Dr. Zbigniew Kękuś pisze do parchów, a oni wysyłają odpowiedź przez Polaków ubranych w mundury Policji.

Duda Kracik MajchrowskiPodobno….

„Każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji.”

Artykuł 54.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

„PARCH” – obraźliwe określenie Żyda, dziś już archaiczne,

choć z nieznanych powodów pomijane we wszelkich słownikach – Słownik Języka Polskiego

Szanowni Państwo,

Niniejszego e-mail’a kieruję do Państwa w interesie społecznym.

Jest o stanowiących ogromne zagrożenie dla prawych, uczciwych Polaków Żydach parchach, w tym o potomku niemieckich imigrantów Andrzeju Zollu.

Rafał Ziemkiewicz opublikował w dniu 4 września 2015 r. świetny artykuł pt. Najgorszy z gangów Nowego Jorku”. Gorąco polecam. Komentując oświadczenie kierującego Światowym Kongresem Żydów Roberta Singera w sprawie „złotego pociągu” – że należy się Żydom na poczet odszkodowań za holocaust – R. Ziemkiewicz napisał m.in.: „Z całą świadomością, narażając się na niesłuszne oskarżenia o szerzenie nienawiści rasowej, oznajmię państwu: obaj panowie Singerowie (nie wiem, czy są spokrewnieni) i organizacja, o której mówimy, są emanacją wyjątkowo nikczemnego gatunku ludzkiego, który nazywam « nowojorskimi parchami ».  Jeśli kogoś oburza, że to określenie nader obelżywe, potwierdzam: właśnie dlatego go używam.”Źródło: http://fakty.interia.pl/felietony/ziemkiewicz/news-najgorszy-z-gangow-nowego-jorku,nId,1879618

Dobrze, że R. Ziemkiewicz przypomniał pomijane z nieznanych powodów we wszelkich słownikach określenie Żyda „parch”. Jest coraz bardziej na czasie. Niech wraca do codziennego użytku.

Z całą świadomością, narażając się na niesłuszne oskarżenia o szerzenie nienawiści rasowej, oznajmię państwu: w Polsce nie brak przedstawicieli wyjątkowo nikczemnego gatunku ludzkiego, który nazywam „polskimi parchami”.Jeśli kogoś oburza, że to określenie nader obelżywe, oświadczam: właśnie dlatego go używam.

Oświadczam także: polskie parchy są z całą pewnością bardziej groźne, niebezpieczne dla Polski i Polaków niż parchy nowojorskie dla nowojorczyków i Nowego Jorku.

Prezentując parchów R. Ziemkiewicz pisze o nich: „Są to ludzie szczególnej podłości, chciwi ponad wszelkie wyobrażenie, butni i bezczelni, po prostu współczesne wcielenia szekspirowskiego Shylocka.”

Jakby to było o polskich parchach. Chociaż jeśli chodzi o nasze dodać jeszcze trzeba, że to bardzo często wyjątkowe tumany.  W wersji mściwe i okrutne.

W załączonym do niniejszego e-mail’a piśmie jest o takich, polskich Żydach-parchach, jak prof. Andrzej Zoll, oraz o zagrożeniu jakie z usłużnymi im szabesgojami stanowią dla nas wykorzystując przeciwko nam władzę, w którą ich niefortunnie, nieszczęśliwie dla nas, nie-Żydów, nie-parchów, wyposażono.

Jest to pismo z dnia 22 września 2015 r. do członków najwyższego kierownictwa Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód, Krystyny Kowalczyk, Bogdana Horowitza i Tomasza Waszczuka.

Jest w nim m.in. o wzorze rodzimego Żyda-parcha prof. Andrzeju Zollu.  Jeśli zapoznacie się Państwo z jego treścią dowiecie się m.in., że Polak może być ścigany i skazany w interesie parcha, za czyn, który nawet według uważającego się za pokrzywdzonego nie jest przestępstwem.

Już ponad dwa lata temu informowała mnie zastępca prokuratora rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Edyta Frączek-Padoł w odpowiedzi na mój wniosek do prokuratora rejonowego, wielkiej obrończyni interesów parcha Andrzeja Zolla, Krystyny Kowalczyk – Załącznik 10: „Interpretacja art. 226 § 3 k.k. wskazana przez Pana w pismach jest jednym z poglądów doktryny, którego nie podzielił autor aktu oskarżenia. Problem interpretacji przepisu będzie aktualnie przedmiotem oceny prawnej, której dokona niezawisły Sąd.(…)  Zastępca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek – Padoł”

Ten, a raczej ta bo kobieta, autor aktu oskarżenia to Radosława Ridan. Kiedyś prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód, a ostatnio awansowana przez prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta – najpewniej za wybitne osiągnięcia zawodowe i nieskazitelność charakteru – na zastępcę prokuratora rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Zachód.

Jak Państwa informowałem, prokurator Radosława Ridan sporządziła w dniu 12 czerwca 2006 r. akt oskarżenia, którym oskarżyła mnie o popełnienie w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r., w Krakowi osiemnastu przestępstw za pośrednictwem Internetu. Prezentuję je wszystkie – siedemnaści z nich to znieważenia i zniesławienia – w piśmie załączonym do niniejszego e-mail’a.

Wśród nich jest czyn, który prokurator R. Ridan przypisała mi z art. 226 § 3 k.k. i opisała jako: znieważenie konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznika Praw Obywatelskich, w osobie sprawującego ten urząd prof. Andrzeja Zolla.

Artykuł 226 § 3 k.k. stanowi: „Kto publicznie znieważa lub poniża konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.”

Sam m.in. były Rzecznik Praw Obywatelskich prof. Andrzej Zoll naucza od kilkunastu lat za pośrednictwem kolejnych edycji wydawanego pod jego redakcją naukową Komentarza do kodeku karnego: „Przedmiotem czynności wykonawczej typu czynu zabronionego opisanego w art. 226 § 3 są konstytucyjne organy Rzeczypospolitej Polskiej. Zakres znaczeniowy tego terminu jest sporny w doktrynie (por. A. Zoll (w: ) Kodeks Karny …, red. A. Zoll, s. 736. (…) W doktrynie słusznie jednak wskazano, iż nie każdy organ konstytucyjny jest jednocześnie organem Rzeczypospolitej Polskiej, tzn. takim, który jest powiązany z wykonywaniem jednego z trzech rodzajów władzy w odniesieniu do państwa. Według tego poglądu organami RP są zatem tylko: Sejm, Senat, Prezydent RP, Rada Ministrów, ministrowie, Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy, Naczelny Sąd Administracyjny. – Źródło:        Kodeks karny część szczególna, Tom II, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją naukową  Andrzeja Zolla, 4 wydanie, 2013 r., LEX  Wolters Kluwer business, s. 1131.

Jako słuszne to wskazanie doktryny prawnej – że RPO nie jest konstytucyjnym organem RP – prezentuje obok prof. Andrzeja Zolla ogromna większość ekspertów w dziedzinie prawa karnego.

Jeśli Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej, to czyn przypisany mi przez prokurator Radosławę Ridan z art. 226 § 3 k.k. i opisany, jak wyżej nie wypełnia znamion czynu określonego jako przestępstwo w art. 226 § 3 k.k.

A jednak ja byłem raz już skazany za czyn przypisany mi przez prokurator R. Ridan. Na karę grzywny w kwocie 4.000,00 zł skazał mnie za jego popełnienie sędzia Sądu Rejonowego w Dębicy Tomasz Kuczma wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r.

Sędzia T. Kuczma skazał mnie za w.w. czyn z rażącym naruszeniem prawa konstytucyjnego. Artykuł 42.1 Konstytucji stanowi:

Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Zasada ta nie stoi na przeszkodzie ukaraniu za czyn, który w czasie jego popełnienia stanowił przestępstwo w myśl prawa międzynarodowego.”

Artykuł 42.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

Skazujący mnie wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. w zakresie m.in. wyżej wymienionego czynu uchylił Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydanym na moją korzyść wyrokiem sprzed… 5 lat, tj. dnia 15 września 2010 r., zarzuciwszy sędziemu T. Kuczmie rażące naruszenie prawa materialnego.

Pięć lat minęło, a ja wciąż – drugi raz – jestem ścigany za ten czyn. Co więcej, prowadząca postępowanie po jego wznowieniu sędzia Beata Stój grozi mi, że mnie podda obserwacji psychiatrycznej.

A parch Andrzej Zoll…? Korzystając z parasola ochronnego rozłożonego nad nim przez podobne mu parchy, które zmajoryzowały wymiar sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej złożył… następne zawiadomienie o popełnieniu przeze mnie przestępstwa jego znieważenia i zniesławienia.

Za mną w związku z tym – a także za moją matką i moimi dziećmi oraz moją byłą żoną – poranne, krótko po godz. 06:00 najście Policji nasłanej na nas przez łaskawego dla parcha Zolla – a także jego małżonkę oszustkę adw. Wiesławy Zoll, która także drugi raz poczuła się przeze mnie znieważona i zniesławiona – prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Zachód Dariusza Furdzika.

Za mną – a także za moją matką, która to widziała – nałożenie mi przez policjantów na ręce kajdanek. Za mną doprowadzenie mnie na przesłuchanie i na badania psychiatryczne.

Parch Andrzej Zoll natomiast  niezmiennie… autorytet. Dla takich samych, jak on.

Skoro w piśmie z dnia 12 lipca 2013 r. zastępca prokuratora rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Edyta Frączek-Padoł podała: „Interpretacja art. 226 § 3 k.k. wskazana przez Pana w pismach jest jednym z poglądów doktryny, którego nie podzielił autor aktu oskarżenia. Problem interpretacji przepisu będzie aktualnie przedmiotem oceny prawnej, której dokona niezawisły Sąd.(…)  Zastępca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek – Padoł”, to znaczy, że… już w dniu sporządzenia tego pisma było ustawowym obowiązkiem prokuratora rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk skierować wniosek do Sądu Rejonowego w Dębicy o umorzenie postępowania przeciwko mnie w zakresie czynu, który prokurator Radosława Ridan przypisała mi z art 226 § 3 k.k.

Ja jestem jednak wciąż za ten czyn ścigany, a sędzia B. Stój grozi mi, że mnie ścigając za niego podda obserwacji psychiatrycznej.

W załączonym do niniejszego e-mail’a piśmie do członków najwyższego kierownictwa Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód prezentuję inne przypadki nie mniej rażącego naruszenia prawa.

Sędzia Beata Stój ściga mnie – przy udziale prokurator Krystyny Kowalczyk –  za osiemnaście czynów, co do których Sąd jest w posiadaniu od 2007 roku wyłącznie dowodów mojej niewinności, z tego za piętnaście czynów z art. 226 § 1 k.k., z tytułu których ściganie jest niedopuszczalne od dnia 19 października 2006 r. oraz za siedemnaście czynów z art. 212 § 2 k.k., których karalność ustała z dniem 1 czerwca 2013 r. i 1 października 2013 r.

To wszystko dzieje się pod nadzorem nad postępowaniem przeciwko mnie sprawowanym od lipca 2013 r. przez prokuratora apelacyjnego w Krakowie z polecenia prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta.

W dniu 10 czerwca 2013 r. poseł Andrzej Duda skierował pismo do prokuratora generalnego Andrzeja Seremeta, w którym podał – Załącznik 28: „Kraków, dnia 10 czerwca 2013 r. BP.AD/35/m6/13  Szanowny Pan Prokurator Generalny Andrzej Seremet /adres – ZKE/ Szanowny Panie Prokuratorze Generalny W trakcie mojego dyżuru poselskiego, zwrócił się do mnie Pan Zbigniew Kękuś prosząc o pomoc w uzyskaniu sprawiedliwego rozstrzygnięcia sprawy sądowej. Z przedstawionych przez niego dokumentów oraz udzielonych wyjaśnień wynika, że w jego sprawie toczy się przed Sądem Rejonowym w Dębicy, Wydział II Karny pod sygn. akt II K 854/10 postępowanie w którym Pan Kękuś jest oskarżony o popełnienie czynów zabronionych określonych w art. 226 § 1 k.k. i 212 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. Trzeba zaznaczyć, że w jego sprawie już raz od skazującego za powyżej określone czyny wyroku karnego z dnia 18 grudnia 2007 roku Prokurator Generalny w dniu 22 sierpnia 2011 roku składał kasację (sygn. PG IV KSK 699.11), która została uznana przez Sąd Najwyższy za w pełni zasadną. Tym samym postępowanie w tej sprawie zostało ponownie skierowane do sądu pierwszej instancji (wskazanego powyżej), jednakże proszący mnie o interwencję obywatel formułuje poważne obawy, czy sprawa ta obecnie prowadzona jest w sposób należyty zarówno ze strony sądu, jak i też podlegającej Panu Prokuratorowi prokuratury. Pan Zbigniew Kękuś przedstawił mi pismo z dnia 15 czerwca 2011 roku, sygn. PG IV KSK 669/11 w którym Pan Prokurator zobowiązał się, oprócz wniesienia w jego sprawie kasacji (co też zostało uczynione) do zwrócenia pisemnie uwagi do Prokuratora Apelacyjnego w Krakowie odnośnie stwierdzonych nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową Śródmieście-Wschód. Jednocześnie wskazuje on, że w chwili obecnej, mimo poważnych wątpliwości co do zasadności aktu oskarżenia sporządzonego w jego sprawie, grozi mu aresztowanie za rzekome utrudnianie przewodu sądowego, co naraziłoby go na poważne straty moralne i ekonomiczne.

Wobec powyższego w wykonaniu swoich obowiązków poselskich wynikających z ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora przedkładam niniejsze pismo uprzejmie prosząc Pana Prokuratora o rozważenie możliwości podjęcia w tej sprawie działań nadzorczych pod katem przestrzegania w opisanym postępowaniu zasad prawidłowej pracy prokuratorów prowadzących sprawę Pana Kękusia, a także o rozważenie zasadności wycofania przez prokuraturę wytoczonego w tej sprawie aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 roku sporządzonego przez prokurator Radosławę Ridan, w szczególności z uwagi na treść orzeczenia wydanego w tej sprawie przez Sąd Najwyższy w wyniku wniesionej wcześniej przez Prokuratora Generalnego kasacji.

Proszę również o ujawnienie do mojej informacji treści pisma wskazującego na nieprawidłowości w zakresie prowadzonego postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową Śródmieście-Wschód. Z wyrazami głębokiego szacunku Andrzej Duda”

Poseł A. Duda skierował nieprawidłowy wniosek do niewłaściwego adresata.

Na skierowanie prawidłowego wniosku do właściwego adresata już się nie zdobył, mimo że go o to wielokrotnie prosiłem. Sympatyk i sprzymierzeniec parchów, zięć zwanego polakożercą Żyda Juliana Kornhauser nie chciał się im narazić.

W odpowiedzi na w.w. pismo poseł A. Duda otrzymał pismo z dnia 3 lipca 2015 r. zastępcy dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego Prokuratury Haliny Niemiec, w którym ta podała – Załącznik 29: „W tej sytuacji zostało skierowane w dniu 03 lipca 2013 r., zgodnie z § 18 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 marca 2010 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury pismo do Prokuratora Apelacyjnego w Krakowie o zbadanie w ramach nadzoru udziału prokuratora we wskazanym postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Dębicy, zgodnie z § 27 pkt 3 wymienionego Regulaminu.

Zastępca Dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego Halina Niemiec

Prokurator apelacyjny w Krakowie to Artur Wrona, prywatnie przyjaciel Andrzeja Seremeta.

Żyd parch Artur Wrona sprawuje nadzór nad postępowaniem ze skutkami opisanymi w załączonym do niniejszego e-mail’a piśmie.

Jakkolwiek ustawodawca tak określił misję prokuratury:

„Zadaniem prokuratury jest strzeżenie praworządności oraz czuwanie nad ściganiem przestępstw.”

Artykuł 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze

to dla parcha Artura Wrony celem nadrzędnym jest ochrona interesów parchów niszczących Polaków oraz troska o własną rodzinę. Tak o zwyczajach wprowadzonych przez A. Wronę w Prokuraturze w Krakowie pisze Marek Czarkowski:

„Osobnym problemem jest polityka kadrowa w prokuraturze. Jak ona wygląda, warto pokazać na przykładzie Krakowa. Niezależność w Prokuraturze Apelacyjnej w Krakowie wyraża się powiązaniami między „kolegami”. Prokuratorem apelacyjnym w Krakowie jest były prokurator IPN (tzw. zrzut z Tarnowa) – Artur Wrona.

(…)  Dawniej w prokuraturze krakowskiej zasadą było, że najlepsi aplikanci zostawali asesorami.

W Krakowie (tylko?) mamy sytuację, że najlepsi odpadli, asesorami zaś zostali ostatnio Eryk Stasielak (Prokuratura Rejonowa Kraków-Prądnik Biały) – prywatnie zięć Artura Wrony, oraz Anna Wrona-Stasielak (Prokuratura Rejonowa Kraków-Nowa Huta) – prywatnie córka Artura Wrony.”
Źródło: Marek Czarkowski, „Prokuratorze, kim jesteś?”; „Przegląd”, 29 stycznia 2012;

http://www.tygodnikprzeglad.pl/prokuratorze-kim-jestes/

To w ortodoksyjnej postaci nepotyzm…

Czemu się jednak dziwić… „ryba psuje się od głowy”, a przecież na stanowisko prokuratora apelacyjnego w Krakowie powołał Artura Wronę jego przyjaciel Andrzej Seremet, o którym tak pisał „Wprost”:

 

„Andrzej Seremet – „Niesterowalny państwowiec”, „człowiek bez politycznych pleców”, „niezawisły sędzia, za którym stoją wyłącznie wyśmienite kwalifikacje” – to kilka opinii o Andrzeju Seremecie. Czy krakowski prawnik został prokuratorem generalnym, bo jest uosobieniem cnót, czy też jego taktyka była koronkową robotą mającą na celu wyprowadzenie w pole polityków i konkurentów.
Przyjaciele (…) Artur Wrona, Prokurator Okręgowy w Krakowie. /powołany w dniu 30 kwietnia 2010 r. przez Prokuratora Generalnego Andrzeja Seremeta na Prokuratora Apelacyjnego w Krakowie – ZKE/”

Źródło: Michał Krzymowski, „Pan Zagadka – Andrzej Seremet”; „Wprost”, 21 marca 2010r., s. 046

Andrzej Seremet  – spod Tarnowa – to już żadna zagadka.

Taki sam parch z niego, jak jego przyjaciel Artur Wrona.

Trzy razy mnie oszukał – obrońca interesów parchów, Andrzeja Zoll i reszty obrażalskiej (judeo)ferajny z Krakowa, która mnie uczyniła przestępcą – po tym, gdy go prosiłem, żeby wniósł kasację na moją korzyść od w.w. skazującego mnie wyroku sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r.

Informował mnie, że… odpowiednia przesłanka nie zachodzi.

Gdy oszukiwany przez niego rozpocząłem prowadzony całodobowo protest głodowy przed Prokuraturą Generalną, potrzebował … dziewięciu dób, żeby wysłać swojego podwładnego do Sądu Okręgowego w Rzeszowie z poleceniem zapoznania się z aktami sprawy przeciwko mnie.

Potem wniósł wygłodowaną przeze mnie na nim kasację na korzyść… małżonki parcha Andrzeja Zolla, adw. Wiesławy Zoll. Skierował wniosek do Sądu Najwyższego o ponowne ściganie mnie z oskarżenia publicznego, za jej, ścigane z oskarżenia prywatnego, zniesławienie. Sąd Najwyższy uczynił zadość temu wnioskowi.

Wprawdzie karalność tego czynu ustała z dniem 1 października 2013 r., ale ja wciąż jestem za niego ścigany przez sędzię Beatę Stój, przy udziale prokuratora rejonowego Krystyny Kowalczyk, pod nadzorem okrutnego Żyda parcha Artura Wrony.

Co się tyczy opisanego wyżej tempa działania prokuratora generalnego Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Seremeta w mojej sprawie, przypomnieć trzeba, że gdy Radosław Sikorski zgłaszał mu sprawy antyżydowskich napisów, Andrzej Seremet był „na gwizdek”. W dniu zgłoszenia wydawał polecenia swoim podwładnym, wskazując im terminy zakończenia postępowań wyjaśniających.

Gdy prokurator Izabela Szumowska umorzyła – jako trzecia z kolei – postępowanie w sprawie napisów antyżydowskich pod adresem Radosława Sikorskiego, Andrzej Seremet był tak wstrząśnięty – jak informowała „Gazeta Wyborcza” – tym, w jaki sposób to zrobiła, że nakazał prokuratorowi apelacyjnemu w Warszawie  wszcząć przeciwko niej – i jej przełożonym – postępowanie dyscyplinarne.

Mnie oszukiwał przez rok, potem przyglądał się przez 9 dób prowadzącemu protest głodowy z powodu niesłusznego aktu oskarżenia sporządzonego przeciwko mnie przez prokurator Radosławę Rida, ostatecznie przyznał mi rację, wniósł kasację. Po jej pozytywnym rozpoznaniu przez Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., ja od nowa, czwarty rok, jestem ścigany na podstawie tego samego aktu oskarżenia prokurator Radosławy Ridan, a Andrzej Seremet awansował ją ostatnio na zastępcę prokuratora rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Zachód.

Wygląda… nie jest wstrząśniety…

Parch. Andrzej Seremet.

xxx

Opisane wyżej fakty każą z dużą ostrożnością traktować bardzo aktualną ostatnio sprawę imigrantów.

Andrzej Zoll jest potomkiem niemieckich Żydów imigrantów.

Tak o rodzinie Zoll pisał biograf dziadka A. Zolla – nawiasem mówiąc do ostatnich dni przed wybuchem wojny członka założonej przez Hansa Franka Akademii Prawa Niemieckiego, dzięki temu protegowanego gestapo i zwolnionego jako jedynego spośród zatrzymanych w dniu 6 września 1939 r. podczas akcji Sonderaktion Krakau – Krzysztof Pol:

„Prof. Fryderyk Zoll („młodszy” dla odróżnienia od ojca, wybitnego znawcy prawa rzymskiego – prof. Fryderyka Zolla zwanego „starszym”), dziadek prof. dr. Andrzeja Zolla, obecnego rzecznika praw obywatelskich, urodził się 1 lutego 1865 r. w podkrakowskim wówczas Podgórzu. Ich przodkowie przybyli do Polski z niemieckiej Wirtembergii pod koniec XVIII stulecia i bardzo szybko, podobnie jak wiele innych rodzin cudzoziemskich, dzięki przyciągającej sile polskiej kultury ulegli rychłej polonizacji.”

Źródło: Krzysztof Pol: „Fryderyk Zoll (młodszy) (1865–1948)W 140. rocznicę urodzin”,PALESTRA, Pismo Adwokatury Polskiej, Rok XLVIII, Adwokatura, Strony Adwokatury Polskiej

Potomek niemieckich Żydów imigrantów Andrzej Zoll gardzi Polakami. Z mojego syna, gdy ten był małoletni i potrzebował jego, jako Rzecznika Praw Obywatelskich, pomocy uczynił sobie, razem z małżonką oszustką adw. Wiesławą Zoll narządzie pomnażania rodzinnych dochodów, ze mnie ich źródło. Potem, gdy mu już nie byłem potrzebny, uczynił przestępcą wbrew prawu, którego sam naucza od wielu lat. Potem chciał jeszcze raz składając zawiadomienie w Prokuraturze.

Jak obrzydliwym nie byłby parchem, jest otoczony „wianuszkiem” takich samych jak. on Żydów parchów w tym poniemieckich.

Takie traktowanie Polaków przez potomka w piątym pokoleniu Żydów imigrantów niemieckich każe z dużo mniejszym, niż to prezentują niektórzy, entuzjazmem traktować sprawę imigrantów muzułmańskich. Tak samo, jak poniemieccy Żydzi pozostają bezwzględnie lojalni wobec innych Żydów realizując li tylko ich – w tym prywatne i antypolskie – interesy, zachowywać się mogą imigranci, których niektórzy witać chcą z otwartymi rękami.

Przypadek parcha Andrzeja Zolla potomka niemieckich imigrantów Żydów, powinien być dla nas przestrogą.

xxx

Artykuł o parchach z Nowego Jorku kończy R. Ziemkiewicz: „Ponieważ Polskę można « atakować i upokarzać na forum międzynarodowym » bezkarnie, mało tego, polskie elity chętnie się do tego dołączają, by wspomnieć choćby nieszczęsną « Idę » czy graną w amerykańskich teatrach « Naszą Klasę » Słobodzianka, ponieważ polscy politycy reagują na pohukiwania różnych Singerów potulnością i lękiem, więc oświadczenia tak horrendalne i obelżywe, jak w wypadku « Złotego Pociągu », stają się codziennością polsko-żydowskich stosunków.  ponieważ polscy politycy reagują na pohukiwania różnych Singerów potulnością i lękiem, więc oświadczenia tak horrendalne i obelżywe, jak w wypadku « Złotego Pociągu », stają się codziennością polsko-żydowskich stosunków. Myślę, że największy legion najbardziej wpływowych antysemitów nie jest w stanie tak zaszkodzić Żydom i popsuć im opinii, jak czynią to nowojorskie parchy. Dlatego nie przestaję się dziwić, jak niewiele krytycznych opinii o gangsterach pojawia się w środowiskach, którym los tego narodu najbardziej powinien leżeć na sercu. Odważną książkę o « Przedsiębiorstwie holocaust » napisał Norman Finkelstein, i przez wielu Żydów uznany został za odszczepieńca. Incydentalnie, w wyważonych słowach dystansują się od wymuszeń WJC wpływowi Żydzi, jak kiedyś na przykład felietonista « Time’a » Charles Krauthammer – ale generalnie panuje zasada, by swoich nie krytykować, nawet jak są łajdakami i gangsterami. Rozumiem historyczne uwarunkowania, które tę niezdrową solidarność zrodziły, ale przestrzegam, że może ona mieć dla Żydów bardzo złe skutki.”
Co do przestrogi R. Ziemkiewicza, przypomnieć należy, że ponad rok temu przestrzegał z kolei prof. Marcin Król z łamów „Gazety Wyborczej”:

„Musimy się ruszyć, odzyskać ideę równości. Inaczej przyjdzie to „coś” i będziemy wisieć na latarniach – mówi Marcin Król* w rozmowie z Grzegorzem Sroczyńskim.”

Źródło: Prof. Marcin Król, w: „Byliśmy głupi”; „Gazeta Wyborcza”, 8-9 lutego 2014 r., s. 12, 13

 

Nieuchronnie marny koniec przed parchami… Oni są niereformowalni. Nie znając idei równości nie mają czego odzyskiwać.  Ergo… latarnie. Jak przestrzega prof. Marcin Król.

 

Załącznikami do pisma załączonego do niniejszego e-mail’a uczyniłem najważniejsze dokumenty w sprawie przeciwko mnie, w tym akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r. oraz dwa wyroki wznowieniowe wydane od skazującego mnie wyroku, który w dniu 18.12.2007 r. sędzia Tomasz Kuczma wydał na podstawie tego aktu oskarżenia.

Zapoznajcie się Państwo – szczególnie posiadający wykształcenie prawnicze – proszę, z nimi celem ustalenia czy mam rację.

Załącznikami do pisma z dnia 22.09.2015 r. do członków najwyższego kierownictwa Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód uczyniłem także szesnaście pism, którymi prokurator rejonowy Krystyna Kowalczyk oraz jej zastępcy, Edyta Frączek-Padoł i Tomasz Waszuczuk informowali mnie przez szesnaście miesięcy, że wnioski w sprawie przeciwko mnie będą składać w toku postępowania i w mowach końcowych.

Dzisiaj już wiadomo, że nie będzie mów końcowych. Tak sędzia Beata Stój prowadziła postępowanie – pod nadzorem czekającej do mów końcowych prokurator Krystyny Kowalczyk – żeby ich nie było.

Ciekaw jestem, co ze mną zrobi sanhedryn…

Czego by nie zrobił, rzecznik Okręgowej w Krakowie Bogusława Marcinkowska po tym, co się stanie nie będzie mogła wygłosić jej sakramentalnego: „Żadnych zaniedbań po stronie prokuratury nie było”.

Postępowanie prowadzone przeciwko mnie przez dwa lata przez obecnie pupilkę parcha Andrzeja Seremeta, prokurator Radosławę Ridan – pod nadzorem prokuratorów Lidii Jaryczkowskiej, Piotra Kosmatego, Edyty Kuśnierz i Krystyny Kowalczyk – było jednym wielkim zaniedbaniem.

Wymiar sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej stanął w nim po stronie m.in. potomka niemieckich Żydów imigrantów, parcha  Andrzeja Zolla.

xxx

W bajce dla dzieci:

Choć w oszustwach jest fachowcem,

To sie wilk nie zmieni w owce.

Wilk był wilkiem, jest i będzie:
wszędzie – zawsze, zawsze – wszędzie.”

Boguslawa Michalec, „Wilk i owce”, Wydawnictwo AKSJOMAT 2009

proponuję zamienić słowo wilk na parch i będziemy, Polacy, mieli całą prawdę o Żydach parchach, dla których najcenniejszymi wartościami są:

Wszystkie nieżydowskie dzieci są zwierzętami

Talmud, Yebamoth 98a

Tylko Żydzi są ludźmi, goje nie są ludźmi, tylko bydłem”

Talmud, Keritot 6b

Jest w porządku oszukać gojów”

Talmud, Sanhedryn 57a

Z poważaniem,

Zbigniew Kekuś

Załączniki:

  1. 28. Biuro Poselskie Posła „Prawo i Sprawiedliwość” Andrzeja Dudy, sygn. akt BP.AD/35/m6/13, pismo Posła Andrzeja Dudy do Prokuratora

Generalnego z dnia 10 czerwca 2013 r.

  1. Prokuratura Generalna, Departament Postępowania Sądowego, sygn. akt PG IV KSK 699/11, pismo z dnia 3 lipca 2013 r. zastępcy

dyrektora Departamentu Haliny Niemiec do Posła na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Dudy

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

Kraków, dnia 22 września 2015 r.

Zbigniew Kękuś

 

Do:

  1. Pani Krystyna Kowalczyk, Prokurator Rejonowy dla Krakowa Śródmieścia Wschód, ul. Mosiężnicza 2, 30-965 Kraków
  2. Pan Bogdan Horowitz, Zastępca Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód, ul. Mosiężnicza 2, 30-965 Kraków
  3. Pan Tomasz Waszczuk, Zastępca Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód, ul. Mosiężnicza 2, 30-965 Kraków

Sygn. akt:

  1. Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód: 1 Ds. 39/06/S
  2. Sądu Rejonowego w Dębicy: II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/

 

Dotyczy:

  1. Wniosek o sporządzenie i wyekspediowanie do dnia 24 września 2015 r. /czwartek/ pisma do Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, zawierającego wnioski o:
  2. umorzenie postępowania przeciwko mnie Sądu Rejonowego w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, w zakresie zarzutów przypisanych mi przez prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławę Ridan:
  3. w pkt. I, III – XVI aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. z art. 226 § 1 k.k.
  4. w pkt. I – XVII aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. z art. 212 § 2 k.k.
  5. w pkt. XVII aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. z art. 226 § 3 k.k.
  6. wydanie wyroku uniewinniającego mnie od czynu przypisanego mi w pkt. XVIII aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. z art. 241 § 2 k.k.
  7. Zawiadomienie, że po odbiór kserokopii – z pieczęciami Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód poświadczającymi za zgodność z oryginałem:
  8. pisma do Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny, zawierającego wnioski, jak w pkt. I,
  9. Dowodu nadania przesyłki listowej poleconej, którą Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście Wschód wyekspediuje pismo, jak w pkt. I

stawię się w Prokuraturze Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód w czwartek, 24 września 2015 r., o godz. 14:00.

III.    Zawiadomienie, że w przypadku odmowy przez członków najwyższego kierownictwa Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód sporządzenia pisma, jak w pkt. I lub wydania mi w dniu 24 września 2015 r. kopii jego i/lub Dowodu jego nadania, natychmiast po powzięciu wiadomości o odmowie rozpocznę w Prokuraturze protest głodowy – nie będę jadł ani pił – który będę kontynuował do dnia wydania mi ich.

  1. Wniosek o:
  2. uzyskanie przez Adresatów niniejszego pisma do dnia 24 września 2015 r. informacji o skutkach dla człowieka nie jedzenia i nie picia przez okres powyżej 12 godzin,
  3. zapoznanie się przez Adresatów niniejszego pisma z „Kartą Indywidualnej Opieki Pielęgniarskiej” sporządzaną w okresie 20 – 24 sierpnia 2015 r. przez personel pielęgniarski Szpitala Specjalistycznego im. dr. J. Babińskiego w Krakowie – Załącznik 26.
  4. Zawiadomienie, że:
  5. kopie dokumentów poświadczających fakty przedstawione w niniejszym piśmie są umieszczone w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl,
  6. kopia niniejszego pisma zostanie umieszczona w Internecie, w tym na stronie www.kekusz.pl.

„Prokuratorem może być powołany ten, kto (…) 2. jest nieskazitelnego charakteru.”

Artykuł 14.1. ustawy o prokuraturze z dnia 20 czerwca 1985 r.

„Zadaniem prokuratury jest strzeżenie praworządności oraz czuwanie nad ściganiem przestępstw.”

Artykuł 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze

„ASERTYWNOŚĆ” ÂŤŁagodna pewność siebieÂť

 

Uzasadnienie

W dniu 12 czerwca 2006 r. prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosława Ridan sporządziła – pod nadzorem ówczesnych prokuratorów funkcjonalnych w.w. Prokuratury, Lidii Jaryczkowskiej, Piotra Kosmatego, Krystyny Kowalczyk, Edyty Kuśnierz oraz p.o. prokuratora okręgowego w Krakowie Bogadana Karpia – akt oskarżenia, którym oskarżyła mnie o to, że wokresieodstycznia2003r.do maja lub września2005r.,wKrakowie, za pośrednictwem stron internetowych www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl popełniłem osiemnaście przestępstw, tj. – Załącznik 1:

  1. pkt.I,III-XVI aktu oskarżenia – znieważyłem i wzwiązkuzpełnieniemobowiązkówsłużbowych/art.226§1k.k./izniesławiłem/art.212§2k.k./piętnaściorosędziówSąduOkręgowegowKrakowieiSąduApelacyjnegowKrakowie-SSOMajaRymar /byłaPrezesSąduOkręgowegowKrakowie/SSOEwaHańderek,SSOTeresaDyrga,SSRAgataWasilewska-Kawałek,SSOAgnieszkaOklejak,SSODanutaKłosińska,SSRIzabelaStrózik,SSOAnnaKarcz-Wojnicka,SSOJadwigaOsuch,SSOMałgorzataFerek,SSAWłodzimierzBaran/byłyPrezesSąduApelacyjnegowKrakowie/,SSAJanKremer,SSAMariaKuś-Trybek,SSAAnnaKowacz-Braun,SSAKrzysztofSobierajski /obecny prezes Sądu Apelacyjnego w Krakowie/,
  2. pkt II aktu oskarżenia – zniesławiłem/art.212§2kk/adwokataWiesławęZoll,pełnomocnikamojejżonywprowadzonymprzezSądOkręgowywKrakowieiSądApelacyjnywKrakowiewlatach1997-2006postępowaniuzmojegopowództwaorozwód/sygn.akt Sądu Okręgowego w Krakowie XICR603/04/,
  3. pktXVII aktu oskarżeniaznieważyłem  /art.226§3k.k./izniesławiłem/art.212§2k.k./konstytucyjnyorganRzeczypospolitejPolskiej,rzecznikaprawobywatelskichwosobiepiastującegotenurządAndrzejaZolla
  4. pkt XVIII aktu oskarżenia rozpowszechniałemwiadomościzrozprawysądowejprowadzonejzwyłączeniemjawności-art.241§2k.k.

Dowód:                                 SądRejonowywDębicy,sygn.aktIIK407/13/uprzednioIIK451/06/aktoskarżeniaprokuratorRadosławyRidanzdnia12czerwca2006r., sygn. 1 Ds. 39/06/S – Załącznik 1

W sprawie jak wyżej raz już zapadł wyrok. Wydał go w dniu 18 grudnia 2007 r. /sygn. akt II K 451/06/ sędzia Tomasz Kuczma skazując mnie za popełnienie wszystkich wyżej wymienionych czynów. Wyrok ten uchyliły następnie:

  1. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydanym na moją korzyść wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. II Ko 283/10 – Załącznik 2:

Dowód:                                 Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego

w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. – Załącznik 3

  1. Sąd Najwyższy wydanym na moją korzyść wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 3:

Dowód:                 Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 3

Ad. 1

Sąd Okręgowy zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego określonego w art. 226 § 1 k.k., uchylił wyrok z dnia 18.12.2007 r., wznowił postępowanie do sygn. II K 451/05 i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie szesnastu czynów z pkt. I, III – XVII. W wyroku z dnia 15.09.2010 r. – Załącznik 2: „Sygn. akt II Ko 283/10 Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej Dnia 15 września 2010r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Piotr Moskwa, Sędziowie SSO Andrzej Borek (spraw.) SSR del. do SO Marcin Świerk Protokolant /imię i nazwisko Protokolanta – ZKE/ po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 15 września 2010r. wniosku obrońcy skazanego Zbigniewa Kękusia o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 na podstawie art. 540 § 2 i art. 547 § 2 kpk wznawia postępowanie w sprawie II K 451/06 w punktach I, III – XVII wyroku i uchyla w tej części wyrok Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 i w tym zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania. Pieczęć Okrągła Sądu Okręgowego w Rzeszowie.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt II K 451/06 Zbigniew Kękuś został skazany za czyny z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk (pkt I, III-XVII), polegające na tym, że w okresie od stycznia 2003r. do września 2005r. – w Krakowie działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu – za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca – www.zgsopo.webpark.pl i założonej przez siebie strony pod domeną zkekus.w.interia.pl znieważył funkcjonariuszy publicznych (łącznie szesnastu) w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych i pomówił ich o takie postępowanie i właściwości, które mogą poniżyć ich w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla pełnionego przez nich stanowiska.

Ponadto w/w wyrokiem Sąd skazał Zbigniewa Kękusia za czyny z art. 212 § 2 kk w zw. z art.12 kk (pkt II i art. 241 § 2 kk w zw. z art. 12 kk (pkt XVIII).

Obecnie obrońca skazanego na podstawie art. 540 § 2 w zw. z art. 542 § 1 i art. 544 § 1 kpk złożył wniosek o:

– wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007r. o sygn. akt II K 451/06 w sprawie Zbigniewa Kękusia skazanego z art. 226 § 1 kk i in.,

– uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wskazał na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006 roku – sygn. akt P 3/06, którym to wyrokiem Trybunał uznał, iż: „art. 226 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. – Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) w zakresie, w jakim penalizuje znieważenie funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej dokonane niepublicznie lub dokonane publicznie, lecz nie podczas pełnienia czynności służbowych jest niezgodny z art. 54 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej”.

Nadto, autor wniosku powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2009r. sygn. akt II KO 45/09 z uzasadnienia którego wynika, iż postępowanie ulega wznowieniu w takim zakresie, w jakim zmiana stanu prawnego ma znaczenie dla przyszłego orzeczenia. Powyższe przekonuje, że wnioskodawca domaga się wznowienia postępowania jedynie w części dotyczącej skazania za czyny z art. 226 § 1 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje.

Wznowienie postępowania w niniejszej sprawie jest zasadne w zakresie w jakim obrońca wskazuje na rażące naruszenie prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia – art. 226 § 1 kk.

Rzecz bowiem w tym, że Sąd przypisując sprawcy popełnienie danego przestępstwa każdorazowo ma obowiązek w sposób prawidłowy dokonać jego opisu w wyroku, tak aby odpowiadało ono znamionom konkretnego przestępstwa. Brak taki zawsze będzie powodował naruszenie procesowania, a przez to i prawa materialnego i nie może być w żadnym razie zaakceptowany.

W przedmiotowej sprawie Sąd był więc zobowiązany, jeśli znalazł już podstawy do przypisania oskarżonemu zachowania opisanego w art. 226 § 1 kk, w sposób dokładny i zgodny z tymże przepisem opisać zachowanie oskarżonego tak, by wynikało z niego, iż w/w przestępstwa dokonał podczas i w związku z pełnieniem przez pokrzywdzonych obowiązków służbowych. Takim standardom sąd nie sprostał wskazując jedynie, że działania oskarżonego miały miejsce w związku z pełnieniem przez funkcjonariuszy publicznych obowiązków służbowych nie dokonując badania, czy miało ono również miejsce podczas ich pełnienia. Nie uczynił tak sąd mimo tego, że już w czai orzekania treść art. 226 § 1 kk uległa zmianie na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2006r. wydanego w sprawie P 3/06, OTK-A 2006, nr 9, poz. 121, na treść którego słusznie powołuje się wnioskodawczyni.

Tym samym niewątpliwie w przedmiotowej sprawie zachodzi potrzeba uchylenia wyroku i wznowienia postępowania w żądanym zakresie.”

Dowód:                 Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny, sygn. akt II Ko 283/10, wyrok z dnia 15 września 2010r. – Załącznik 2

Ad. 2

Sąd Najwyższy zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego określonego w art. 366 § 1 k.p.k. i art. 7 k.p.k., uchylił wyrok z dnia 18.12.2007 r., wznowił postępowanie do sygn. II K 451/06 i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania w zakresie pozostałych dwóch czynów z pkt. II i XVIII – Załącznik 3: „Sygn. akt IV KK 272/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 stycznia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie SSN Jerzy Grubba (przewodniczący) SSN Barbara Skoczkowska SSA del. do SN Henryk Komisarski (sprawozdawca) Protokolant /imię i nazwisko protokolanta – ZKE/  przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Mieczysława Tabora w sprawie Zbigniewa Kękusia skazanego z art. 212 § 2 k.k. i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06 uchyla zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.”Wyrokiem Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 18 grudnia 2007 r., sygn. akt II K 451/06, Zbigniew Kękuś został uznany winnym popełnienia osiemnastu przestępstw, przy czym:

– w punkcie II przypisano mu przestępstwo z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. polegające na tym, że w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. w Krakowie, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, także wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, znieważył publicznie używając wobec niej słów obraźliwych – za pośrednictwem portalu  internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl i strony internetowe pod domeną www.zkekus.w.interia.pl  – Wiesławę Zoll i pomówił ją o takie postępowanie i właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu adwokata” i za to na podstawie art. 212 § 2 k.k. wymierzono mu karę grzywny w wysokości  30 stawek dziennych po 100 zł każda,

– w punkcie XVIII przypisano mu przestępstwo z art. 241 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. polegające na tym, że „w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. w Krakowie, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, także wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, znieważył publicznie używając wobec niej słów obraźliwych – za pośrednictwem portalu  internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca www.zgsopo.webpark.pl i strony internetowe pod domeną www.zkekus.w.interia.pl  – rozpowszechniał  wiadomości z rozpraw sądowych prowadzonych z wyłączeniem jawności przed Sądem Okręgowym w Krakowie w sprawie I CR 603/04, z powództwa o rozwód” i za to na podstawie art. 241 § 2 k.k. wymierzono mu karę grzywny w wysokości 40 stawek dziennych po 100 zł każda.

Na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 kk, Sąd  Rejonowy połączył wymierzone Zbigniewowi Kękusiowi kary grzywny za poszczególne przestępstwa (osiemnaście) i sprowadził je do kary łącznej grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 100 złotych każda.

Żadna ze stron nie zaskarżyła powyższego wyroku i uprawomocnił się on w dniu 27 grudnia 2007 r.

Wyrokiem z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II Ko 283/10, Sąd Okręgowy w Rzeszowue wznowił postępowanie odnośnie szesnastu przypisanych Zbigniewowi Kękusiowi przedmiotowym wyrokiem przestępstw (rozstrzygnięcia w tym względzie zawarte były w punktach I oraz od III do XVII) i sprawę w tej części przekazał do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

Z kolei, w zakresie punktu II i XVIII wyroku Sądu Rejonowego w Dębicy, kasację na korzyść Zbigniewa Kękusia, wniósł Prokurator Generalny, który podniósł następujące zarzuty:

  1. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa procesowego a mianowicie art. 366 § 1 kpk, polegające na niezasadnym odstąpieniu od przesłuchania świadka Krzysztofa Łapaja posiadającego informacje dotyczące tego, czy Zbigniew Kękuś zakładał stronę internetową www.zgsopo.webpark.pl i stronę pod domeną zkekus.w.inetria.pl, a także czy umieszczał na nich oraz w jakim czasie swoje pisma znieważające pokrzywdzoną Wiesławę Zoll i rozpowszechniał okoliczności z rozprawy rozwodowej toczącej się z wyłączeniem jawności, czy też współdziałał w tym zakresie z inną nieustaloną osobą, w następstwie czego doszło do nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
  2. II. rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku, naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 7 kpk, polegające na dokonaniu, wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazaniom wiedzy i doświadczenia życiowego, dowolnej oceny dowodów, wskutek ustalenia, że czyny opisane w pkt II i XVIII części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, polegające na zamieszczaniu na stronie internetowej pod domeną zkekus.w.interia.pl, pism znieważających pokrzywdzoną Wiesławę Zoll i rozpowszechnianiu okoliczności z rozprawy rozwodowej toczącej się z wyłączeniem jawności, miały miejsce w okresie od stycznia 2003 r. do maja 2005 r. w Krakowie, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego wynika, że strona ta została utworzona dopiero w dniu 26 października 2004 r.

Ostatecznie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięć  zawartych w punktach II i XVIII i przekazanie sprawy w tej części Sądowi Rejonowemu w Dębicy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja okazała się zasadna. Ma rację skarżący, że analiza akt przedmiotowej sprawy wskazuje na to, iż w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII zaskarżony wyrok został wydany na podstawie niepełnego materiału dowodowego oraz bez wszystkich okoliczności, co stanowi naruszenie art. 366 § 1 k.p.k. Nadto, Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych wbrew wymaganiom określonym w art. 7 k.p.k., nie stosując się do zasady swobodnej oceny dowodów i przeprowadzając w istocie dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego. W efekcie poczynił ustalenia faktyczne, które nie mają jakiegokolwiek oparcia w dowodach ujawnionych na rozprawie, a wręcz są sprzeczne z treścią tych dowodów.

Zgodnie z utrwalonymi już poglądami Sądu Najwyższego, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., jeśli tylko jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego i jest zgodne ze wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt IV KK 149/08, OSNwSK 2008/1/1419’ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. akt IV KK 208/06, LEX nr 445353).

W niniejszej sprawie Sąd Rejonowy nie sprostał wyżej wyrażonym zasadom.

Na wstępie podkreślić należy, że Zbigniew Kękuś nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów o odmówił składania wyjaśnień. Przesłuchani w sprawie pokrzywdzeni nie posiadali żadnych informacji, kto i w jakich okolicznościach zamieścił na stronach internetowych znieważające ich pisma.

W tej sytuacji bardzo ważnego znaczenia nabierają uzyskane od portali Interia PL i Wirtualna Polska  informacje, z których wynika, że strona zkekus.w.interia.pl została założona w dniu 26 października 2004 r., a użytkownik nie podał swoich danych osobowych, zaś strona www.zgsopo.webpark.pl należy do Krzysztofa Łapaja zamieszkałego w Warszawie /…/.

Dysponując takimi informacjami Sąd Rejonowy słusznie dopuścił dowód z zeznań świadka Krzysztofa Łapaja, ale mimo dwukrotnego wysłania mu wezwania na adres Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca /…/ nie stawił się na rozprawę. Nadesłał jednak pismo, opatrzone datą 15 marca 2007 r., z którego wynikało, że stan zdrowia nie pozwala mu stawić się przed Sądem Rejonowym w Dębicy, przy czym zaznaczył, iż Zbigniew Kękuś nie posiadał dostępu do stron internetowych zkekus.w.interia.pl i www.zgosopo.webpark.pl – nie on je zakładał i nie on nimi administrował.

Sąd Rejonowy w Dębicy zwrócił się do Sądu Rejonowego dla Warszawy Mokotowa w Warszawie z wnioskiem o przesłuchanie Krzysztofa Łapaja w ramach pomocy prawnej.

Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa w Warszawie wezwał świadka na adres Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca. Wezwanie zostało zwrócone z uwagi na nieodebranie w terminie, a świadek nie stawił się na przesłuchanie. W konsekwencji odezwę zwrócono Sądowi Rejonowemu w Dębicy bez wykonania wnioskowanej czynności.

Sąd Rejonowy w Dębicy odstąpił od przesłuchania świadka Krzysztofa Łapaja, a swoją decyzję uzasadnił brakiem możliwości doręczenia mu wezwania, jak tez brakiem informacji o miejscu zamieszkania.

W realiach sprawy decyzja Sądu Rejonowego w Dębicy była przedwczesna. Sąd ten nie podjął bowiem żadnej próby ustalenia prywatnego adresu świadka (wszystkie wezwania wysyłano na adres Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca). Tymczasem sprawdzenie w bazie PESEL CEL, które prokurator przeprowadził w dniu 13 czerwca 2011 r. wykazało, że Krzysztof Łapaj od 17 sierpnia 1988 r. zameldowany jest w Warszawie ul. /adres – ZKE/.  Tym adresem Sąd Rejonowy w Dębicy nie dysponował, ponieważ nie podjął jakichkolwiek działań w celu jego uzyskania.

Odstępując od przesłuchania w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja, w świetle poczynionych wyżej uwag, Sąd Rejonowy w Dębicy dopuścił się naruszenia art. 366 § 1 k.p.k., który obligował ten Sąd do podjęcia wszelkich starań do wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Przesłuchanie Krzysztofa Łapaja było konieczne ponieważ w swoim piśmie z dnia 15 marca 2007 r. wskazał on, iż Zbigniew Kękuś  nie posiadał dostępu do stron internetowych zkekus.w.interia.pl i www.zgsopo.webparl.pl – nie on je zakładał i nie on nimi administrował. Ewentualne potwierdzenie tych informacji może mieć podstawowe znaczenie dla odpowiedzialności Zbigniewa Kękusia.

Idąc dalej, przyjęcie w opisie obu cytowanych na wstępie czynów (pkt Ii i XVIII wyroku), że Zbigniew Kękuś swoją przestępczą działalność prowadził za pośrednictwem strony zkekus.w.interia.pl w okresie od stycznia 2003 r. do września 2005 r. nie znajduje oparcia w zgromadzonych dowodach, a wręcz jest z nimi sprzeczne. Jak już bowiem wspomniano, z informacji portalu Interia PL wynika, że strona zkekus.w.interia.pl została założona dopiero w dniu 26 października 2004r.  Czyniąc przedmiotowe ustalenie Sąd Rejonowy niewątpliwie dopuścił się obrazy art. 7 k.p.k.

Także dowolnym i poczynionym z obrazą art. 7 k.p.k. jest ustalenie, że Zbigniew Kękuś realizując znamiona czynów przypisanych mu w punktach II i XVIII wyroku działał wspólnie i w porozumieniu z inną osobą. Na takie współdziałanie nie wskazuje żaden z zebranych w sprawie dowodów.

Uchybienia jakich dopuściła się Sąd Rejonowy mogły albo wręcz miały wpływ na treść wyroku. Nie można przecież wykluczyć, że zeznania Krzysztofa Łapaja doprowadziłyby do zgoła odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Z kolei błędna ocena pisma portalu Interia PL wprost decyduje o tym, że przyjęty w opisie obu czynów (pkt II i XVIII wyroku) okres przestępczej działalności jest nieprawidłowy.

Majac powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach II i XVIII i w tej części przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Dębicy.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd Rejonowy w Dębicy winien przedsięwziąć wszelkie niezbędne starania, aby przesłuchać w charakterze świadka Krzysztofa Łapaja (wysłać mu wezwania na adres domowy), a nadto winien wziąć pod uwagę i prawidłowo ocenić pismo portalu Interia PL.”

Dowód:                                 Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia

26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11 – Załącznik 3

Kilka lat po wydaniu w.w. wyroków wznowieniowych, wciąż Sąd Rejonowy w Dębicy wciąż ściga mnie – sędzia Beata Stój, przy udziale Adresatki niniejszego pisma, Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk – powtórnie za wszystkie czyny, które przypisała mi prokurator Radosława Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r., tj. za:

  1. piętnaście czynów przypisanych mi w pkt. I, III – XVI aktu oskarżenia z art. 226 § 1 k.k.,
  2. siedemnaście czynów przypisanych mi w pkt. I – XVII aktu oskarżenia z art. 212 § 2 k.k.
  3. czyn z art. 226 § 3 k.k. przypisany mi w pkt. XVII aktu oskarżenia,
  4. czyn z art. 241 § 2 k.k. przypisany mi w pkt. XVIII aktu oskarżenia.

W związku z powyższym wnoszę, jak w pkt. I. str. 1 niniejszego pisma.

Poniżej prezentuję uzasadnienie dla mojego wniosku.

Ad. pkt. I.1.1, str. 1

W dniu 11 października 2006 r. Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok, sygn. P 3/06/, którym orzekł: „1. Art. 226 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.) w zakresie, w jakim penalizuje znieważenie funkcjonariusza publicznego lub osoby do pomocy mu przybranej dokonane niepublicznie lub dokonane publicznie, lecz nie podczas pełnienia czynności służbowych, jest niezgodny z art. 54 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu do wyroku z dnia 11.10.2006 r. TK podał m.in.:Rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego oznacza, że od momentu wejścia w życie wyroku niedopuszczalne staje się ściganie z tytułu zniewagi funkcjonariusza publicznego dokonanej, czy to publicznie, czy niepublicznie, wyłącznie w związku z jego czynnościami służbowymi, a nie podczas wykonywania tych czynności. Utrzymany w mocy zakres kwestionowanego przepisu umożliwia więc ściganie z oskarżenia publicznego zniewagi funkcjonariusza dokonanej podczas wykonywania czynności służbowych. Poza hipotezą tego przepisu pozostają natomiast znieważające wypowiedzi publiczne i niepubliczne formułowane poza czasem pełnienia funkcji służbowych, bez względu na to, czy pozostają one w związku czy też nie zpełnieniem tych funkcji.”

Źródło: Uzasadnienie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11.10.2006r., P 3/06; OTK Z.U. z 2006r., Nr 9A, poz. 121

Art. 190 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi: „1. Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. (…) 3. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. (…) ”

W sytuacji, gdy nie został przez Trybunał określony inny termin utraty mocy obowiązującej artykułu 226 § 1 k.k., orzeczenie weszło w życie z dniem ogłoszenia /Dz. U., z dnia 19 października 2006 r., Nr 190, poz. 1409/, tj. w dniu 19 października 2006 r. Było to zatem 14 miesięcy… przed wydaniem w dniu 18 grudnia 2007 r. skazującego mnie wyroku przez sędziego T. Kuczmę.

Z tej przyczyny Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał w dniu 15 września 2010 r. wyżej wymieniony wyrok wznowieniowy, którym zarzucił sędziemu T. Kuczmie rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa materialnego określonego w art. 226  § 1 k.k. – Załącznik 2:

Dowód:                                 Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego w

Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r. – Załącznik 2

Artykuł 17 k.p.k. stanowi: „§ 1. Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: (…) 2) czyn nie zawiera znamion czynu zabronionegoalbo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa.”

 

Czyny przypisane mi przez prokurator R. Ridan z art. 226 § 1 k.k. w pkt. I, III – XVI aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. nie zawierają od dnia 19 października 2006 r. znamion czynu zabronionego określonego w art. 226 § 1 k.k.

W sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 w przypadku czynów przypisanych mi przez prokurator Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. z art. 226 § 1 k.k. zachodzi  – od dnia 19 października 2006 r. – przesłanka umorzenia postępowania określona w art. 17 § 1 pkt. 2 k.p.k.

Wskazać należy, że w przypadku dokonania zmiany kwalifikacji prawnej czynów przypisanych mi przez prokurator Radosławę Ridan z art. 226 § 1 k.k. w zarzuty z art. 216 § 2 k.k. – co sędzia Beata Stój uczyniła przy udziale prokuratora rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2013 r. uchylonym postanowieniem Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II Kz 246/1 –  ich karalność ustała, jak w przypadku karalności przypisanych mi z art. 212 § 2 k.k. – patrz: tekst poniżej.

Ad. pkt. I.1.2, str. 1

W pkt. I – XVII aktu oskarżenia prokurator R. Ridan przypisała mi czyny z art. 212 § 2 k.k., tj. zniesławienie funkcjonariuszy

publicznych wymienionych na str. 2 niniejszego pisma, adw. Wiesławy Zoll oraz konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznika Praw Obywatelskich, w osobie sprawującego ten urząd prof. dr. bab. Andrzeja Zolla.

Prokurator R. Ridan przypisała mi popełnienie czynów z art. 212 § 2 k.k.:

  1. samoistnie – pkt. II aktu oskarżenia
  2. w zbiegu z art. 226 § 1 k.k. – pkt. I, III – XVI aktu oskarżenia
  3. w zbiegu z art. 223 § 3 k.k. – pkt XVII aktu oskarżenia

Wskazać należy, że prokurator R. Ridan podała w opisie każdego z w.w. czynów przypisanych mi z art. 212 § 2 k.k. jako czas ich popełnienia okres od stycznia do maja lub września 2005 r. – Załącznik 1:

Dowód:                                 SądRejonowywDębicy,sygn.aktIIK407/13/uprzednioIIK451/06/aktoskarżeniaprokuratorRadosławyRidanzdnia12czerwca2006r., sygn. 1 Ds. 39/06/S – Załącznik 1

Czyn z art. 212 § 2 k.k. jest ścigany z oskarżenia prywatnego. Artykuł 212 § 4 Kodeksu karnego stanowi: „Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Do czynów, które prokurator R. Ridan przypisała mi  z art. 212 § 2 k.k. stosuje się przepisy o przedawnieniu ścigania obowiązujące w sprawach z oskarżenia prywatnego, tj. art. 101 § 2 k.k. i art. 102 k.k.. Wskazać należy, że:

  1. Artykuł 101 Kodeksu karnego stanowi: „§ 1. Karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło lat:1) 30 – gdy czyn stanowi zbrodnię zabójstwa, 2) 20 – gdy czyn stanowi inną zbrodnię, 2a) 15 – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat, 3) 10 – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata, 4) 5 – gdy chodzi o pozostałe występki, 5) (uchylony). § 2. Karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.”
  2. Artykuł 102 Kodeksu karnego stanowi: – „Jeżeli w okresie przewidzianym w art. 101 wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność popełnionego przez nią przestępstwa określonego w § 1 pkt 1-3 ustaje z upływem 10 lat, a w pozostałych wypadkach – z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu.”

Prokurator R. Ridan podała jako czas popełniania przestępstw popełnionych z art. 212 § 2 k.k.:

  1. czyny z pkt. I, VI, VIII, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI aktu oskarżenia: styczeń 2003 r. do maj 2005 r.”
  2. czyny z pkt. II, III, IV, V, VII, IX, X, XVII aktu oskarżenia – styczeń 2003 r. do wrzesień 2005 r.”

W związku z powyższym, z mocy prawa określonego w art. 101 § 2 k.k. i 102 k.k., karalność czynów przypisanych mi przez prokurator R. Ridan z art. 212 § 2 k.k.:

  1. w pkt. I, VI, VIII, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI aktu oskarżenia ustała najpóźniej z dniem 1 czerwca 2013 r.
  2. w pkt. II, III, IV, V, VII, IX, X, XVII aktu oskarżenia ustała najpóźniej z dniem 1 października 2013 r.

 

Pragnę nadmoenić, że wskazane wyżej daty ustania karalności czynów przypisanych mi z art. 212 § 2 k.k. dotyczą także czynów przypisanych mi przez prokurator R. Ridan z art. 226 § 1 k.k., gdyby Sąd dokonał zmiany ich kwalifikacji prawnej w zarzuty z art. 216 § 2 k.k. Artykuł 216 § 5 k.k. stanowi: „Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.”

W związku z powyższym, z mocy prawa określonego w art. 101 § 2 k.k. i 102 k.k., karalność czynów przypisanych mi przez prokurator R. Ridan z art. 226 § 1 k.k. po ewentualnej zmianie ich kwalifikacji prawnej w zarzuty z art. 216 § 2 k.k.:

  1. w pkt. I, VI, VIII, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI aktu oskarżenia ustała najpóźniej z dniem 1 czerwca 2013 r.
  2. w pkt.III, IV, V, VII, IX, X, XVII aktu oskarżenia ustała najpóźniej z dniem 1 października 2013 r.

Artykuł 17 § 1 k.p.k. stanowi: „Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: (…)  6) nastąpiło przedawnienie karalności,”

W sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 w przypadku czynów przypisanych mi przez prokurator Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. z art. 212 § 2 k. k. zachodzi przesłanka umorzenia postępowania określona w art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k.

Ta sama przesłanka umorzenia postępowania zachodzi w przypadku ewentualnej zmiany kwalifikacji prawnej czynów przypisanych mi z art. 226 § 1 k.k. w zarzuty z art. 216 § 2 k.k.

 

 

Ad. pkt I.1.3, str. 1

W pkt. XVII aktu oskarżenia prokurator R. Ridan przypisała mi czyn z art. 226 § 3 k.k., który opisała jako – Załącznik 1: „Akt oskarżenia przeciwko Zbigniewowi Kękusiowi o przest. z art. (…) 226 § 3 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk (…). Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a to zeznań świadków (…) Andrzeja Zolla (k:256-257)  Oskarżam Zbigniewa Kękusia (…) ojca dwojga dzieci w wieku 19 i 15 lat pozostających na jego utrzymaniu, z zawodu ekonomistę, zatrudnionego jako Dyrektor Obszaru Zarządzania Zakupami, Nieruchomościami i Kosztami Banku Zachodniego WBK SA  (…) o to, że: (…) XVII. w okresie od stycznia 2003r. do maja 2005r. – w Krakowie działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu – za pośrednictwem portalu internetowego Zarządu Głównego Stowarzyszenia Obrony Praw Ojca  – www.zgsopo.webpark.pl i założonej przez siebie strony pod domeną zkekus.w.interia.pl znieważył Andrzeja Zolla piastującego urząd Rzecznika Praw Obywatelskich używając wobec niego słów obraźliwych i pomówił go o takie postępowanie i właściwości, które mogą poniżyć go w opinii publicznej i narazić na utratę zaufania potrzebnego dla piastowanego urzędu to jest o przest. z art. 226 § 3 kk i art. 212 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk.”

Dowód:                                 SądRejonowywDębicy,sygn.aktIIK407/13/uprzednioIIK451/06/aktoskarżeniaprokuratorRadosławyRidanzdnia12czerwca2006r., sygn. 1 Ds. 39/06/S – Załącznik 2

Artykuł 226 § 3 k.k. stanowi: „Kto publicznie znieważa lub poniża konstytucyjny organ Rzeczypospolitej Polskiej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.”

Wskazać zatem należy, że prof. Andrzej Zoll podaje od kilkunastu lat, w kolejnych wydaniach wydawanego pod jego redakcją naukową Komentarza do kodeksu karnego: „Przedmiotem czynności wykonawczej typu czynu zabronionego opisanego w art. 226 § 3 są konstytucyjne organy Rzeczypospolitej Polskiej. Zakres znaczeniowy tego terminu jest sporny w doktrynie (por. A. Zoll (w: ) Kodeks Karny …, red. A. Zoll, s. 736. (…) W doktrynie słusznie jednak wskazano, iż nie każdy organ konstytucyjny jest jednocześnie organem Rzeczypospolitej Polskiej, tzn. takim, który jest powiązany z wykonywaniem jednego z trzech rodzajów władzy w odniesieniu do państwa. Według tego poglądu organami RP są zatem tylko: Sejm, Senat, Prezydent RP, Rada Ministrów, ministrowie, Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy, Naczelny Sąd Administracyjny. – Źródło: Kodeks karny część szczególna, Tom II, Komentarz do art. 117 – 277 k.k. pod redakcją naukową  Andrzeja Zolla, 4 wydanie, 2013 r., LEX  Wolters Kluwer business, s. 1131.

Jako słuszne to wskazanie doktryny prawnej – że RPO nie jest konstytucyjnym organem RP – prezentujeobok prof. Andrzeja Zollawiększość ekspertów w dziedzinie prawa karnego, w tym między innymi Andrzej Marek[1], Marek Mozgawa[2].

Jeśli Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest konstytucyjnym organem Rzeczypospolitej Polskiej, to czyn przypisany mi przez prokurator Radosławę Ridan z art. 226 § 3 k.k. i opisany, jak wyżej nie wypełnia znamion czynu określonego jako przestępstwo w art. 226 § 3 k.k.

Jestem zatem ścigany – w tym skazał mnie sędzia T. Kuczma wyrokiem z dnia 18.12.2007 r. – z rażącym naruszeniem prawa określonego w artykule 42.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej: „Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Zasada ta nie stoi na przeszkodzie ukaraniu za czyn, który w czasie jego popełnienia stanowił przestępstwo w myśl prawa międzynarodowego”.

Z podanego wyżej powodu, pismami z dnia 3 lipca 2013 r. i 11 lipca 2013 r. skierowałem wniosek do Adresatki niniejszego pisma, Prokuratora Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk o modyfikację aktu oskarżenia z dnia 12.06.2006 r. prokurator R. Ridan, przez wyeliminowanie z niego zarzutu z art. 226 § 3 k.k. W odpowiedzi Zastępca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek-Padoł sporządziła pismo z dnia 12.07.2013 r., w którym podała między innymi – Załącznik 10: „Interpretacja art. 226 § 3 k.k. wskazana przez Pana w pismach jest jednym z poglądów doktryny, którego nie podzielił autor aktu oskarżenia. Problem interpretacji przepisu będzie aktualnie przedmiotem oceny prawnej, której dokona niezawisły Sąd.(…)  Zastępca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek – Padoł”

Dowód:                                 Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście – Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo Zastępcy

Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek – Padoł z dnia 12 lipca 2013 r. – Załącznik 10
Prokurator Radosława Ridan nie wskazała w akcie oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. żadnego z poglądów doktryny w sprawie trybu ścigania z art. 226 § 3 k.k. Nie wyjaśniła także dlaczego ona nie podziela poglądu, który jako słuszny prezentuje od wielu lat uznany przez nią – oraz sam się za takowego uważający, bo złożył dwukrotnie, przed prokurator Radosławą Ridan oraz przed sędzią Tomaszem Kuczma, obciążające mnie zeznania – za pokrzywdzonego prof. dr hab. A. Zoll.

Co wszak najważniejsze, jeśli wskazana przeze mnie interpretacja art. 226 § 3 k.k. jest jednym z poglądów doktryny, to w sprawie przeciwko mnie ma zastosowanie norma art. 5 k.p.k.: „Nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.”

Artykuł 17 k.p.k. stanowi: „§ 1. Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy: (…) 2) czyn nie zawiera znamion czynu zabronionegoalbo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa.”

W sprawie Sądu Rejonowego w Dębicy do sygn. akt II K 407/13 w przypadku czynu przypisanego mi przez prokurator Radosławę Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. z art. 226 § 3 k.k. przesłanka umorzenia postępowania określona w art. 17 § 1 pkt. 2 k.p.k.

W świetle wskazania doktryny prawnej prezentowanego przez m.in. byłego prezesa Trybunału Konstytucyjnego i byłego Rzecznika Praw Obywatelskich prof. dr. hab. Andrzeja Zolla, ten czyn nigdy nie był u nie jest przestępstwem.

Ad. pkt. I.2 str. 1

W pkt. XVIII aktu oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r. prokurator R. Ridan przypisała mi czyn z art. 241 § 2 k.k.

Artykuł 241 k.k. stanowi: „§ 1. Kto bez zezwolenia rozpowszechnia publicznie wiadomości z postępowania przygotowawczego, zanim zostały ujawnione w postępowaniu sądowym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. § 2. Tej samej karze podlega, kto rozpowszechnia publicznie wiadomości z rozprawy sądowej prowadzonej z wyłączeniem jawności.”

Wskazać należy, że zacytowany wyżej wyrok wznowieniowy z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11, Sąd Najwyższy wydał na podstawie dowodów doręczonych Sądowi Rejonowemu w Dębicy – przed wydaniem przez sędziego T. Kuczmę skazującego mnie wyroku z dnia 18.12.2007 r. – przez Działy Bezpieczeństwa właścicieli domen www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl, operatorów internetowych, Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A.

Prokurator Radosława Ridan sporządziła akt oskarżenia na podstawie li tylko wydruków ze stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl.

Dział Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. podał w piśmie z dnia 6 sierpnia 2007 r. – Załącznik 4: „Wirtualna Polska /adres – ZKE/ sędzia Tomasz Kuczma /adres – ZKE/ dotyczy: II K 451/06 W odpowiedzi na pismo z dnia 2007-07.02 w sprawie II K 451/06 informuję, że: 1. Właścicielem strony www.zgsopo.webpark.pl jest użytkownik portalu „Wirtualna Polska” o identyfikatorze zgsosopo posługujący się kontem email zgsopo@wp.pl 2. w zbiorze danych osobowych „Wirtualna Polska” zostały zapisane dane osobowe użytkownika zgsopo (…) Informacje, o których mowa w pkt 2 przesyłam w załączeniu  (…) Panel Dostępu do Danych Osobowych: Login: zgsopo Imię: Krzysztof Nazwisko: Łapaj (…) Adres ul. (…)  Miasto: Warszawa”

Dowód:                                 Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., karty 3098, 3099 – Załącznik 4

Ja, Zbigniew Kękuś z Krakowa, nie jestem Krzysztofem Łapajem z Warszawy, o którym więcej w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26.01.2012 r. – patrz: str. 3,4 oraz Załącznik 3.

Dział Bezpieczeństwa Interii.PL S.A. zawiadomił Sąd Rejonowy w Dębicy pismem z dnia 1 października 2007r. – Załącznik 5: „INTERIA.PL S.A. /adres – ZKE/ Kraków, dnia 01.10.2007r. Sąd Rejonowy w Dębicy /adres – ZKE/ Dot. Sygn. akt II K 451/06 W nawiązaniu do Państwa postanowienia INTERIA.PL S.A. uprzejmie odpowiada, co następuje:
Dane związane z kontem:                              zkekus@interia.pl

i stroną WWW:                                                   http://zkekus.w.interia.pl/

Data założenia:                                                 2004-10-26 21:17:23

Numer IP założenia:                                         62.179.56.131

Data ostatniego połączenia WWW:                              2006-07-25 18:53:23

Numer IP ostatniego połączenia WWW:     84.10.15.191

Data ostatniego połączenia FTP:                   2006-07-26 07:53:15

Numer IP ostatniego połączenia FTP:         84.10.15.191

Użytkownik nie podał danych osobowych.

Uprzejmie informujemy, że obszerne poszukiwania w logach archiwalnych systemu miasto.interia.pl nie wykazały aktywności użytkownika strony http://zkekus.w.interia.pl/ w okresie od 13 września 2005 roku do dnia 30 września 2005 roku. Logami z okresu wcześniejszego nie dysponujemy, natomiast logi z okresu późniejszego, aż do ostatniego dnia użytkowania konta zawierają zapisy połączeń użytkownika. Z poważaniem, Dział Bezpieczeństwa INTERIA PL S.A.”

Dowód:                 Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, pismo z dnia 1 października  2007r. INTERIA.PL.S.A.,  karta 3183 – Załącznik 5

Numery IP podane przez Interię.PL S.A. należały – według mej wiedzy – do komputerów zlokalizowanych w Warszawie.

Jeśli strona www.zkekus.w.interia.pl nie była aktywna w okresie od 13 do 30 września 2005 r., a Interia.PL S.A. nie dysponowała logami z okresu wcześniejszego, to znaczy, że już w dniu sporządzenia w.w. pisma z dnia 1 października 2007 r. Interia.PL S.A…. nie dysponowała danymi za cały okres objęty aktem oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r.

Po tym, gdy Sąd Najwyższy wydał – oparty na w.w. dowodach złożonych do akt sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy przez Działy Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A. i poświadczających, że czyny, które prokurator R. Ridan przypisała mnie jako popełnione w Krakowie, zostały popełnione w Warszawie – wyrok wznowieniowy z dnia 26.01.2012 r., skierowałem do sędzi B. Stój oparty na przepisie art. 31 § 1 k.p.k. „Miejscowo właściwy do rozpoznania sprawy jest sąd, w którego okręgu popełniono przestępstwo.” wniosek o przekazanie sprawy przeciwko mnie do rozpoznania właściwemu miejscowo sądowi w Warszawie.

W odpowiedzi na ten wniosek sędzia B. Stój wydała w dniu 11 grudnia 2012 r. postanowienei, którym przyznała – Załącznik 6: „Oskarżony Zbigniew Kękuś złożył wniosek o skierowanie sprawy na posiedzenie i wydanie postanowienia o niewłaściwości sądu. Oskarżony podnosił, że sądem właściwym miejscowo jest sąd w Warszawie, gdyż to tam popełniono przestępstwo, jak wynika z pism operatorów internetowych Wirtualnej Polski S.A. i Interii.PL S.A.  (…) Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie, niemniej nie ustalono, kto i gdzie założył stronę http:/zkekus.w.interia.pl/, na której także umieszczano obraźliwe treści.

(…) Na marginesie należy zauważyć, że przekazanie sprawy według właściwości do innego sądu może nastąpić jedynie wtedy, gdy właściwość ta nie budzi wątpliwości, tymczasem w niniejszej sprawie są uzasadnione wątpliwości co do miejsca popełnienia czynów.”

Dowód:                                 Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r. – Załącznik 6

Interia.PL S.A. już pismem z dnia 1 października 2007 r. – złożonym zatem do akt sprawy sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ ponad dwa miesiące przed wydaniem przez sędziego T. Kuczmę skazującego mnie wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. – poinformowała Sąd Rejonowy w Dębicy, że – Załącznik 5 – „Użytkownik nie podał danych osobowych.” oraz że na dzień 01.10.2007 r. nie posiadała już żadnych danych za okres objęty aktem oskarżenia prokurator R. Ridan z dnia 12.06.2006 r.; jak wspomniałem numery IP, które podała Interia.PL S.A. należały – według mej wiedzy – do komputerów zlokalizowanych w Warszawie.

Ponieważ sędzia B. Stój po poświadczeniu w postanowieniu z dnia 11.12.2012 r. jej wiedzy o tym, że – Załącznik 6: „Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie.”, w dalszym ciągu ścigała mnie – i ściga w dacie złożenia niniejszego pisma – za w.w. czyny opisane przez prokurator R. Ridan jako popełnione przeze mnie w Krakowie, pismem z dnia 5 sierpnia 2015 r. skierowanym do Prezesa Zarządu Grupa Wirtualna Polska S.A. Jacka Świderskiego złożyłem:  „Pan Jacek Świderski  Prezes Zarządu  Grupa Wirtualna Polska Sp. z o.o. ul. Jutrzenki 137 A 02-231 Warszawa  Dotyczy: I. Prośba o sporządzenie i doręczenie mi wyjaśnienia, czy Grupa Wirtualna Polska Sp. z o.o. sprostowała po dniu 11 grudnia 2012 r. przesłane Sądowi Rejonowemu w Dębicy, sygn. akt II K 451/06 /następnie II K 854/10, II K 407/13/ pismem z dnia 6 sierpnia 2007 r. informacje o koncie  www.zgsopo.webpark.pl oraz o stronie www.zgsopo.webpark.pl.”

Tylko bowiem sprostowanie przez Grupę Wirtualna Polska S.A. po dniu 11 grudnia 2012 r., – gdy sędzia B. Stój sporządziła w.w. postanowienie /Załącznik 6/ – informacji podanej przez Wirtualną Polskę S.A. w piśmie z dnia 6 sierpnia 2007 r. /Załącznik 4/ uprawniałoby kontynuację ścigania mnie za czyny popełnione za pośrednictwem strony www.zgsopo.webpark.pl.

W odpowiedzi na moje w.w. pismo z dnia 5 sierpnia 2015 r. do Prezesa Zarządu Grupa Wirtualna Polska S.A. otrzymałem pismo z dnia 19 sierpnia 2015 r. Działu Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A. o treści – Załącznik 7: „Grupa Wirtualna Polska sp.  z o.o. /adres – ZKE/ Dział Bezpieczeństwa Informacji Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ SYGNATURA: brak SPRAWA: SPR/285/08/2015 NR.REJESTRU; PWY/000270/08/2015 METRYKA REJESTRU SPRAW Sprawa: SPR/285/08/2015 METRYKA REJESTRU KORESPONDENCJI PRZYCHODZĄCEJ Numer rejestru: PP/011749/2015 Nadawca korespondencji: Zbigniew Kękuś Odbiorca korespondencji: Grupa Wirtualna Polska sp. z o.o. Sygnatura/y korespondencji brak Data korespondencji: 05/08/2015 Data doręczenia korespondencji: 10/08/2015 Klasyfikacja korespondencji: INNE METRYKA REJESTRU KORESPONDENCJI WYCHODZĄCEJ Numer rejestru: PWY/000270/08/2015 Nadawca korespondencji: Grupa Wirtualna Polska sp. z o.o. Odbiorca korespondencji: Zbigniew Kękuś Data opracowania odpowiedzi: 12/08/2015 Oznaczenie autora opracowania: DBI.439 INFORMACJE W odpowiedzi na pismo z dnia 05 sierpnia 2015 roku Grupa Wirtualna Polska sp,. z o.o. informuje, że z końcem maja 2011 roku serwis webpark.pl został zamknięty, po zamknięciu zostały usunięte dane dotyczące kont w tym serwisie – w tym dotyczące www.zgsopo.webpark.pl

Dowód:                                 Grupa Wirtualna Polska sp. z o.o., sprawa: SPR/285/08/2015, Nr Rejestru: PWY/000270/08/2015, pismo

z dnia 12 sierpnia 2015 r. – Załącznik 7

Jeśli: „z końcem maja 2011 roku serwis webpark.pl został zamknięty, po zamknięciu zostały usunięte dane dotyczące kont w tym serwisie – w tym dotyczące www.zgsopo.webpark.pl, to znaczy, że Wirtualna Polska S.A. nie mogła… od końca maja 2011 r. zmienić stanu znanego sędzi Beacie Stój – oraz Adresatce niniejszego pisma, Prokuratorowi Rejonowemu dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystynie Kowalczyk na – dzień 11 grudnia 2012 r. i potwierdzonego przez sędzię B. Stój  podaniem w tym postanowieniu – Załącznik 6: „Istotnie z informacji uzyskanych od Wirtualnej Polski wynika, że strona www.zgsopo.webpark.pl założona została przez osobę mieszkającą w Warszawie,”

Wskazać należy, że zarzuty Sądu Najwyższego przedstawione autorowi skazującego mnie wyroku z dnia 18.12.2007 r., sędziemu Tomaszowi Kuczmie dotyczą wszystkich czynów, nie tylko tych z pkt. II i XVIII wyroku i aktu oskarżenia, które przypisali mi prokurator R. Ridan, a po niej sędzia T. Kuczma. Wszystkie zostały popełnione za pośrednictwem stron www.zgsopo.webpark.pl i www.zkekus.w.interia.pl.

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26.01.2012 r. był jednak oparty na kasacji Prokuratora Generalnego z dnia 22 sierpnia 2011 r., sygn. akt PG IV KSK 699/11, a ta nie mogła dotyczyć pełnego zakresu przypisanych mi – osiemnastu – czynów ponieważ art. 521 § 1 k.p.k. stanowił: „Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.”. Tymczasem w dniu 15 września 2010 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie wydał wspomniany wyżej wyrok wznowieniowy, którym uchylił wyrok sędziego T. Kuczmy z dnia 18.12.2007 r. w zakresie 16 czynów z pkt. I, III – XVII.

xxx

 

Pragnę przypomnieć, że wnioski, jak ten z pkt. I, str. 1 niniejszego pisma kierowałem – z podanych wyżej przyczyn – do Adresatki niniejszego pisma, Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk przez… szesnaście miesięcy. Oto… szesnaście odpowiedzi, które na nie otrzymałem w okresie od dnia 11 czerwca 2013 r. do dnia 2 grudnia 2014 r.

W pierwszym w tej sprawie piśmie, z dnia 6 czerwca 2013 r. podałem: „Pani Krystyna Kowalczyk Prokurator Rejonowy Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście – Wschód /adres – ZKE/  Dotyczy:

  1. Wniosek o wycofanie aktu oskarżenia przeciwko mnie Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód z dnia 13 czerwca 2006 r., sygn. akt 1 Ds. 39/06/S.
  2. Zawiadomienie, że aktem oskarżenia z dnia 13 czerwca 2006 r. zostałem oskarżony z oskarżenia publicznego o czyny, które:
  3. popełniły inne niż ja osoby,
  4. nie są przestępstwami,
  5. są ścigane z oskarżenia prywatnego

III.    Wniosek o zawiadomienie o wycofaniu aktu oskarżenia, jak w p. 1 prezesa Sądu Rejonowego w Dębicy, sędzi Beaty Stój /adres: Sąd Rejonowy w Dębicy, ul. Słoneczna 3, 39-200 Dębica; sygn. akt II K 854/10/, bez zbędnej zwłoki, nie później niż do dnia 13 czerwca 2013 r., w związku z grożącym mi aresztowaniem.”

W odpowiedzi Prokurator Rejonowy Krystyna Kowalczyk sporządziła pismo z dnia 11 czerwca 2013 r. o treści – Załącznik 8: „W odpowiedzi na Pana pismo datowane na dzień 6 czerwca 2013 roku informuję, że wszelkie wnioski w sprawie o sygnaturze II K 854/10 /obecnie II K 407/13 – ZKE/ prowadzonej przed Sądem Rejonowym w Dębicy Wydział II Karny (sygn. akt Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód 1 Ds. 39/06/S) będą formułowane w toku postępowania sądowego. Prokurator Rejonowy Krystyna Kowalczyk”
Dowód:                                 Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, sygn. 1 Ds. 39/06/S, pismo Prokuratora Rejonowego

Krystyny Kowalczyk z dnia 11 czerwca 2013 r. – Załącznik 8

 

Odpowiedzi na następne kierowane przeze mnie do Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk pisma w w.w. sprawie sporządzali zastępcy Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód, prokurator Edyta Frączek-Padoł i prokurator Tomasz Waszczuk.

Prokurator Edyta Fączek-Padoł informowała mnie:

  1. pismem z dnia 11 lipca 2013 r. – Załącznik 9: „W nawiązaniu do pisma z dnia 25 czerwca 2013 roku skierowanego do Prokuratury Okręgowej w Krakowie, a przekazanego do tut. Jednostki w dniu 3 lipca 2013 roku i kolejnych z dnia 8 lipca 2013 roku i 10 lipca 2013 roku uprzejmie informuję, że nadal aktualne pozostaje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 11 czerwca 2013 roku odnośnie tego, iż wszelkie wnioski w sprawie będą formułowane w toku postępowania sądowego. Zastępca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek-Padoł”
    Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego

Edyty Frączek-Padoł z dnia 11 lipca 2013 roku – Załącznik 9

  1. pismem z dnia 12 lipca 2013 r. – Załącznik 10: „W odpowiedzi na pismo z dnia 4 i 5 lipca 2013 roku oraz 11 lipca 2013 oku informuję, że nadal aktualne pozostaje stanowisko wyrażone we wcześniejszych pismach kierowanych do Pana odnośnie tego, że wszelkie wnioski w sprawie będą formułowane w toku postępowania sądowego, albowiem zgodnie z obowiązującym orzecznictwem i poglądami doktryny od wniesienia aktu oskarżenia prokurator traci uprawnienie do modyfikowania tak opisu jak i kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu. Prokurator w toku postępowania sądowego, tak jak oskarżony występuje w charakterze strony i w zależności od wyników procesu może występować z inicjatywą dowodową i wnosić o zmianę opisu lub kwalifikacji prawnej czynu, o ile uzna to za zasadne. Interpretacja art. 226 § 3 k.k. wskazana przez Pana w pismach jest jednym z poglądów doktryny, którego nie podzielił autor aktu oskarżenia /prokurator Radosława Ridan – ZKE/. Problem interpretacji przepisu będzie aktualnie przedmiotem oceny prawnej, której dokona niezawisły Sąd /sędzia Beata Stój – ZKE/ Zastępca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek-Padoł”
    Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego

Edyty Frączek-Padoł z dnia 12 lipca 2013 roku – Załącznik 10

  1. pismem z dnia 19 lipca 2013 r. – Załącznik 11: „W odpowiedzi na pismo z dnia 15 lipca 2013 roku informuję, że nadal aktualne pozostaje stanowisko wyrażone we wcześniejszych pismach kierowanych do Pana odnośnie tego, że wszelkie wnioski w sprawie będą formułowane w toku postępowania sądowego. Zastępca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek-Padoł”
    Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego

Edyty Frączek-Padoł z dnia 19 lipca 2013 roku – Załącznik 11

  1. pismem z dnia 30 lipca 2013 r. – Załącznik 12: „W związku z pismem z dnia 23.07.2013 r. informuję, iż w dalszym ciągu pozostaje aktualne stanowisko tut. Prokuratury w sprawie 1 Ds. 39/06 prezentowane w pismach uprzednio do Pana kierowanych. Zastępca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek-Padoł”

Dowód:                                 Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego

Edyty Frączek-Padoł z dnia 30 lipca 2013 roku – Załącznik 12

  1. pismem z dnia 31 lipca 2013 r. – Załącznik 13: „W odpowiedzi na Pana pisma z dnia 8, 15, 23 lipca 2013 r., informuję iż o stanowisku tut. Prokuratury zajętym w sprawie 1 Ds. 39/06/S, zawisłej obecnie przed Sądem Rejonowym w Dębicy, był Pan już wielokrotnie informowany w kierowanych do Pana pismach dotyczących przedmiotowego postępowania. Stanowisko to pozostaje nadal aktualne i wszelkie wnioski w sprawie będą formułowane w toku postępowania sądowego. Jednocześnie ponownie Pana informuję, że zgodnie z obowiązującym orzecznictwem i poglądami doktryny od wniesienia aktu oskarżenia prokurator traci uprawnienie do modyfikowania tak opisu jak i kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu. Prokurator w toku postępowania sądowego, tak jak oskarżony występuje w charakterze strony i w zależności od wyników procesu może występować z inicjatywą dowodową i wnosić o zmianę opisu lub kwalifikacji prawnej czynu, o ile uzna to za zasadne. Zastępca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek-Padoł”

Dowód:                                 Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego

Edyty Frączek-Padoł z dnia 31 lipca 2013 roku – Załącznik 13

  1. pismem z dnia 1 sierpnia 2013 r. – Załącznik 14: „W związku z pismem z dnia 31.07.2013 r. informuję, iż w dalszym ciągu pozostaje aktualne stanowisko tut. Prokuratury w sprawie 1 Ds. 39/06 prezentowane w pismach uprzednio do Pana kierowanych. Zastępca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek-Padoł”

Dowód:                                 Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego

Edyty Frączek-Padoł z dnia 1 sierpnia 2013 roku – Załącznik 14

  1. pismem z dnia 7 października 2013 r. – Załącznik 15: „W odpowiedzi na Pana pisma z dnia 11.09.2013 i 25.09.2013 r. informuję co następuje: Odnośnie pisma z dnia 11.09.2013 r. informuję że nadal aktualne pozostaje stanowisko wyrażone we wcześniejszych pismach kierowanych do Pana odnośnie interpretacji art. 226 § 3 kk.
    Ponadto odnośnie pisma z dnia 25.09.13 informuję iż do moich obowiązków, jako Z-cy Prokuratora Rejonowego, należy decyzja o celowości zaskarżenia orzeczeń sądowych. W tej sytuacji postanowienie Sądu Rejonowego w Dębicy z dnia 14.06.2013 r. uznałam za słuszne kierując się aktualnie obowiązującym orzecznictwem i poglądami doktryny. Zastępca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek-Padoł”

    Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego

Edyty Frączek-Padoł z dnia 7 października 2013 roku – Załącznik 15

  1. pismem z dnia 11 grudnia 2013 r. – Załącznik 16: „W odpowiedzi na pismo z dnia 6 grudnia r. w zakresie pkt I, który zawiera żądanie skierowania przez Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód w terminie do dnia 10 grudnia 2013 r. wniosku do Sądu Rejonowego w Dębicy sygn. akt II K 407/13 o uniewinnienie Pana od wszystkich zarzutów opisanych aktem oskarżenia w sprawie 1 Ds. 39/06/S informuję, że stanowisko tut. Prokuratury dotyczące niniejszego postępowania zostanie przedstawione po przeprowadzeniu przewodu sądowego w mowach końcowych. Zastępca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek-Padoł”

Dowód:                                 Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego

Edyty Frączek-Padoł z dnia 11 grudnia 2013 roku – Załącznik 16

  1. pismem z dnia 7 stycznia 2014 r. – Załącznik 17: „W odpowiedzi na pism z dnia 2 stycznia 2014 r. dotyczące Pana żądania wystąpienia z wnioskiem przez Prokuratora Rejonowego Kraków Śródmieście Wschód do Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny sygn. II K 407/13 o uniewinnienie od wszystkich czynów przypisanych aktem oskarżenia skierowanym w sprawie 1 Ds. 39/06/S, informuję, że w tym zakresie nadal pozostaje aktualne stanowisko tut. Prokuratury przedstawione w uprzednio kierowanych do Pana pismach. Z-ca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek-Padoł”

Dowód:                                 Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego

Edyty Frączek-Padoł z dnia 7 stycznia 2014 roku – Załącznik 17

  1. pismem z dnia 23 stycznia 2014 r. – Załącznik 18: „W odpowiedzi na pismo z dnia 10 i 16 stycznia 2014 r. dotyczące Pana żądania wystąpienia z wnioskiem przez Prokuratora Rejonowego Kraków-Śródmieście Wschód do Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny sygn. II K 407/13 o uniewinnienie od wszystkich czynów przypisanych aktem oskarżenia skierowanym w sprawie 1 Ds. 39/06/S, informuję, że w tym zakresie nadal pozostaje aktualne stanowisko tut. Prokuratury przedstawione w uprzednio kierowanych do Pana pismach. Z-ca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek-Padoł”
    Dowód: Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo zastępcy

Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek-Padoł z dnia 23 stycznia 2014 r. – Załącznik 18

  1. pismem z dnia 29 stycznia 2014 r. – Załącznik 19: „W odpowiedzi na pismo z dnia 27 stycznia 2014 r. dotyczące Pana żądania wystąpienia z wnioskiem przez Prokuratora Rejonowego Kraków-Śródmieście Wschód do Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny sygn. II K 407/13 o uniewinnienie od wszystkich czynów przypisanych aktem oskarżenia skierowanym w sprawie 1 Ds. 39/06/S, informuję, że w tym zakresie nadal pozostaje aktualne stanowisko tut. Prokuratury przedstawione w uprzednio kierowanych do Pana pismach. Z-ca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek-Padoł”
    Dowód:                 Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo zastępcy

Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek-Padoł z dnia 29 stycznia 2014 r. – Załącznik 19

  1. pismem z dnia 7 maja 2014 r. – Załącznik 20: „W odpowiedzi na pismo z dnia 22 kwietnia 2014 r. dotyczące Pana żądania wystąpienia z wnioskiem przez Prokuratora Rejonowego Kraków-Śródmieście Wschód do Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny sygn. II K 407/13 o uniewinnienie od wszystkich czynów przypisanych aktem oskarżenia skierowanym w sprawie 1 Ds. 39/06/S, informuję, że w tym zakresie nadal pozostaje aktualne stanowisko tut. Prokuratury przedstawione w uprzednio kierowanych do Pana pismach. Z-ca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek-Padoł”
    Dowód:                 Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo zastępcy

Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek-Padoł z dnia 7 maja 2014 r. – Załącznik 20

  1. pismem z dnia 21 maja 2014 r. – Załącznik 21: „W odpowiedzi na pismo z dnia 14 maja 2014 r. dotyczące Pana żądania wystąpienia z wnioskiem przez Prokuratora Rejonowego Kraków-Śródmieście Wschód do Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny sygn. II K 407/13 o uniewinnienie od wszystkich czynów przypisanych aktem oskarżenia skierowanym w sprawie 1 Ds. 39/06/S, informuję, że w tym zakresie nadal pozostaje aktualne stanowisko tut. Prokuratury przedstawione w uprzednio kierowanych do Pana pismach. Z-ca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek-Padoł”
    Dowód:                 Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo zastępcy

Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek-Padoł z dnia 21 maja 2014 r. – Załącznik 21

  1. pismem z dnia 28 maja 2014 r. – Załącznik 22: „W odpowiedzi na pismo z dnia 20 maja 2014 r. dotyczące Pana żądania wystąpienia z wnioskiem przez Prokuratora Rejonowego Kraków-Śródmieście Wschód do Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny sygn. II K 407/13 o uniewinnienie od wszystkich czynów przypisanych aktem oskarżenia skierowanym w sprawie 1 Ds. 39/06/S, informuję, że w tym zakresie nadal pozostaje aktualne stanowisko tut. Prokuratury przedstawione w uprzednio kierowanych do Pana pismach. Z-ca Prokuratora Rejonowego Edyta Frączek-Padoł”
    Dowód:                 Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo Zastępcy

Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek-Padoł z dnia 28 maja 2014 r. – Załącznik 22

W odpowiedzi na moje pismo do Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód Krystyny Kowalczyk  z dnia 25 listopada 2014 r. zawierające: „Pani Krystyna Kowalczyk Prokurator Rejonowy Prokuratura Rejonowa Krakowa-Śródmieścia Wschód /adres – ZKE/ Sygn. akt: 1. Prokuratury Rejonowej Kraków-Sródmieście Wschód: 1 Ds. 39/06/S 2. Sądu Rejonowego w Dębicy: II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/: Wniosek o skierowanie przez Prokuratora Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia Wschód – na podstawie art. 8a pkt. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze – wniosku do Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ o:

  1. wydanie wyroku uniewinniającego mnie w zakresie czynu z pkt. XVIII aktu oskarżenia, z przyczyn jak na str. 2-5 niniejszego pisma,
  2. umorzenie postępowania w zakresie czynów z:
  3. pkt. I, III – XVI aktu oskarżenia – art. 226 § 1 k.k. – z przyczyn jak na str. 5 niniejszego pisma,
  4. pkt. I – XVII aktu oskarżenia – art. 212 § 2 k.k. – z przyczyn jak na str. 7 niniejszego pisma,
  5. pkt XVII aktu oskarżenia – art. 226 § 3 k.k. – z przyczyn jak na str. 7 – 9 niniejszego pisma.”

otrzymałem pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego Tomasza Waszczuka o treści – Załącznik 23: „W odpowiedzi na Pański wniosek zawarty w piśmie z dnia 25 listopada 2014 roku, skierowanym do Prokuratora Rejonowego w Krakowie – Śródmieściu Wschód informuję, że nie może on być uwzględniony i podtrzymuję w tym zakresie stanowisko wielokrotnie prezentowane w kierowanych o Pana pismach.

Po raz kolejny stwierdzam, że wszelkie wnioski i oświadczenia w toku postępowania prowadzonego przeciwko Panu przez Sąd Rejonowy w Dębicy prokurator będzie składał, w miarę potrzeby, w trakcie rozpraw sądowych. Ostateczne stanowisko w przedmiocie stawianych Panu zarzutów zostanie zajęte przez prokuratora po zamknięciu przewodu sądowego. Z-ca Prokuratora Rejonowego Tomasz Waszczuk”

Dowód:                                 Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo zastępcy  Prokuratora

Rejonowego Tomasza Waszczuka z dnia 2 grudnia 2014 r. – Załącznik 23

Po otrzymaniu szesnastu odpowiedzi, jak wyżej, cierpliwie czekałem…

Do dnia złożenia niniejszego pisma wciąż nie było jednak potrzeby…

Przypomnę, że celem uzyskania od Prokuratora Rejonowego Krystyny Kowalczyk działania polegającego na wykonaniu w oparciu o przedstawione wyżej fakty przepisów m.in. art. 17 § 1 k.p.k. stawiałem się na dyżurach Prokuratora Rejonowego – spotkali się ze mną autorzy zacytowanych wyżej odpowiedzi, zastępcy Prokuratora Rejonowego, Elżbieta Frączek-Padoł i Tomasz Waszczuk – oraz prowadziłem protesty w budynku Prokuratury i przed nim.

Wbrew zapewnieniom z pisma Prokuratora Rejonowego Krystyny Kowalczyk z pisma z dnia 11 czerwca 2013 r. – Załącznik 8: „(…) wszelkie wnioski w sprawie o sygnaturze II K 854/10 /obecnie II K 407/13 – ZKE/ prowadzonej przed Sądem Rejonowym w Dębicy Wydział II Karny (sygn. akt Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód 1 Ds. 39/06/S) będą formułowane w toku postępowania sądowego. Prokurator Rejonowy Krystyna Kowalczyk” Pani nie złożyła – mimo opisanych wyżej okoliczności ścigania mnie – wniosków czyniących zadość podanym wyżej przepisom art. 17 § 1 k.p.k.

Co do wyjaśnienia prokurator Edyty Frączek-Padoł z pisma dnia 11 grudnia 2013 r. o… mowach końcowych – Załącznik 16 –  wiadomo już, że w sprawie przeciwko mnie nie będzie mów końcowych.

Sędzia Beata Stój w zasadzie zakończyła już sprawę przeciwko mnie.

Uznawszy mnie przed czterema laty, w marcu 2011 r. – tj. po wydaniu przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie w.w. wyroku wznowieniowego z dnia 15.09.2010 r. – za niepoczytalnego, trwała w tym stanowisku do lipca 2015 r., gdy sporządziła Wezwanie dla mnie o treści – Załącznik 24: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Data 10/07/2015 Sygn. akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś /adres – ZKE/ WEZWANIE Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny wzywa Pana do obowiązkowego stawiennictwa w charakterze oskarżonego na posiedzenie w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej, które odbędzie się dnia 8 września 2015 r. o godz. 09:30 sala 9 w Sądzie Rejonowym w Dębicy przy ul. Słonecznej 3 w sprawie z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk. Na mocy zarządzenia Sędziego Starszy Sekretarz Sądowy Marcun Foryński-Kastoris”

Dowód:                                 Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, Wezwanie z dnia 10 lipca 2015  r. –

Załącznik 24

W wydanym kilka miesięcy wcześniej postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2015 r. sędzia B. Stój podała, że w sprawie, którą przeciwko mnie rozpoznaje nie zachodzi określona w art. 203 § 1 k.p.k. przesłanka uprawniająca Sąd Rejonowy w Dębicy do orzeczenia mojej obserwacji psychiatrycznej, ale taktyka polegająca na informowaniu mnie, że zamierza wydać takie postanowienie i organizowaniu posiedzeń w tej sprawie – żeby je następnie odwoływać – służy sędzi Beacie Stój w osiągnięciu jej celu strategicznego, tj. przewlekania postępowania przeciwko mnie do ustania karalności wszystkich czynów, które przypisała mi prokurator Radosława Ridan niesłusznym aktem oskarżenia sprzed ponad 9 lat.

Konsekwentna w realizacji tej strategii sędzia Beata Stój odwołała także w.w. posiedzenie wyznaczone przez nią na dzień 8 września 2015 r. Zawiadomiła mnie pismem z dnia 1 września 2015 r. – Załącznik 25: „Sąd Rejonowy w Dębicy II Wydział Karny /adres – ZKE/ Dnia 01/09/2015 Sygnatura akt II K 407/13 Pan Zbigniew Kękuś ZAWIADOMIENIE O ODWOŁANIU POSIEDZENIA Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny zawiadamia, że posiedzenie w przedmiocie orzeczenia obserwacji psychiatrycznej w Pana sprawie, wyznaczone na dzień 08.09.2015 r., godz. 9:30, nie odbędzie się. Na mocy zarządzenia Sędziego. Starszy Sekretarz Sądowy Marcin Foryński-Kastoris”
Dowód
:                                 Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, Zawiadomienie z dnia 1 września 2015

  1. – Załącznik 25

xxx

Przez wiele miesięcy cierpliwie czekałem na realizację zapewnień, jak wyżej o wnioskach, które Prokurator Rejonowy dla Krakowa Śródmieścia Wschód będzie formułował(a) w toku postępowania sądowego lub chociażby w mowach końcowych.

Nie składała ich – mających uczynić zadość wymogom normy art. 17 § 1 k.p.k. –  Prokurator Rejonowy w toku postępowania sądowego, a mów końcowych nie będzie. Sędzia B. Stój odwołała posiedzenie wyznaczone na dzień 8 września 2015 r., a z dniem 1 października 2015 r. ustanie karalność ostatniego, a zarazem, jedynego, za który – wobec przedstawionych wyżej faktów – mogę być jeszcze ścigany spośród osiemnastu czynów, które przypisała mi prokurator Radosława Ridan aktem oskarżenia z dnia 12 czerwca 2006 r.

Strategia przewlekania postępowania, z licznymi stosowanymi przez prawie pięć lat sędzię B. Stój przy udziale Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód, na jej użytek taktykami może święcić triumfy.

A raczej… mogłaby.

Uprzejmie proszę bowiem, jak w pkt. I. str. 1 niniejszego pisma. Z przyczyn, jak wyżej.

Uczyniłem Państwa troje, członków najwyższego kierownictwa Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód, adresatami niniejszego pisma, na wypadek, gdyby Prokurator Rejonowy Krystyna Kowalczyk przebywała na zwolnieniu chorobowym lub na urlopie.

Informuję, że po odbiór kserokopii – z pieczęciami Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód poświadczającymi za zgodność z oryginałem:

  1. pisma do Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny, zawierającego wnioski, jak w pkt. I, str. 1
  2. Dowodu nadania przesyłki listowej poleconej, którą Prokuratura Rejonowa Kraków Śródmieście Wschód wyekspediuje pismo, jak w pkt. 1

stawię się w Prokuraturze Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód w czwartek, 24 września 2015 r. o godz. 14:00.

Informuję także, że w przypadku odmowy przez Prokuraturę Rejonową Kraków Śródmieście Wschód sporządzenia pisma, jak w pkt. I str.1 lub odmowy wydania mi w dniu 24 września 2015 r. kopii pism i/lub Dowodu jego nadania, natychmiast po powzięciu wiadomości o odmowie rozpocznę w Prokuraturze protest głodowy – nie będę jadł ani pił – który będę kontynuował do dnia wydania mi pisma i Dowodu nadania.

Proszę o uzyskanie przez Państwa do dnia 24 września 2015 r. informacji o skutkach dla człowieka nie jedzenia i nie picia przez okres powyżej 12 godzin.

Proszę także o zapoznanie się przez z Kartą Indywidualnej Opieki Pielęgniarskiej sporządzaną w okresie 20 – 24 sierpnia 2015 r. przez personel pielęgniarski Szpitala Specjalistycznego im. dr. J. Babińskiego w Krakowie. Podano w niej m.in.  – Załącznik 26:

Dowód:                                 Szpital Specjalistyczny im. dr. Józefa Babińskiego w Krakowie, sporządzana w dniach 20 – 24 sierpnia

2015 r. „Karta Indywidualnej Opieki Pielęgniarskiej” – Załącznik 26

Została sporządzona przez personel pielęgniarski Oddziału 4B Szpitala Specjalistycznego im. J. Babińskiego w Krakowie w związku z moim tam pobytem w dniach 20 do 24 sierpnia 2015 r. z podanych niżej przyczyn.

Jak wspomniałem, sędzia Beata Stój różne stosowała – przy udziale Adresatki niniejszego pisma, Prokuratora Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wschód  – taktyki celem uniknięcia wydania drugiego, po tym niesłusznym sędziego T. Kuczmy z dnia 18 grudnia 2007 r., wyroku kończącego sprawę rozpoznawaną przeciwko mnie na podstawie aktu oskarżenia prokurator Radosławy Ridan.

W dniu 15 marca 2011 r. uznała, że jestem niepoczytalny od stycznia 2003 r. i wydała pierwsze z serii kilku wydanych przez kolejne lata postanowienie o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym.

To, że ich wydawanie było bezzasadne poświadczyła sędzia B. Stój ostatecznie postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2015 r., w którym wyjaśniła – Załącznik 27: „Zgodnie z treścią art. 259 § 2 k.p.k., który stosuje się odpowiednio do obserwacji psychiatrycznej (art. 203 § 1 k.p.k.), nie orzeka się obserwacji, jeśli na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą, chyba że oskarżony wyrazi zgodę na poddanie go obserwacji.

Z akt sprawy wynika, że powyższa przesłanka nie jest spełniona w niniejszej sprawie, a Zbigniew Kękuś nie wyraził zgody na obserwację psychiatryczną. Wcześniej przez ponad trzy lata nie stawiał się na badania i uniemożliwiał swoje doprowadzenie na nie. Ostatecznie doprowadzony do biegłych, odmówił współpracy z nimi i poddania się badaniu.

Dowód:                                 Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/,

postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r. – Załącznik 27

Trudno zrozumieć, co miała na myśli sędzia B. Stój podając: „(…) i uniemożliwiał swoje doprowadzenie na nie.”

Jak ja mogłem uniemożliwiać swoje doprowadzenie na badania…?

Jeśli w sprawie, którą sędzia B. Stój rozpoznaje przeciwko mnie od listopada 2010 r. przy udziale prokurator Krystyny Kowalczyk jest niedopuszczalne poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej, to wydawanie kolejnych postanowień o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym było bezzasadne bo:

  1. ja informowałem sędzię B. Stój od marca 2011 r., że nie wyrażam zgody na poddanie mnie badaniom,
  2. skutkiem mojej odmowy poddania mnie badaniom nie mogło być wydanie orzeczenia o poddaniu mnie obserwacji psychiatrycznej.

Sędzia B. Stój wydawała jednak nie tylko kolejne postanowienia o poddaniu mnie badaniom psychiatrycznym, ale także nakazy Policji zatrzymania mnie i przymusowego doprowadzenia na nie.

Gdy mnie zatrzymano w dniu 5 maja 2014 r. doszło do niefortunnego dla mnie zdarzenia. Potknąłem się, gdy z nałożonymi na ręce kajdankami wysiadałem z samochodu i upadłem na jednego z trzech konwojujących mnie policjantów. Ci zeznali, że ja im próbowałem uciec. Z rękami skutymi kajdankami… Trzem wysportowanym policjantom…

Prokurator Prokuratury Rejonowej Kraków Krowodrza Bartłomiej Legutko wszczął w dniu 6 maja 2014 r. postępowanie, w którym przedstawił mi zarzut próby usamowolnienia się i spowodowania obrażeń ciała dwóch spośród trzech konwojujących mnie policjantów.  Wszczął także postępowanie mające na celu poddanie mnie obserwacji psychiatrycznej.

Gdy je zakończono zgodnie z wolą prokuratora B. Legutko, a ja nie stawiłem się na doręczone mi wezwanie, w dniu 20 sierpnia 2015 r. zostałem zatrzymany – na polecenie następczyni prokuratora B. Legutko w w.w. postępowaniu, prokurator Doroty Baranowskiej – i doprowadzony do Oddziału 4B Szpitala Specjalistycznego im. dr. J. Babińskiego w Krakowie .

Zgodnie z wcześniejszymi zapowiedziami z pism kierowanych do prokurator D. Baranowskiej oraz jej przełożonej, prokuratora rejonowego dla Krakowa Krowodrzy Małgorzaty Lipskiej, natychmiast po doprowadzeniu mnie do Szpitala rozpocząłem protest głodowy.

Przez jego pierwsze dwie doby nie jadłem i nie piłem.

Przedstawiciele personelu Oddziału 4B, którzy prowadzili moją obserwację zapisali w dokumencie „Karta Indywidualnej Opieki Pielęgniarskiej”Załącznik 26: „Ryzyko wystąpienia odwodnienia i niedożywienia, zaburzeń elektrolitowych związanych z niewystarczającą podażą płynów i kalorii w stosunku do zapotrzebowania metabolicznego organizmu.”

Dowód:                                 Szpital Specjalistyczny im. dr. Józefa Babińskiego w Krakowie, sporządzana w dniach 20 – 24

sierpnia 2015 r. „Karta Indywidualnej Opieki Pielęgniarskiej” – Załącznik 26

Takie samo ryzyko, wystąpi w przypadku protestu głodowego prowadzonego przeze mnie ewentualnie w Prokuraturze od dnia 24 września 2015 r.  Z każdą następną godziną protestu większe.

Wiem, że zostanę wyrzucony, znaczy wyproszony z Prokuratury. Ma za sobą doświadczenia co do tego z gospodarzem budynku Prokuratury prokuratorem okręgowym w Krakowie – jedną z prokuratorów, którzy w 2005 r. nadzorowali postępowanie przeciwko mnie prowadzone przeciwko mnie przez prokurator Radosławę Ridan –  Lidią Jaryczkowską.

Opuszczę budynek Prokuratury  na żądanie pracownika obsługującego jej Punkt Informacyjny.

Nie będę się wszak od niego oddalał. Będę korzystał z toalety Prokuratury, żeby Państwa podwładni byli świadkami prowadzenia przeze mnie protestu głodowego.

Odmawiając mi ewentualnie uczynienia zadość moim słusznym – bo opartym na faktach i poświadczających je dokumentach – wnioskom, będziecie Państwo narażać moje zdrowie, a potem życie na oczach Waszych podwładnych z Punktu Informacyjnego Prokuratury oraz Biura Podawczego.

Zauważyć wszak należy, że kontynuacja przez członków najwyższego kierownictwa Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód odmowy uczynieniem zadość moim słusznym, kierowanym do Prokuratora Rejonowego Krystyny Kowalczyk od czerwca 2013 r. wnioskom będzie oczywistym naruszeniem nie tylko wspomnianych wyżej przepisów art. 17  k.p.k. ale także prawa określonego w art. 7 k.p.k.:

„Organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania

oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.

Artykuł 7 Kodeksu postępowania karnego

Na stronie www.kekusz.pl jest umieszczony akt oskarżenia prokurator Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r. oraz pozostałe dokumenty wymienione w niniejszym piśmie.

Internauci – oraz Adresaci kopii niniejszego pisma – będą się zastanawiać, dlaczego będąc od kilku lat w posiadaniu dwóch wyżej wymienionych wyroków wznowieniowych Sądu Okręgowego w Rzeszowie i Sądu Najwyższego Prokurator Rejonowy Krystyna Kowalczyk sama, z własnej woli nie skierowała wniosków do Sądu Rejonowego w Dębicy, jak w pkt. I, str. 1  niniejszego pisma.

A ja przecież prosiłem o ich złożenie… szesnastokrotnie.

Internauci – oraz Adresaci kopii niniejszego pisma – będą w miarę kontynuowania mojego z całą pewnością słusznego protestu głodowego poddawać ocenie spełnianie przez Państwa tak określonego wobec Was wymogu ustawodawcy:

„Prokuratorem może być powołany ten, kto (…) 2. jest nieskazitelnego charakteru.”

Artykuł 14.1. ustawy o prokuraturze z dnia 20 czerwca 1985 r.

Jakich argumentów nie użyjecie Państwo na uzasadnienie ewentualnej – po raz… siedemnasty – odmowy pozytywnego rozpoznania moich wniosków, jak w pkt I, str. 1 niniejszego pisma, nic Was nie uchroni przed z całą pewnością w takim przypadku słusznym zarzutem pozbawienia mnie zdrowia, a być może i życia.

Ewentualne wydanie Policji nakazu odwiezienia mnie – ze względów „humanitarnych”, a w istocie celem kontynuacji ochrony interesów prokurator Radosławy Ridan – do szpitala celem tam ratowania mi zdrowia, a potem życia, będzie zachowaniem nieludzkim oraz sprzecznym z interesem społecznym.

Skaże mnie na udrękę przymusowego dokarmiania mnie – na koszt Państwa – do… końca życia, lub co najmniej do dnia „wyleczenia” mnie z pamięci o tym, na podstawie jakich dowodów sędzia Tomasz Kuczma wydał – właściwie potem oceniony przez Sąd Okręgowy w Rzeszowie w wyroku wznowieniowym z dnia 15 września 2010 r. oraz przez Prokuratora Generalnego w kasacji z dnia 23 sierpnia 2011 r. i przez Sąd Najwyższy w wyroku wznowieniowym z dnia 26 stycznia 2012 r. – skazujący mnie wyrok z dnia 18 grudnia 2007 r., czyli o tym, że… prokurator Radosława Ridan prowadząc w okresie od dnia 2 lipca 2004 r. do dnia 12 czerwca 2006 r. postępowanie przygotowawcze przeciwko mnie, a następnie otrzymawszy na podstawie postanowienia sędziego T. Kuczmy z dnia 30 listopada 2006 r. z powrotem akt oskarżenia, który sporządziła w dniu 12.06.2006 r. celem usunięcia istotnych braków prowadzonego przez nią postępowania niedopełniła obowiązków określonych w art. 297 § 1 k.p.k., który na dzień sporządzenia przez nią aktu oskarżenia brzmiał: „Celem postępowania przygotowawczego jest: (…) 2) wykrycie i w razie potrzeby ujęcie sprawcy, (…) 5) zebranie, zabezpieczenie i w niezbędnym zakresie utrwalenie dowodów dla sądu.”

Ze względu na pozycję społeczną prof. Andrzeja Zolla oraz bezmiar okazanego przez niego, gdy był Rzecznikiem Praw Obywatelskim mojemu wtedy małoletniemu synowi, a potem mnie okrucieństwa, wnoszę o szczególne dopracowanie – w tym powołanie się na stanowisko prof. A. Zolla, że słuszne jest wskazanie doktryny prawnej, według którego Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest organem konstytucyjnym – wniosku, jak w pkt. I.1.3 str. 1 niniejszego pisma.

Pragnę przypomnieć, że w  wydaniu z dnia 2 grudnia 2013 r. „Dziennik Polski” informował o wystąpieniu przez Prokuratura Okręgowego w Krakowie z wnioskiem o uniewinnienie oskarżonych w sprawie gorlickiego Glimaru. W artykule red. Zbigniewa Bartusia podano:  „Były zatrzymania prezesów i innych menedżerów przez ABW, był zarzut wyrządzenia wielomilionowej szkody w majątku Gilmaru, były sensacyjne doniesienia o „gorlickim wątku śledztwa przeciwko mafii paliwowej. (…) Jest: wniosek samego prokuratora o uniewinnienie wszystkich oskarżonych. Powód: brak dowodów winy! (…) Wczoraj prokurator zawnioskował o uniewinnienie oskarżonych.
Źródło:                  Zbigniew Bartuś, „Afera Glimaru: niewinni po siedmiu latach oskarżeń” ; „Dziennik Polski”, 2

października 2013 r., s. 1

Z identycznym – potwierdzonym przez m.in. Działy Bezpieczeństwa Wirtualnej Polski S.A., Interii.PL S.A., prokuratora generalnego w kasacji z dnia 23.08.2011 r., Sąd Najwyższy w wyroku wznowieniowym z dnia 26.01.2012 r. oraz sędzię Beatę Stój w postanowieniu z dnia 11 grudnia 2012 r. przypadkiem braku dowodów winy – mamy do czynienia w sprawie rozpoznawanej przeciwko mnie przez Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/.

W związku z faktami przedstawionymi w niniejszym piśmie oraz poświadczającymi je dowodami – w zeskanowanych wersjach zamieszczonymi na stronie www.kekusz.pl – zalegającymi w aktach sprawy Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział II Karny, sygn. II K 407/13, rozpoznawanej przeciwko mnie przez Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny do sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, na podstawie aktu oskarżenia prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście Wschód Radosławy Ridan z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn. 1 Ds. 39/06/S wnoszę jak na wstępie.

Zbigniew Kękuś

Załączniki:

  1. SądRejonowywDębicy,sygn.aktIIK407/13/uprzednioIIK451/06/aktoskarżeniaprokuratorRadosławyRidanzdnia12czerwca2006r., sygn. 1 Ds. 39/06/S
  2. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 15.09.2010 r.
  3. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06/, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt IV KK 272/11
  4. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, pismo „Wirtualna Polska” z dnia 6 sierpnia 2007r., karty 3098, 3099
  5. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. akt II K 407/13, pismo z dnia 1 października2007r. INTERIA.PL.S.A.,  karta 3183
  6. Sąd Rejonowy w Dębicy, sygn. II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/ postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 11 grudnia 2012 r.
  7. Grupa Wirtualna Polska sp. z o.o., sprawa: SPR/285/08/2015, Nr Rejestru: PWY/000270/08/2015,pismo z dnia 12 sierpnia 2015 r.
  8. Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, sygn. 1 Ds. 39/06/S, pismo Prokuratora Rejonowego Krystyny Kowalczyk z dnia 11 czerwca 2013 r.
  9. Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek-Padoł z dnia 11 lipca 2013 roku
  10. Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek-Padoł z dnia 12 lipca 2013 roku
  11. Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek-Padoł z dnia 19 lipca 2013 roku
  12. Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek-Padoł z dnia 30 lipca 2013 roku
  13. Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek-Padoł z dnia 31 lipca 2013 roku
  14. Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek-Padoł z dnia 1 sierpnia 2013 roku
  15. Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek-Padoł z dnia 7 października 2013 roku
  16. Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek-Padoł z dnia 11 grudnia 2013 roku
  17. Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek-Padoł z dnia 7 stycznia 2014 roku
  18. Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek-Padoł z dnia 23 stycznia 2014 r.
  19. Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek-Padoł z dnia 29 stycznia 2014 r.
  20. Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek-Padoł z dnia 7 maja 2014 r.
  21. Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo zastępcy Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek-Padoł z dnia 21 maja 2014 r.
  22. Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo Zastępcy Prokuratora Rejonowego Edyty Frączek-Padoł z dnia 28 maja 2014 r.
  23. Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód, sygn. akt 1 Ds. 39/06/S, pismo zastępcyProkuratora Rejonowego Tomasza Waszczuka z dnia 2 grudnia 2014 r.
  24. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, Wezwanie z dnia 10 lipca 2015r.
  25. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13, Zawiadomienie z dnia 1 września 2015 r.
  26. Szpital Specjalistyczny im. dr. Józefa Babińskiego w Krakowie, sporządzana w dniach 20 – 24 sierpnia 2015 r. „Karta Indywidualnej Opieki Pielęgniarskiej”
  27. Sąd Rejonowy w Dębicy Wydział II Karny, sygn. akt II K 407/13 /uprzednio II K 451/06, II K 854/10/, postanowienie sędzi Beaty Stój z dnia 14 kwietnia 2015 r.