Bóle Ojczyzny

Są bóle ludzkie, co okropnie bolą,
Bardziej, niż rozdzierane co dzień własne blizny.
To są bóle narodu, to bóle Ojczyzny
Jedno, co mnie podźwignąć, co pokrzepić może,
I lżejszą czyni mojej niewoli obrożę,
To myśl — myśl jasna, święta, co wznosi się ptakiem,
Że jestem i pozostanę na zawsze Polakiem! —
Że wiary ojców, co śmie patrzeć w oczy hydrze,
Nie zaprę się! — Wróg chyba z sercem   razem   mi   ją
wydrze!

Wiersz ten powstał na prośbę więźnia 5 maja 1943 r w KZ  Dachau
napisał go Ks. Z. Ruszczak  nr 30 306
Był on odczytany na 2 izbie Bloku ,28 w Dachau. Wiersz mógł dotrzeć do żony więźnia, gdyż w tym czasie niektóre komanda je­chały codziennie do Monachium aby porządkować ulice po bombardowaniu miasta.
Niewolnictwo w Polsce-002