerki Roda.
Rujewit – bóg wojny, ran oraz płodności. Syn Peruna.
Simargł – bóg ziemi, zboża i żniw. Opiekun wszystkich roślin i zwierząt należących do sfery gospodarskiej, życia rodzinnego, wegetacji.
Strzybóg – bóg żywiołu powietrza, ojciec wiatrów.
Swarożyc – bóg Słońca na niebie, na ziemi utożsamia ogień. Syn Swaroga.
Swaróg – bóg nieba, boski kowal. Główny bóg rządzący przyrodą i społeczeństwem, stworzył on prawo.
Świętowit – bóg mocy twórczej, siły życia, twórczości przyrody. Ogarnia wszechświat swym spojrzeniem. Zajmuje się obfitością plonów, powodzeniem wypraw wojennych.
Trzygłów – bóg sprawujący pieczę nad trzema światami: niebem, ziemią i podziemiem. Jego siedzibą jest góra wyłoniona z chaosu, zwana Osią Kosmiczną.
Weles – bóg magii, śmierci, przysiąg oraz chorób. Władca Nawii, krainy umarłych i nawek, dusz ludzkich. Także opiekun bydła.
Wiły – trzydzieści sióstr ściśle związanych z Mokoszą. Boginie przyrody (powietrza, wody i gór). Pomagają ludziom i zwierzętom, jeśli uznają to za stosowne, jednak mogą również być niebezpieczne.
Żywia – bogini życia i sił witalnych.

Kto jest w takim razie najwyższym Bogiem Słowian?

Nikt nie jest pewien, kto był głównym Bogiem Słowian, ponieważ nasi przodkowie przestawiali Jedynego Boga pod wieloma postaciami. Jednak jedynym Bogiem jest ROD pomimo iż najbardziej « popularnymi » imionami były Perun oraz Świętowit. W związku z tym, iż nazwa Perun pochodzi od pioruna, większość fałszywych naukowców uznaje właśnie Peruna jako głównego Boga. Tak więc najogólniej powiedzieć można, iż dla dewiantów  Perun lub Świętowit był znany w całej Słowiańszczyźnie niekiedy jako Bóg pod trochę zmienionymi nazwami jednak najbardziej wiarygodną dla nich tezą jest, że za najpotężniejszego uznawano Świętowita lub Światowida. Imię Świętowit to skrót od Świętowity.  W dawnej polszczyźnie powszechne były formy typu zabit, martw, chorowit. Tak więc Świętowity to ta sama forma językowa co np. chorowity. Czyli Świętowit to po prostu « Ciągle Święty ». Bogiem Jedynym był dla nich Świętowit, a inni bogowie są Jego charakterami. Czyli gdy Słowianin chciał się pomodlić do Słońca, zwracał się do Świętowita poprzez jego postać-Swaroga gdy tak naprawdę jako Naród wybrany nigdy nie potrzebował pośredników aby modlić się do jedynego Boga Roda. Wiele osób twierdzi, iż połabskimi odpowiednikami Peruna byli na przykład Świętowit i błędnie nazywany Światowitem, Swantewitem lub, kompletnie ignorancko, Światowidem.
W mitologii zarówno Greków jak i Rzymian, był jeden bóg i bogini, którzy mieli siedmioro dzieci i ta liczba jest zawsze stała !, z których najsilniejszy syn pozbawił ojca władzy – Zeus. Niektórzy badacze Słowiańszczyzny lansują teorię która mówi, iż takie coś miało miejsce i w naszych starych wierzeniach. To jest bardzo śmiałe stwierdzenie, i nie pozbawione podstaw ponieważ w wyniku badań genetycznych przeszło 30 % Greków jest z Polakami spokrewniona. Tak więc według fałszerzy takim Prabogiem i Ojcem Bogów u Słowian mógł być prawie zapomniany Trzygłów (Triglav)- Pan nieba, ziemi i piekła. Miał On 7 dzieci: Wołosa, Swaroga, Chorsa, Strzyboga, Ładę, Peruna i Mokoszę, a reszta Bogów to pozostała reszta boskiej rodziny: dzieci, wnuki, prawnuki i pra, pra

Słowiańskie wierzenia to nie tylko Bogowie, ale również i świat demonów:

Atwory – opiekuńcze demony przynoszące pieniądze, przybierają postać komet
Barstuk – opiekuńczy demon mieszkający w bzie
Bazyliszek – potwór o postaci podobnej do koguta, z koroną na głowie, wężowym ogonem i żabimi oczami, którymi zabijał
Bezkosty – upiór pozbawiony kości
Bies – demon przyrody, nieprzychylny ludziom, kryjący się w lesie, na bagnach, itp., strzeże ukrytych skarbów
Błędnica – demon leśny, powodujący błądzenie ludzi w lesie, sprowadzający ich na bezdroża
Boginka – żeński demon przybrzeżny, starucha podmieniająca dzieci ludzi na swoje
Borowy – strażnik i opiekun lasu przeganiający obcych
Chały – smoki powietrzne wywołujące grad i wichury
Chmurnicy – ludzie walczący ze złymi płanetnikami
Chowańce – domowe diaboliczne demony-darmozjady
Cicha – groźny demon zabijający małe dziewczynki
Didki – krasnoludki leśne
Dobrochoczy – pozytywny demon leśny
Domowy (Uboże) – duszek opiekuńczy zajmujący się danym gospodarstwem, może wywodzić się z dusz zmarłych
Drzewice – demony drzew
Dziady – duchy przodków
Dziwożony – porywają dzieci lub dorosłe dziewczęta
Jaroszki – demony o postaci małych zwierząt, ściągające ludzi na bagna
Julki – karzełki sprzyjające podróżnym
Konopielki – opiekunki konopi, lnu i warzyw
Krasnoludki – demony opiekuńcze pomagające w pracach domowych, zapewniają dostatek w zamian za pożywienie
Latawce – demon powietrzny o iskrzącym ogonie, przegania lub sprowadza chmury gradowe
Mamuny – owłosione kobiety podmieniające dzieci
Morana (Marzanna) – personifikacja zimy, choroby i śmierci, ogólnego zła
Morowice – chude kobiety ubrane na biało, rozsiewające zarazę, palące zborze, itp.
Mrzelc – personifikacja mrozu, kudłaty i wąsaty demon « obrośnięty » soplami
Nawki – dusze zmarłych
Nocnice – zmory wywołujące płacz niemowląt
Odyniec – demon zwiastujący wojnę, ukazujący się w świętym jeziorze Swarożyca
Piwosznik – demon zaciągający ludzi do karczm
Plonki – skrzatki zanoszące ludziom różne dobra w zamian za zaprzedanie im duszy
Płanetnik – półdemon-półczłowiek, kieruje chmurami
Południca – żeński demon polny opiekujący się zbożem, wywołuje udar słoneczny
Rachmany – duchy podziemne związane ze światem zmarłych, żywiące się ofiarami ze skorupek jaj
Rusałki – żeńskie demony, które mogą utopić lub « załaskotać » na śmierć młodych mężczyzn (leśne, polne, żytnie, itp.)
Skarbniki – demony żyjące między innymi w kopalniach, odnajdujące skarby lub sprowadzające górników na manowce
Sporysz – demon podobny do chomika, opiekuje się zbożem i zapewnia dobre plony
Starucha Mąk – żeński półdemon, czarownica mieszkająca w lesie i szkodząca ludziom
Strzygi – żeńskie demony nocne duszące ludzi i żywiące się ich krwią
Świcki – duszki bagienne ukazujące się pod postacią płomyków, pomagają przejść przez bagna lub topią i parzą
Upiory – dusze samobójców lub czarowników, ożywione po śmierci, straszą ludzi i piją ich krew
Utopce – dusze ludzi zmarłych poprzez utonięcie, topią pływających
Wilkołaki – czarownicy potrafiący zamieniać się podczas pełni księżyca w wilki
Wodnik – demon wodny, władca jeziora lub stawu, żądający jakiejś daniny w zamian za bezpieczeństwo pływających
Zmory – demony duszące ludzi lub zwierzęta podczas snu
Żmije – demony chmur szkodzące ludziom, odbierają moc słońcu, wiążą wody

Nasi przodkowie wierzyli, że bogowie tak prawdziwe jak ziemia pod ich stopami, jak powietrze, którym oddychamy, przyroda, słońce, planety i kosmos lub niebo, jak wiatr i deszcz. Wszystko, co nas otacza – jest to naturalny stworzony przez Boga najwyższego, harmonijny przejaw boskiej obecności. Słowianie wierzyli, że Wszechświat ma symboliczną, trójdzielną postać wielkiego dębu zwanego Drzewem Świata. Koronę tego Drzewa – Prawię, zamieszkiwali bogowie. Pień Drzewa Świata należał do ludzi, a zwano go Jawią. Korzenie Drzewa – Nawię zamieszkiwały duchy przodków. Drzewo to może też wyobrażać „Światowid ze Zbrucza”, który rysuje nam trzy krainy: Praw, Jaw i Naw.

Prawia – wyższy świat wyznaczający prawo na ziemi i harmonię w kosmosie, znajdujący się w koronie wiecznego Drzewa Świata. Suwerenna kraina Swaroga. Jest niedostępna dla ludzi z Jawii, jak również duchów i sił nawijskich.

Jawia – świat, który nas otacza i w którym żyjemy. Znajduję się po środku Drzewa Świata. Władzę nad światem żywych sprawuję bóg burzy i opiekun ludzkości, Perun. Swym wzrokiem ogarnia całą Jawię i dostrzega nieprawość ludzi, których surowo za to kara. Natomiast tym, którzy żyją zgodnie z nadanym przez bogów świętym Prawem Natury wynagradza. Jawia jest również światem pośrednim, w którym oddziałują siły pozostałych dwu krain.

Nawia – świat zmarłych, który znajduje się w korzeniach Drzewa Świata. Duchowy świat, w którym żyją dusze naszych przodkow i bogow w którym rządzi niebiańskie kosmiczne prawo.

Nad wszystkimi trzema krainami zawiaduje Bóg główny Rod, który w przypadku zachwiania się harmonii Wszechświata natychmiast przywraca kosmiczny ład i dlatego już niedługo przyjdzie sądzić żywych i umarłych a Królestwu Jego nie będzie końca. Jak by jednak nie patrzeć i co by nie myśleć na ten temat, nie ulega wątpliwości, że mity słowiańskie są o całe niebo bogatsze w treści aniżeli np. mity greckie…, skandynawskie czy inne… I chociaż wszystkie są bardzo ciekawe i barwnie opisane, nasza rodzima mitologia jest tak naprawdę prawie zupełnie dorosłym Polakom nieznana, a już na pewno nie znają jej nasze dzieci…
Dlaczego ?
Dlaczego opowieści słowiańskie są lekceważone i prawie zupełnie pomijane w naszej bogatej historii ?