4 pazdziernika 2015 Warszawa -310 rocznica koronacji Króla Polski Stanisława Leszczyńskiego i Królowej Polski Opalińskiej Leszczyńskiej

 Stanisław I Leszczyński
Z Bożej łaski król Polski, wielki książę litewski, ruski, pruski, mazowiecki, żmudzki, inflancki, smoleński, siewierski i czernihowski, książę Lotaryngii i Barrois.earth-001
Stanisław Leszczyński - król Polski, książę Lotaryngii.

4 pazdziernika 1705 – w katedrze warszawskiej abp lwowski Konstanty Zieliński koronował Stanisława Leszczyńskiego na króla Polski. Koronę nałożył także na głowę jego małżonki Katarzyny z Opalińskich.

Była to 42 koronacja Władców Polski  rodziców Królowej Francji  Marii Leszczyńskiej 

Polska królów miała,
Że Ziemia Polska królowe rodziła…
Dziś o tym nie wie pół Europy i reszta Świata,
Że Polska była pięknym krajem i bogatym…
Że posiadała szlachetnych Ludzi z urodzenia… którzy dziś patronują nam z Ojczyzny Niebieskiej

Stanisław Leszczyński pędzla Jana Matejki.4 października Przygotowania wspierała Szwecja. Karol XII kazał warszawskim złotnikom zrobić korony, berła i jabłka, gdyż wcześniej sprzymierzeńcy Augusta skradli i wywieźli insygnia królewskie na Śląsk. Prymas Radziejowski, niechętny intronizacji Leszczyńskiego, nie pojawił się, uzasadniając swoją nieobecność rzekomą chorobą. Ostatecznie jednak uznał nowego króla. Głosy sprzeciwu dochodziły także ze Stolicy Apostolskiej, a papież Klemens XI zabronił wszystkim biskupom uczestniczenia w uroczystości,

Koronacja 4 października 1705 roku w kolegiacie św. Jana w Warszawie,było to niespotykane wydarzenie, gdyż wcześniej tylko dwie osoby koronowano w Warszawie. Katarzynę do koronacji prowadził szwedzki generał Graff Horn. .Leszczyński wystąpił w staropolskim stroju z purpurowym płaszczem podszytym srebrem, a Katarzyna ubrana była w srebrną suknie, gęsto zdobioną diamentami

Niestety po ceremonii, uroczystych balach i przyjęciach pojawiło się zagrożenie ze strony Augusta II.

Boża Opatrzność sprawiła  że wnukowie 2 Polskich Królów  Augusta II Sasa i Stanisława Leszczyńskiego walczócych o władzę byli  Trzema Królami Francji 

83 lata po koronacji  Króla Stanisława i Królowej Katarzyny w Warszawskim Karmelu uczczono pamięć wnuczki   Stanisława i Katarzyny –

Bł Karmelitanki  Teresy od Sw Augustyna urodzonej 15 lipca 1737 r we Francji 

Nasz Św. Rafał Kalinowski...

.. « wzór patrioty, oficera, inżyniera, wychowawcy i kapłana-zakonnika ». wydając drukiem stare kroniki Karmelu w Polsce, miał podwójny cel: chciał nam stawić przed oczy przykłady naszych  przodków, aby nas zachęcić do pójścia w ich ślady; chciał także przypomnieć Polakom zadania, jakie mają do spełnienia wobec Kościoła i ożywić w ich sercach uczucia wiary, szlachetności i poświęcenia, które  im zjednały tyle chwały w świecie.

Zadaniem Polski, dla którego przodkowie, szczególnie w XVII wieku, przelali tyle krwi, jest obrona Kościoła i przyprowadzenie do niego dusz, trzymanych z daleka przez prawosławie i herezje. « (…) Posłannictwie – pisze nasz Ojciec – niestety dzisiaj mało u nas rozumianym »,

Św. Rafał Korzystał też z każdej sposobności, ażeby je dać poznać innym.

Czytając życiorys Marii Leszczyńskiej,  myślał ciągle o Polsce i swej rodzinie z Warszawy. Pisze do o. Wacława: « Przysłano mi życiorys Marii Leszczyńskiej, królowej Francji. Wolałbym ją widzieć w Warszawie i Krakowie, żeby przypominać, gdzie znajdować wzór dla każdego wieku i dla wszystkich  stanów. Mamy wciąż  głowy nabite wielkościami, nie zdając sobie sprawy z  tego, co to jest  wielkość »

Królowa Maria Leszczyńska była wzorem dla dzieci, dla żon i dla matek. Córka  króla Stanisława, późniejszego księcia Lotaryngii i Baru, przezwanego przez  Francuzów « dobroczynnym filozofem », została oddana w małżeństwo Ludwikowi  XV, królowi Francji, i dała mu liczne potomstwo. Jej  syn był ojcem królów:  Ludwika XVI, Ludwika XVIII i Karola X.

Księżniczka Maria Ludwika, ur. 15 lipca 1737 r.,  jej  dziesiąte dziecko, wstąpiła do klasztoru karmelitanek w St. Denis gdzie zmarła w opinii świętości 23  grudnia 1787r

Oto wzór, jaki o. Rafał chciał dać swojej rodzinie do naśladowania, wydając  nakładem oo. karmelitów bosych w Czernym w 1897 r. broszurkę « Wielebna siostra Teresa od Św. Augustyna  karmelitanka bosa Ludwika Marya, córka króla francuskiego Ludwika XV. i królowej Maryi, córki Stanisława Leszczyńskiego, króla polskiego ».

http://www.mariateresa.ojczyzna.pl/Ludwika-Marya.htm

Święty Rafał Kalinowski

św Rafał Kalinowski Święty Rafał Kalinowski  –Zakonnik, który unikał fotografów

Święty Rafał Kalinowski unikał fotografów, stąd zachowało się po nim niewiele fotografii. Ta prezentowana obok ma ciekawą historię, którą na odwrocie opisał przyjaciel Świętego, proboszcz z Tenczynka. « Fotografia Ojca Rafała Kalinowskiego Przeora Ojców Karmelitów Bosych w Czernej odjęta bez Jego wiedzy, mianowicie w taki sposób: Ojciec Kalinowski mając wydać książeczkę – Wielebna Siostra Teresa od świętego Augustyna, Karmelitanka Bosa Ludwika Maria, córka Króla francuskiego Ludwika XV i Królowej Maryi, córki Stanisława Leszczyńskiego, Króla Polskiego, Kraków 1897 stronic 32 – chciał ją ozdobić podobizną tejże Wielebnej Siostry, dlatego udał się do fotografa p. Juliana Miena w Krakowie, aby z dostarczonego sobie portretu Siostry Teresy zdjąć fotografię. Było to dnia 30 marca 1897 roku. Fotograf korzystając z tej okoliczności nastawił tak aparaty fotograficzne. Jeden na portret Siostry Teresy, a drugi na Ojca Kalinowskiego, który siedząc zamyślony nie zwracał uwagi na to, co robi fotograf. Inaczej nie byłby się zgodził na zdjęcie swej fotografii. I do dnia dzisiejszego nic o tym nie wie O. R. Kalinowski. Tenczynek 26 lipca 1897 roku ».

Karmelitanka  Bł  Teresa od św Augustyna- przełożona klasztoru Karmelitanek w Saint-Denis, jedna z pierwszych zaprowadziła we Francyi nabożeństwo Majowe. Dołączonywizerunek W. Siostry Teresy z oryginału e przechowywanego w klasztorze Karmelitanek bosych w Krakowie na Wesołej, które posiadają i inny jej większy obraz, a Karmelitanki bose przy ulicy Łobzowskiej mają z klasztoru berdyczowskiego Karmelitów pochodzący wielki, jej obraz —  Ten zaś, którego reprodukcyę tu podajemy, miał być przysłany z Francyi i robiony za życia jeszcze  wnuczki Króla Stanisława i Królowej Katarzyny Leszczyńskich

Egzekwie za duszę jej dnia 1 lutego 1788 r , przy licznych ŚŚ. Ofiarach i wigiliach przez różne Zakony śpiewanych w przytomności J. W. J. X. Okęckiego, Pasterza tutejszego i innych JJ. XX. Biskupów i Prałatów, tudzież licznego świeckiego państwa, a mianowicie najpierwszej dystynkcyi dam odprawione były.

Kazanie na egzekwiach Ludwiki Maryi, z królewny francuskiej Karmelitanki bosej, przez W. J. X. Lipińskiego, kanonika katedralnego krakowskiego i płockiego, zwykła. wymową i gruntownością miane, bardzo użytecznie może być do druku podane, ażeby tak znakomity w chrześcijaństwie przykład i dla więcej osób i na dalsze czasy mógł służyć ku zbudowaniu.Dan 19 lutego 1788 r. –życiorys wydany przez Karmelitów   jak pisał św Rafał Kalinowski dla umocnienia Polskich rodzin

Koronacja Stanisława Leszczyńskiego w 1705 roku.Choć dwukrotnie « wybierano » go na polskiego króla, nie dane mu było spokojnie rządzić.Większość życia spędził na obczyźnie, gdzie skończył… tragicznie. zmarł 23 lutego 1766 roku w wyniku powikłań po nieszczęśliwym wypadku.

Stanisław Leszczyński Król Polski ze Lwowa  patrz

Przygodę z polityką rozpoczął mając 19 lat. Był rok 1696 roku, gdy kraj pogrążył się w żałobie po stracie , zwycięzcy spod Wiednia – Jana III Sobieskiego.
Zwołano sejm konwokacyjny. Na nim właśnie, w charakterze posła, pojawił się Stanisław ze znanego rodu Leszczyńskich.
Zanim zrodziły się w nim ambicje królewskie, pełnił wiele wpływowych funkcji: był podczaszym koronnym, wojewodą poznańskim, senatorem. Zarówno staranne wychowanie i obycie,  powodowały, że od wczesnej młodości do późnej starości był człowiekiem ujmującym, łatwo zyskującym sobie przyjaciół. Posiadał dużą kulturę i ogładę towarzyską oraz typową dla ludzi tej epoki powierzchowną, ale szeroką wiedzę o wszystkim.Gdy w 1704 roku armia Karola XII, pół wieku po potopie szwedzkim, ponownie najechała polskie ziemie, Leszczyński na czele części skonfederowanej polskiej szlachty wszedł w alians ze Szwedem, ten po detronizacji Augusta II  Sasa i porwaniu przez niego synów Króla Jana III Sobieskiego wybrał go na  Króla Polski . Wkrótce, na polach podwarszawskiej Woli, , wybrano Stanisława królem. W tym samym czasie Polską władał August II Sas (z dynastii Wettynów), głównie z Drezna, nie z Warszawy.Szwedzi zdetronizowali Augusta II
Stanisław Leszczyński został władcą. Polski . Zasiadł na tronie w trudnym czasie. . Państwo dopiero dźwigało się z dwuletniej wojny domowej. Polska tamtych czasów przypominała obraz nędzy i rozpaczy. W 1709 roku, po klęsce Szwedów z Rosjanami pod Połtawą, szczęśliwa karta króla Stanisława się odwróciła – wrócił August II. Leszczyński musiał uciekać, tułał się po Turcji, Szwecji, Rzeszy niemieckiej, w końcu przydała mu się znajomość francuskiego i trafił do Alzacji.
Tam, spadła na niego wieść o przybyciu posłów francuskich proszących o rękę córki Leszczyńskiego, Marii, dla samego króla Francji Ludwika XV. Był 1725 rok, uciekinier z Polski zemdlał z wrażenia –Król bez królestwa zamieszkał w zamku Chambord nad Loarą.
W 1733 roku, na wieść o śmierci Wettyna zasiadającego na polskim tronie, w przebraniu kupca pojechał konno, a jednocześnie jego sobowtór popłynął do Gdańska. Leszczyński, stanąwszy szczęśliwie na polskiej ziemi, stał się faworytem szlachty. Przez kolejne dwa lata trwała tzw. wojna o sukcesję polską, w którą zaangażowały się takie ówczesne potęgi jak Francja, Rosja, Prusy czy Austria. Przyszłym polskim zaborcom chodziło o przeforsowanie kandydatury kolejnego Sasa – Augusta III. Cel ten osiągnięto w 1736 roku; tym razem to rosyjskie wojsko wsparło « elekcję ».Przegrany Stanisław ratował się ucieczką. Oddano mu w dożywotnie władanie Księstwo Lotaryngii. W ciągu kolejnych 30 lat, które przeżył, dał się poznać podwładnym z jak najlepszej strony. Budował okazałe rezydencje, ogrody, fundował biblioteki, założył Akademię Rycerską. Był nie tylko cenionym budowniczym, ale i administratorem oraz społecznikiem; wznosił szpitale i przytułki.Jego umysłowość, mentalność, psychikę da się zrozumieć wówczas, gdy będziemy pamiętać, że był to z urodzenia, wychowania magnat polski . (…) Bystry i inteligentny, a jednak nierzadko zagubiony, stąpający po bezdrożach, stanowi wdzięczne pole dla ocen sprzecznych.

Stanisław Leszczyński - ofiara wewnętrznych konfliktów w Rzeczypospolitej?

Król Polski Stanisław Leszczyński, urodzony 20 października 1677 roku, syn podskarbiego wielkiego koronnego Rafała Leszczyńskiego i Anny z Jabłonowskich, córki Stanisława Jana Jabłonowskiego. Herb rodziny Leszczyńskich to Wieniawa. W czasie wojny północnej (1700 – 1721) związał się z opcją szwedzką. Popierany przez Karola XII, monarchę szwedzkiego jako kandydat do tronu Rzeczypospolitej mający zastąpić Augusta II Mocnego.

12 lipca 1704, sejm elekcyjny, zwołany w szwedzkim obozie wojskowym pod Warszawą, potwierdził formalnie wybór nowego króla. Proklamacji nie dokonał prymas Michał Stefan Radziejowski, jak to miało miejsce przy poprzednich koronacjach. Uczynił to biskup poznański Mikołaj Święcicki.

4 października 1705 koronowany na króla Polski w kolegiacie św. Jana Chrzciciela w Warszawie przez arcybiskupa lwowskiego Konstantego Józefa Zielińskiego. Nie pisaną normą w okresie I Rzeczypospolitej Obojga Narodów była koronacja na Wawelu w Krakowie. W przypadku królów elekcyjnych dopiero obrzęd koronacji, nie elekcji dawał władcy formalne prawo sprawowania rządów. Przeciwnicy Leszczyńskiego popierający Augusta II Mocnego zawiązali konfederację sandomierską. Rozpoczęła się wojna domowa w Rzeczypospolitej toczona w latach 1704 – 1706. Po klęsce pod Połtawą Karola XII również pretendent do tronu, którym był S. Leszczyński opuścił terytorium Rzeczypospolitej.

Za trwanie przy boku monarchy szwedzkiego ten nadał mu 4 lipca 1714 roku Księstwo Dwóch Mostów.

W 1719 roku zmuszony został do opuszczenia księstwa, przeniósł się wobec tego do Francji. W 1725 roku jego córka, Maria wyszła za mąż za 6 lat młodszego króla Francji, 15-letniego Ludwik XV.12 września 1733 roku został w Warszawie wybrany przez królem Rzeczypospolitej.Akt elekcji podpisało blisko 12 tysięcy szlachty. Jednakże przegrał wojnę domową z Augustem III Sasem wspieranym przez wojsko rosyjskie. Wojna o sukcesję zakończyła się kompromisem z Austrią. August III Sas został uznany królem Polski, ale w zamian Stanisław Leszczyński został dożywotnim władcą księstwa Lotaryngii, które należało dotychczas do Franciszka Lotaryńskiego . Po śmierci Stanisława księstwo miało zostać przekazane Francji, jako zaległy posag jego córki Marii. Zmarł w Lotaryngii w mieście Lunéville dnia 23 lutego 1766 roku.  

Plac Stanisława Leszczyńskiego w Nancy.Plac Stanisława Leszczyńskiego w Nancy.

otaczał się znanymi ludźmi -. Do dziś w ich ojczyźnie z podziwem mówi się o Stanislasie Leszczyńskim. Najwięcej zawdzięcza mu Nancy, zachwycające wspaniałą architekturą (m.in. placem i pomnikiem Leszczyńskiego) czasów zasłużonego władcy lotaryńskiego.

Królowa Polski Katarzyna Opalińska-Leszczyńska –królowa Polski z Poznania-praprawnuczka Anny Branickiej w 1604 r cudownie uzdrowionej za przyczynę św Karola Boromeusza w Niepołomicach   Świadectwo Anny Branickiej z Polski zostało włączone do akt procesu kanonizacyjnego. Kanonizacja bł. Karola Boromeusza odbyła się 1 listopada 1610 r, dokładnie sześć lat po uzdrowieniu Anny Branickiej. W  1610  r Matka Boża ukazała się 20 stycznia  Siostrze Mariannie w Ekwadorze ,ukazuje się 8 maja 1610 r na Wawelu   

Z polecenia starościny Branickiej wizerunek, przez który spłynęła tak wielka łaska, został przeniesiony do świątyni parafialnej,.W uroczystej procesji szła o własnych siłach cudownie uzdrowiona księżna. .. Kilkadziesiąt lat później Lubomirscy, (kolejni właściciele niepołomickiego zamku), ufundowali dla obrazu piękną barokową kaplicę. Stare kroniki podają, że przed niepołomickim obrazem Świętego z Mediolanu modlili się i zostali wysłuchani królowie Polski z dynastii Wazów: 44 Król Polski -praprawnuk Króla Włdysława Jagiełły Zygmunt III i jego synowie – Jan Kazimierz i Władysław IV.

 od 1737 roku Katarzyna była również księżną Lotaryngii i Baru (księstwo to otrzymał Stanisław w dożywotnie władanie w ramach traktatu wiedeńskiego z roku 1736),  bardzo tęskniła za ojczyzną.

W wieku 18 lat została wyswatana ze Stanisławem Leszczyńskim, który pochodził z wpływowej i bogatej rodziny. Leszczyńscy posiadali liczne ziemie na terenie całej Wielkopolski i byli bardzo zaangażowani w politykę. Po otrzymaniu posagu Opalińskiej Leszczyński stał się  najbogatszym właścicielem ziemskim w Wielkopolsce. Stanisław żenił się jako młodzieniec, który odebrał wykształcenie odpowiednie dla syna magnata w tamtych czasach. Miał też za sobą tak zwaną edukacyjną podróż za granicę, zwiedził Austrię, Italię, Francję, Holandię i Niemcy.

Katarzyna poślubiła Stanisława 13  maja 1698 roku, o czym świadczą życzenia złożone przez krakowską młodzież z okazji mających nastąpić zaślubin.Ceremonia odbyła się w Krakowie, potem młoda para zamieszkała z teściami w Rydzynie.

Katarzyna nie miała problemu z porozumieniem się z matką Stanisława – Anną z Jabłonowskich. Panie łączyła głęboka pobożność, a teściowa towarzyszyła Katarzynie przez resztę swego życia, wspierając ją i pomagając w trudnych sytuacjach.W 1699 roku Katarzyna wydała na świat pierwsze dziecko, Annę, nazywaną Anulką.W tym samym roku Stanisław otrzymał od Fryderyka Augusta I urząd wojewody poznańskiego, w zamian za poparcie jego kandydatury do tronu polskiego. Już w początkowym okresie małżeństwa mąż Katarzyny zaangażował się, wraz ze swoim ojcem, w wojnę północną po stronie króla Szwecji, Karola XII. Zaprzyjaźnił się z królem, został jego powiernikiem oraz przedstawicielem interesów na terenie Rzeczypospolitej. Dzięki temu w 1704 roku Karol XII wysunął jego kandydaturę na króla Polski.Konsekwencją udziału w wojnie była rozłąka z żoną, ponieważ Leszczyński odbywał częste krajowe i zagraniczne podróże. Katarzyna zajęła się tymczasem wychowywaniem małej Anulki, a 23 czerwca 1703 roku  w Trzebnicy urodziła drugą córkę, Marię

W styczniu 1704 roku August II został zdetronizowany. W tym samym roku wyklarował się projekt poparcia Stanisława jako króla „z woli Karola XII”. Pojawiły się też inne kandydatury, np. Franciszka De Conti, a spośród Polaków: hetmana Sapiehy i hetmana koronnego Lubomirskiego, jednak były one mało znaczące. Od tego czasu Katarzyna mogła zacząć przyzwyczajać się do czekającej ją roli królowej.

Rano 12 lipca na polu, otoczonym przez wojska szwedzkie rozpoczęła się elekcja.,postanowiono, że królem zostanie Stanisław Leszczyński. Kilka dni później Katarzyna, po raz pierwszy jako królowa, skierowała do Karola XII list, datowany na 20 lipca 1704 roku. Była to interwencja w sprawie ucieczki 600 osób ze szlachty nurskiej i drohickiej, prowadzonych ze związanymi rękami i nogami przez Szwedów po aresztowaniu za opór stawiany przy ściąganiu kontrybucji. Niestety list nie odniósł żadanego skutku, jednak stanowi dowód wrażliwości królowej i jej chęci udzielenia pomocy więźniom.

Już 29 lipca musiała Katarzyna uciekać wraz z córkami i teściową Anną z Jabłonowskich do Łowicza, gdyż wojska Augusta rozpoczęły zbrojenia, a Karol XII zastawił za mało oddziałów.Stamtąd całą rodziną udali się do Prus Królewskich.

Tymczasem wojska Augusta zaczęły łupić i plądrować dobra Leszczyńskich w Wielkopolsce.Wkrótcebogata  rodzina Leszczyńskich potrzebowała pożyczek. Królowa sama musiała się tym zająć, gdyż podczas pobytu w Elblągu coraz częściej brakowało im pieniędzy. Mówią o tym listy, jakie kierowała do podkoniuszego Władysława Ponińskiego do Wielkopolski: Proszę pomyśleć o satysfakcji pieniężnej, bo sam bardzo ciasno koło nas J.P. komendant elbląski bardzo ozięble koło nas chodzi. Jest to list z 19 grudnia 1704 roku z Elbląga. W innym z kolei, z 15 marca 1706 roku, pisze: (…) abyś pamiętał naszą biedę, na którą widzę, wg expresyi WMM pana, żeśmy jeszcze nie zarobili na komizeracyją przyjacielską (…) ten przy lepszych czasach za łaską bożą odbierzesz sobie sowicie

Korespondencję tę często podpisywała: Katarzyna Królowa (KK). W listach wspomina także o relacjach między Wielkopolanami, którzy razem z nią przebywali na Pomorzu.Katarzyna tęskniła za mężem, który niestety niezbyt często zjawiał się w domu. W jednym z listów żali się: król choć pisze, to tylko milion komplementów, a samej rzeczy nic.W 1705 roku nadszedł wreszcie czas koronacji. Przygotowania wspierała Szwecja. Karol XII kazał warszawskim złotnikom zrobić korony, berła i jabłka, gdyż wcześniej sprzymierzeńcy Augusta skradli i wywieźli insygnia królewskie na Śląsk. Prymas Radziejowski, niechętny intronizacji Leszczyńskiego, nie pojawił się, uzasadniając swoją nieobecność rzekomą chorobą. Ostatecznie jednak uznał nowego króla. Głosy sprzeciwu dochodziły także ze Stolicy Apostolskiej, a papież Klemens XI zabronił wszystkim biskupom uczestniczenia w uroczystości, która miała miejsce 4 października 1705 roku w kolegiacie św. Jana w Warszawie. Było to niespotykane wydarzenie, gdyż wcześniej tylko dwie osoby koronowano w Warszawie. Katarzynę do koronacji prowadził szwedzki generał Graff Horn. Samej intronizacji dokonał arcybiskup lwowski Konstanty Zieliński. Leszczyński wystąpił w staropolskim stroju z purpurowym płaszczem podszytym srebrem, a Katarzyna ubrana była w srebrną suknie, gęsto zdobioną diamentami.  Niestety po ceremonii, uroczystych balach i przyjęciach pojawiło się zagrożenie ze strony Augusta II.Katarzyna na polecenie męża wyjechała wraz z córkami i teściową. Przez najbliższe dwa lata przebywały w różnych miejscach na terenie Polski.-pomieszkiwały we Wrocławiu, Lesznie Rydzynie i Poznaniu, a następnie udały się do Torunia, Fromborka oraz Szczecina, który należał w tym czasie do Szwecji.Ciągłe zmiany miejsca były spowodowane zagrożeniem ze strony wojsk rosyjsko-saskich, które wyraźnie próbowały utrudnić królowej egzystencję.

W rodzinnym Poznaniu Katarzyna cudem uniknęła porwania, organizowano też ataki na życie jej rodziny, głównie skierowane przeciwko Stanisławow

Wszędzie, gdzie tylko się pojawiła, starała się przekonać niezdecydowanych magnatów, aby poparli jej męża.

W połowie 1707 roku Katarzyna ciężko zachorowała, nie potrafiła też odnaleźć się w nowej roli – królowej, zmuszonej do częstych zmian miejsca pobytu.

Na wygnaniu

W 1709 roku po klęsce wojsk szwedzkich pod Połtawą Stanisław wrócił do Katarzyny. Jednak przegrana wiązała się również z jego porażką i wkrótce musiał zaniechać walk o utrzymanie korony. Na szczęście jego przyjaciel, Karol XII nie zapomniał o swoim kompanie i w listopadzie 1711 roku cała rodzina Leszczyńskich udała się do Kristandu w Skanii.Cały dwór Stanisława przebywał tam trzy lata. Żyli skromnie, mając za jedyne źródło dochodu subwencje wypłacane przez szwedzki rząd. W 1712 roku Stanisław ponownie opuścił rodzinę i udał się wraz z Karolem XII na ryzykowną wyprawę do Turcji.

Tymczasem Katarzyna spędzała ten trudny czas, wychowując córki i oddając się gorliwej modlitwie w otoczeniu szwedzkich protestantów.

W 1714 roku Leszczyńscy osiedli w nadreńskim księstwie Dwóch Mostów (Zweibürcken). Stanisław wybudował pałac, zwany Schifflikiem nadal utrzymując się dzięki pomocy Szwedów. Nawet po śmierci Lwa Północy w 1718 roku parlament nie zapomniał o Stanisławie i jego rodzinie, wciąż wypłacając im rentę. Dla Katarzyny był to trudny czas, gdyż w 1717 roku umarła jej córka Anna, co sprawiło, iż stała się bardziej zamknięta dla rodziny.

Z rezydencji w Dwóch Mostach Leszczyńscy mieli blisko do Alzacji, gdzie Stanisław z rodziną D’Andlau często urządzali polowania. Tam Katarzyna znalazła częściowe ukojenie,.Na początku marca 1719 roku Leszczyńscy uciekli do miasta Wissemburg w Alzacji, w obliczu zagrożenia zamachami ze strony najemników Augusta II. Schronienie to przydzielono Leszczyńskim dzięki Filipowi Orleańskiemu, który pełnił obowiązki regenta w okresie małoletniości Ludwika XV. Katarzynie przydzielono jedną damę honorową, hrabinę de Linage, a Leszczyńskiemu – pułk kawalerii, pełniący funkcję gwardii narodowej.

Leszczyńskim towarzyszyło dwóch jezuitów, a na dworze przebywali także inni Polacy, między innymi wojewoda (hrabia dworzanin) Michał Tarło i marszałek dworu, oddany królowej Stanisław Meszek. Tam w skromnych warunkach prowadzili życie i przygotowywali Marię do zamążpójścia. Dochody nie wystarczały na spłacenie długów i odsetków, a wierzyciele byli nieustępliwi. W tym najgorszym okresie Katarzyna musiała zastawiać rodzinne klejnoty.

August II w dalszym ciągu obawiał się Stanisława, dlatego też często nasyłał na niego licznych zamachowców. Na szczęście żaden z nich nie wykonał powierzonego mu zadania. Jednak dzięki temu Leszczyński stawał się coraz bardziej znaną i popularną postacią na terenie Francji. Żeby uzdrowić sytuację finansową rodziny, Stanisław próbował zawrzeć porozumienie z Sasem, w myśl którego zrzekłby się w zamian za odszkodowanie jakichkolwiek praw do tronu. Katarzyna była całkowicie przeciwna tym pertraktacjom.

Teściowa króla Francji

W tym samym czasie poszukiwano żony dla piętnastoletniego króla Francji, Ludwika XV.

Po długich pertraktacjach i rozważaniach spośród wszystkich potencjalnych kandydatek na przyszłą królową Francji została wybrana córka Leszczyńskich.

W rezultacie 31 marca 1725 roku skierowano do Stanisława oficjalną prośbę o jej rękę. Ten z ogromną radością przekazał córce i żonie, że Maria będzie przyszłą królową Francji. Młoda Leszczyńska w pierwszej chwili pomyślała, że to ojciec odzyskał koronę. On jednak uznał, że prawdziwa wiadomość jest „o niebo lepsza”. Od razu nakazał swoim ukochanym, aby udały się do kościoła i podziękowały Bogu za dobrodziejstwo

Decyzja ta znacznie podniosła status Leszczyńskich jako przyszłych teściów króla Francji. Od razu także wzrosła ich pensja, od pewnego czasu wypłacana już przez rząd francuski.

Ślub odbył się 15 sierpnia 1725 roku w Strasburgu. Marię poprowadzili do ołtarza rodzice.

Główne uroczystości ślubne miały miejsce 5 września w Fontainebleau gdzie przybyło 4 wnuków Króla  Króla Polski Jana III Sobieskiego -jako praprawnuków Króla Francji Henryka IV ( przy którego zabójstwie był ich dziadek Jakub  Sobieski )krewnych Króla Ludwika XV , ale niestety Leszczyńscy nie mogli w nich uczestniczyć

Od tego czasu Maria bardzo rzadko widywała się ze swoją rodziną, która została przeniesiona z Alzacji i osiadła na zamku w Chambord. -tamtejsze warunki klimatyczne nie sprzyjały zdrowiu Katarzyny, którą dręczyły częste ataki astmy.

Tęsknota za ojczyzną

Katarzyna coraz bardziej tęskniła też za ojczyzną. Nie chciała wyrazić zgody na sprzedaż pozostałości jej majątku z terenów Wielkopolski.

Na dworze w Wersalu w 1727 roku Maria urodziła tak bardzo wyczekiwane pierwsze potomstwo Ludwika.

Były to bliźniaczki, rok później wydała na świat kolejną dziewczynkę, i dopiero w 1729 Francja doczekała się delfina.

Katarzyna i Stanisław pokładali w tym chłopcu wielkie nadzieje – nawet na odzyskanie przez niego tronu Polski.

Łącznie Maria urodziła dziesięcioro dzieci, w tym dwóch chłopców.

Kilka lat później Katarzyna starała się aktywnie udzielać w kwestii planów małżeńskich swoich wnuków i wnuczek z kandydatami z europejskich rodzin królewskich. Świadczyć o tym może list skierowany do kardynała de Fleury z 2 marca 1739 roku, w którym dziękuje za wszelkie podejmowane przez niego działania w sprawie ślubu najstarszej z córek Ludwika XV, Marii Ludwiki Elżbiety z infantem hiszpańskim Filipem. Ma satisfaction sur le mariage de Madame[Ludwika Elżbieta – K.N.] avec l’Infant don Philippe que vous m’annoncez, ne saurait être plus complète qu’en la joignant avec la votre. (…) Je vous en fais mon compliment, vous trouvant dans ce cas par un évènement si intéressant aux deux couronnes. […]

Nie była zadowolona z planów mariażu delfina z córką Augusta III, Marią Józefiną Sas., miała nadal w pamięci wszystkie przykrości, jakich doświadczyła wraz z rodziną ze strony dynastii saskiej. Pomimo wyraźnego sprzeciwu Katarzyny, Ludwik XV i Stanisław nie mieli nic przeciwko aliansowi tych dwóch rodzin.

Katarzyna Opalińska na portrecie z ok. 1725 roku.

W 1727 roku doszły do Francji wieści o chorobie Augusta II Sasa. Obudziły one nadzieję Stanisława, który miał w tym względzie poparcie zięcia, na ponowną elekcję. August umarł w 1733 roku. Wtedy też rozpoczęto starania na wielką skalę, by przewieźć Stanisława do Polski w celu objęcia tronu. Sprawa nie było jednak prosta, gdyż Rosja, mająca już wtedy duży wpływ na wybór króla, nie przewidywała reelekcji Leszczyńskiego. Ponadto Stanisławowi nadal zagrażali liczni wrogowie, wierzyciele. Aby mógł przedostać się do Warszawy, potrzebny był spisek.

22 sierpnia 1733 roku Stanisław i Katarzyna udali się z kolejną wizytą do Wersalu. Stamtąd Leszczyński w przebraniu włóczęgi wyruszył przez Niemcy w podróż do ojczyzny. Tymczasem Katarzyna pojechała do Brest z komendantem de Thiganes, który miał udawać jej męża, przebrany za Stanisława.

Król wysłał z Frankfurtu nad Menem liścik do Paryża do królowej Polski, że – jak na razie – wszystko idzie zgodnie z planem. I tak było, bo już 12 września 1733 r (40 rocznica Viktorii Wiedeńskiej )Stanisława ponownie okrzyknięto królem. Musiał jednak szybko uciekać przed zbliżającymi się oddziałami rosyjskimi. 5 października 1733 r  ogłoszono, że królem został August III – ponownie mieliśmy do czynienia z podwójną elekcją.

W listopadzie 1733 roku Leszczyński dotarł do Gdańska i, zyskując poparcie miasta dla swoich planów wobec polskiej korony, rozpoczął walkę z rosyjskimi wojskami, trwającą aż do wiosny następnego roku. Z tego okresu mamy sporo listów, w których Stanisław opisuje sytuację w oblężonym Gdańsku oraz prosi swoją córkę i żonę o podjęcie działań na dworze w Wersalu, które przyniosłyby mu francuskie wsparcie wojskowe. Katarzyna przeniosła się szybko z Chambord do Saint-Cyr pod Wersalem, by być bliżej córki i wspólnie z nią śledzić wydarzenia.

W jednym z listów z 3 października 1733 roku Stanisław pisze do Marii o potrzebie opieki nad matką: nie potrzebuję polecać Ci Kochana Matusie, dopóki mnie Bóg z nią nie złączy, ty dołóż starania, aby się nie gryzła; jej nie spokojność trapi mnie niezmiernie

W tym czasie tęsknota Katarzyny za ojczyzną wzrosła. Leszczyńska pragnęła dołączyć do męża albo chociaż zobaczyć rodzinne strony. Niestety, nie było to możliwe, gdyż sytuacja w oblężonym Gdańsku pogarszała się.

W liście do córki z 9 listopada 1733 Stanisław pisze: Co się tyczy kochanej Matusi, ja z tobą się na to zgadzam, że nie podobna teraz na to myśleć o jej przyjeździe. Przyznam ci się przecież, że to oddalenie od niej jest dla mnie rzeczą najdotkliwszą. Nie mówię teraz, ale jak tutaj odetchnąć będziemy mogli, przy Łasce Boskiej, na wiosnę; w ten czas niech przyjeżdża.(…) Bo w samej rzeczy żyć bez niej nie miło, a temczasem pielęgnuj mi ją najlepiej

Niestety moment przyjazdu Katarzyny miał nigdy nie nastąpić, pogorszył się też stan zdrowia Leszczyńskiego. ,Katarzyna coraz częściej wraz z córką spędzała długie godziny na modlitwie.Była oparciem dla Marii, kiedy ta straciła dwójkę dzieci, córkę oraz młodszego syna diuczka d’Anjou, który był oczkiem w głowie dziadków.

Królowa Katarzyna i jej córka otrzymywały specjalne wydania „Gazette de France”, zawierające mniej drastyczne informacje o sytuacji w Polsce.

Stanisław po ucieczce z Gdańska schronił się w Prusach Książęcych, a w czerwcu 1736 roku powrócił do Katarzyny do Francji.

28 stycznia 1736 roku w Królewcu podpisał zrzeczenie się praw do korony polskiej.

W czerwcu spotkał się z córką, a następnie udał się do Meudon, gdzie mieszkał wraz z żoną do czasu opuszczenia przez rodzinę książąt lotaryńskich posiadłości w Lunéville.W kwietniu 1736 roku, w traktacie Wiedeńskim przyznano Stanisławowi Leszczyńskiemu honorowy tytuł króla Polski, jednocześnie zwracając mu jego dobra odebrane w 1714 roku, oraz nominalne panowanie w księstwie Lotaryngii i Baru.

Po dość chłodnej, pożegnalnej audiencji u Ludwika XV (nigdy pomimo starań Stanisława układy między teściami a królem nie były zbyt przyjazne) 1 kwietnia Leszczyńscy wyruszyli do Lunéville.

Do Lotaryngii przybyli również towarzyszący im od czasu emigracji do Francji Polacy. Ponieważ nie było ich zbyt wielu, dwór trzeba było skompletować z Francuzów. Król Francji Ludwik XV zapewnił Katarzynie rentę w wysokości 300 000 liwrów w przypadku śmierci małżonka.

Stanisław świetnie sobie radził w nowej sytuacji. Znalazł wiele dziedzin, w których się realizował, takich jak filozofia i publicystyka.

Natomiast Katarzyna nie mogła pogodzić się z tym, że już nigdy nie powróci do Rzeczpospolite

18 maja 1740 roku wyruszyła do Wersalu, aby złożyć wizytę córce. Po drodze zawitała do katedry w Remis, gdzie spędziła dwa dni

Całe życie Katarzyny przemijało pod znakiem modlitwy, tego też nauczyła swoją córkę, wpajając jej, że jeśli kobieta nie jest piękna ani mądra, to musi się modlić i poświęcać dla innych. Katarzyna do ostatnich dni łożyła pieniądze na zakon jezuitów, ofiarowała także pod koniec życia pokaźną sumę na zakon franciszkanów, Braci Mniejszych

Starała się też zatrzymać przy sobie cząstkę ojczyzny w postaci najbliższych, którzy na szczęście dość często przyjeżdżali w odwiedziny do króla Polski. Wśród nich znajdowali się m.in. Stanisław Konarski Józef, Andrzej Załuski, wielki jałmużnik królowej oraz Jan Karasiński. Ostatni raz Opalińska pojawiła się w Wersalu w 1744 roku, później stan zdrowia nie pozwalał jej już na podróże. Katarzyna często w akcie desperacji i wielkiej tęsknoty kazała szykować karety na powrót do Polski, wykrzykując, że nie chce już mieszkać w tym strasznym kraju.

W schyłkowym okresie życia Katarzynę zafrasowały szczególnie – ogłoszenie zaręczyn delfina z księżniczką saską, Marią Józefą na początku roku 1747. Maria martwiła się stanem matki i w liście do ojca, napisanym po jednej z wizyt w Lotaryngii, poleciła mu opiekę nad nią: Pozostawiam mą biedną matkę w żałosnym stanie. Znając moją do niej miłość, można sobie wyobrazić, ileż mnie kosztuję ta rozłąka.

Smutny koniec

Stan zdrowia królowej był tak zły, że było wiadomo, iż niebawem umrze. Pomimo choroby nadal zapowiadała jednak powrót do Polski i kazała trzymać uszykowane powoz-Katarzynie zdawało się, że jest w Warszawie.  Nie pozostawiła testamentu, a ten, który jej przyniesiono, zniszczyła na godzinę przed śmiercią.

Odeszła 19 marca 1747 roku. Życzyła sobie skromnego pogrzebu, ale i tej prośby Stanisław nie spełnił,

Ceremonia pogrzebowa odbyła się 21 marca 1747 w rocznicę śmierci 1 Polskiej Królowej Ryczezy

Katarzynę pochowano w specjalnej krypcie w nowo wybudowanym kościele Notre-Dame-de-Bonsecours. Leszczyński kazał  przygotować wspaniały marmurowy grobowiec.W Wersalu ogłoszono sześciomiesięczną żałobę.Życie Katarzyny można uznać za wzór postępowania małżonki w XVIII w. Królowa wszystko przyjmowała i znosiła ze spokojem oraz zaufaniem. Jej pobożność była widoczna na każdym kroku. .. Jej tułaczy tryb życia, ciągłe ucieczki, napiętnowanie ze strony wojsk saskich i rosyjskich sprawiło, że tracąc tak wielkie posiadłosci -zaufała tylko Bogu .

Mauzoleum Katarzyny Opalińskiej-Leszczyńskiej w Nancy.

Siodło koronacyjne Stanisława Leszczyńskiego z 1704 roku siodło koronacyjne Stanisława Leszczyńskiego z 1705 roku.

Bogato zdobione, co widać przy łękach, które pokryte zostały blachą srebrną dodatkowo pozłacaną. Na blachach wprowadzony motyw roślinny, bardzo drobny i starannie wykonany. Konstrukcja drewniana przykryta karmazynowym aksamitem, na którym dodatkowo wyhaftowano srebrną nicią wzory kwiatowe pokrywające cały materiał. Od spodu skórę dodatkowo podszyto karmazynowym płótnem. Tybinki podszyto skórą barwioną na czerwono. Zamocowany pod siodłem popręg jest zszyty z podwójnej skóry, a dodatkowo przyozdobiony srebrną nicią gęsto przetykaną.

Niepołomice  -przodkowie Królowej Polski Katarzyny Opalińskiej -Leszczyńskiej 
Po przeniesieniu stolicy z Krakowa do Warszawy
W r. 1609 Zygmunt III Waza przenosi stolicę Polski z Krakowa do Warszawy, na czym tracą bardzo Niepołomice, gdyż przestają być miejscem wypoczynku i polowań dla dworu królewskiego.
Niemniej do czasu najazdu szwedzkiego-1655 r.-Niepołomice, jako siedziba starostwa rozwijają się pomyślnie dzięki Branickim i Lubomirskim, którzy w tym okresie pełnili urząd starostów. Bardzo zasłużony dla Niepołomic starosta Jan Branicki umiera w 1612 r. W kilka lat później w 1621 r. starostą niepołomickim zostaje Stanisław Witowski dotychczasowy chorąży łęczycki, któremu Zygmunt ni nadaje dożywotnio starostwo niepołomickie. Po nim w r. 1640 starostwo w Niepołomicach otrzymuje hrabia na Wiśniczu i podczaszy koronny Stanisław Lubomirski ( pradziadek Polskiej Królowej Katarzyny Opalińskiej Leszczyńskiej ) . Do końca wieku XVII starostwo niepołomickie pozostaje w rękach Lubomirskich: w 1651 r. starostą zostaje Aleksander Michał Lubomirski, a w 1682 r. jego syn Józef Karol Lubomirski wielki marszałek koronny. Lubomirscy bardzo dbali o Niepołomice. W 1640 r. St. Lubomirski przybudowuje do północnej strony kościoła barokową kaplicę pod wezwaniem św. Karola Boromeusza (po przeciwnej stronie kościoła od strony południowej kaplicę dobudowali Braniccy).
W kaplicy Lubomirskich znajduje się obraz św. Karola Boromeusza, pochodzący z Włoch, malował go artysta Grespi. Kaplicę projektował również Włoch Francesco Frapoli. Dzieje przywiezienia tego obrazu do Polski, tak opisuje stara notatka, którą czytamy na zżółkłej tabliczce tekturowej, znajdującej się przy ołtarzu: « Cudowny obraz św. Karola Boromeusza znajdujący się w ołtarzu kaplicy tegoż świętego przy kościele parafialnym w Niepołomicach otrzymała Anna z Myszkowskich wojewodzina Branicka, żona Jana Branickiego z Ruszczy, od zakonnic w Bolonii w r. 1604. Gdy się przed nim modliła w dniu 4 listopada 1604 r. w królewskim zamku niepołomickim, gdzie się pierwotnie ten obraz znajdował, nagle po 11 latach ciężkiej niemocy jaką była dotknięta cudownie uzdrowioną została. Dlatego tego samego dnia obraz ten przeniesiono do kościoła parafialnego, gdzie wkrótce zasłynął wieloma cudami, tak, że gdy odbywał się w Rzymie proces kanonizacyjny tegoż świętego, Stolica Apostolska wysłała swego legata do Niepołomic dla zbadania tych cudów. Pierwszy z tych cudów tu wspomniany, wymieniony jest w akcie kanonizacyjnym św. Karola i podczas uroczystości kanonizacyjnych w kościele św. Piotra w Rzymie na osobnym obrazie był przedstawiony ». Sama kaplica jest kwadratowa, w oknach są kraty żelazne. Mury kaplicy są z cegły, ozdoby przeważnie ze stiuku. Wnętrze rozczłonkowane jest przez płaskie pilastry, między którymi są płaskie nisze. W tych niszach umieszczono obrazy z życia św. Karola; pod każdym obrazem dwuwiersz opisujący scenę na obrazie np.: Złoto ubogim Karol ze szkatuły daje, bo ze złotem do nieba nikt się nie dostaje. Kaplica zwieńczona jest szeroką kopułą z wiszącą latarnią. Wejście do kaplicy od strony kościoła zamyka artystycznie wykonana krata z brązu, a nad nią herb Lubomirskich i napis w języku łacińskim, który w tłumaczeniu brzmi: Stanisław Xiąże na Wiśniczu Lubomirski Palatyn Krakowski, Spiski, Białocerkiewski, Zatorski, Niepołomicki kaplicę tą św. Karolowi Boromeuszowi swemu opiekunowi tytularnemu po odebraniu tylu łask za tego świętego wstawieniem i tylu dobrodziejstw – wyciągnął z fundamentów i ozdobił w roku 1640. Lubomirscy zbudowali również przy kościele od strony południowej nową zakrystię i przy głównym wejściu do kościoła piętrową kruchtę gotycką z czteropolowym sklepieniem żebrowym. Ich staraniem zbudowano też bramkę w stylu barokowym w północnej części muru ogradzającego kościół. W 1644 r. odbywa się w puszczy niepołomickiej jedno z wielkich polowań króla Władysława IV. Ubito wtedy 50 jeleni. W 1646 r. król Władysław IV daje w Niepołomicach odpowiedź na bolesny dla niego list szlachty sprzeciwiającej się jego wielkim zamiarom w sprawie wojny tureckiej. l W lipcu 1646 r. odbywają się w Niepołomicach uroczystości weselne i ppkoronacyjne z drugą żoną króla Władysława IV księżniczką Marią Gonzaga Nevers. Królowi zależało na jak najświetniejszej oprawie artystycznej tych uroczystości. Postanowił aby w związku z jego zaślubinami wystawić w Krakowie operę. Opera rozpoczęła wtedy swój triumfalny pochód po scenach dworów zachodnich. Król jeszcze wcześniej zapoznał się z operą podczas dwuletniej podróży do krajów zachodnich. Do wystawienia opery w Krakowie nie doszło z powodu różnych oporów i trudności, lecz z dwutygodniowym opóźnieniem, a mianowicie 31 lipca 1646 r. operę wystwiono w sali akustycznej zamku niepołomickiego. Do dziś sala ta nazywa się salą Władysława IV. Zachował się rachunek za « rzeczy do komedyjej potrzebnych z Warszawy do Niepołomic przesłanych ». Wówczas też w czasie uroczystości pokoronacjnych odbywała się w Niepołomicach tzw. olimpiada łowiecka.
W 1659 r. do starostwa niepołomickiego wpływa ciekawa sprawa karna. Dwaj obywatele Niepołomic Wojciech Nawrocki i Benedykt Włodarczyk skarżą pannę Teresę Kącką urodzoną i zamieszkałą w Niepołomicach, że podpala domy. Podpaliła ich już cztery. Kącką zatrzyma-noy postawiona przed sądem starościńskim przyznała się do winy, zaznaczając, że nie robiła tego nigdy przytomnie, ale tylko w chwilach gdy się « w głowie coś stało ». Sędziowie nie zastanawiali się nad chorobliwym charakterem tego rodzaju przypadłości-i mimo tego, że oskarżyciele darowali jej winę – wydano na podpalaczkę wyrok śmierci. Miała być ścięta pod pręgierzem na rynku w Wiśniczu. W ostatniej chwili uratowana została od śmierci przez młodego chłopca, który ją « odprosił i ojej dożywotnią przyjaźń konkurował, ażeby z sobą w kościele świętym ślub wzięli ». Pod nieobecność Lubomirskiego sprawę rozstrzygał Stefan Prażmowski pełnomocnik Lubomirskich gubernator zamku i starosta wiśnicki. Ułaska-wiając Teresę Kącką korzysta tu z dawnego prawa zwyczajowego « wyproszenia od śmierci ». W Polsce zdarzały się wypadki korzystania z tego prawa, ale zawsze to dziewczyna wypraszała chłopca od śmierci, a tu był wypadek szczególny, że chłopiec uratował dziewczynę. Zachowały się całe akta tej sprawy.
W czasie najazdu Szwedów w roku 1655 zostaje bardzo zniszczony zarówno kościół jak i zamek w Niepołomicach. Zamek został ograbiony i złupiony. Najeźdźcy zabrali bogate urządzenie wnętrz zamkowych, a czego nie zabrali to zniszczyli, zamieniając zamek na magazyn żywnościowy. Lubomirscy podnieśli zamek z ruiny, starając się przywrócić mu dawny wygląd. Zajęli się również odbudową i odnowieniem kościoła. Przebudowano wtedy dawne gotyckie wnętrze i nadano kościołowi wygląd jednonawowej budowli, gdy przed tym był dwunawowy (prze-dzielony filarami). Podczas przebudowy filary te usunięto. Odbudowę i przebudowę kościoła kończy w r. 1696 Józef Lubomirski, co uwidacznia tablica umieszczona po prawej stronie głównego wejścia do kościoła. Z tego też okresu znajdują się do dziś w kościele niepołomickim dwa obrazy dużej warości artystycznej: « Złożenie do grobu » dzieło prawdobodobnie jednego z uczniów Van Dycka, oraz wizerunek św. Franciszka Xawerego pędzla Baroccia.
W roku 1693 gości w Niepołomicach Jan Ul Sobieski. W czasie tej bytności potwierdza on na nowo dyplom Władysława IV, zatwierdzający prawa i przywileje nadane Niepołomicom przez Kazimierza Wielkiego. W skarbcu kościelnym ten dyplom Sobieskiego został zachowany. Stacjonowanie wojsk różnego rodzaju rozpoczęło się w Niepołomicach w pierwszej połowie XVIII wieku – i tak już pozostało do czasów dzisiejszych, że wojsko stanowi część życia małej miejscowości jaką są Niepołomice.
Z I połowy XVIII w. zachowały się liczne rachunki arendarzy niepołomickich za dostarczo-ną żywność i trunki dla wojska. Z rachunków tych wynika, że w dobrach niepołomickich stało wojsko koronne, litewskie, zaciągi kwarciane, żołnierze ks. Lubomirskiego, regimentarze z własnymi dywizjami, a mianowicie: Rybiński, Tużański, Dobrowolski, Minor oraz dywizja podkomorzego krakowskiego. Nadto byli tu tzw. deputaci husarscy oraz zaciągi rekrutów po 2000 każdy liczące. Dalej stały tu chorągwie chorążego sandomierskiego, chorągwie Popie-łów, miecznikowska oraz deputaci chorągwi podkomorzego lwowskiego. Następnie dywizje wojska wojewody kijowskiego, a także szwadron płk. Zagajewskiego oraz regiment rajtarii płk. Dobrosołowskiego. Stały też w Niepołomicach przez pewnien czas chorągwie tatarskie pod dowództwem rotmistrza Aszanowicza. ‘ Arendarze niepołomiccy czasem musieli czekać dość długo na odbiór swych należności za dostawę żywności dla wojska. Zachowały się w archiwach podania, skargi i kwity wnoszone do komisji skarbowej w Warszawie, a zdarzały się wypadki interwencji u samego króla.
Z wydarzeń XVIII w. należy jeszcze odnotować z dokumentów zachowanych w archiwum parafialnym, że w 1726 r. zostaje zbudowany przy kościele chór w stylu barokowymistnie-jący do dziś. W r. 1731 kościół zmuszony był założyć nowy cmentarz, albowiem dotychczas istniejący wokół kościoła nie mógł pomieścić masowo umierających z głodu i zarazy (zmarło wówczas blisko 1000 mieszkańców). W r. 1737 dach kościoła pokryto nową dachówką oraz zawieszono sygnaturkę fj. dzwon mały o wadze 40 kg.
W 1746 r. dano nową podłogę w kościele i w kruchcie, w której też założono murowane kropielnice. W tym też czasie postawiony został istniejący do dziś wielki ołtarz w stylu barokowym, ze złoconego drzewa i umieszczono na nim tabemaculum w kształcie arki przymierza. Zbudowano też w prezbiterium drewniane rzeźbione stalle-za-chowane do dziś-oraz postawiono wokół kościoła nowy mur. Do Niepołomic w XVIII wieku przyjeżdżali jeszcze na polowania królowie. W 1730 r. w dniu 27 września przybył do Niepołomic na 3-dniowe polowanie król August n Sas. Zabito wtedy 3 łosie, 17 jeleni, 88 saren, 23 dziki, 13 wilków, 32 lisy i sporo drobnej zwierzyny. Na pamiątkę tego polowania pokazuje się do dziś dąb, pod którym w owych dniach wypoczywał August n. Stoi on na Posynie, niedaleko kapliczki Zygmunta Starego. Nie jest to zresztą już ten sam dąb, ‘ pod którym siedział August n. Tamten powalony burzą runął w 1875 r. a na jego miejscu posadzono nowy i zatknięto tabliczkę informacyjną. W puszczy niepołomickiej nad Olszyną, w północnej części obecnego rezerwatu Gibiel, chronią się przez pewien czas konfederaci barscy ze swym przywódcą ks. Markiem. W roku 1772 przy pierwszym rozbiorze Polski Niepołomice wraz z Krakowem przyłączone zostają do Austrii. Dobrami niepołomickimi jako tzw. królewszczyzną zawładnął rząd austracki. Jeszcze w 1787 r. przyjeżdża do Niepołomic ostatni król Polski Stanisław August Poniatowski. Jadąc do Krakowa zatrzymuje się w Kościelnikach (zabór rosyjski) i przy tej okazji zwiedza w pobliskich Niepołomicach zamek i puszczę, ale – niestety -już za zezwole-niem władz austriackich.
 
Staniątki ( Niepołomice ) – miejsce  rytualnego morderstwa 50 Polaków 2 lutego 1944     Niepołomice .-kopiec Grunwaldzki 
Zofia Anna Czarnkowska  Mama Królowej Polski  Katarzyny Opalińskiej -Leszczyńskiej  –
Zofia Anna z Czarnkowskich Janowa Opalińska herbu Nałęcz III (ur. 12 marca 1660, zm. 2 grudnia 1701[1]) – córka Adama Uriela Czarnkowskiego i Teresy z Zaleskich. Była babką po kądzieli polskich królewien – Marii Leszczyńskiej (królowej Francji jako żony Ludwika XV) i Anny Leszczyńskiej.Zmarła we Wrocławiu 2 grudnia  1701 roku, w wieku 41 lat, na zapalenie płuc.Do jej potomków w prostej linii żeńskiej należy m. in. król Jan Karol I Hiszpański poprzez księżniczki Burbonówny (potomkinie Marii Leszczyńskiej), które zawierały przez pokolenia małżeństwa w obrębie domu Burbonów.
Dziadek Królowej Polski  Katarzyny 
Adam Uriel Czarnkowski herbu Nałęcz III (ur. 1625, zm. 1675) – starosta międzyrzecki, międzyłęski i osiecki.Był synem kasztelana poznańskiego Franciszka Kazimierza Czarnkowskiego i jego pierwszej żony Konstancji z Lubomirskich, córki wojewody krakowskiego Stanisława. W 1647 wykupił z rąk Opalińskich starostwo międzyrzeckie i osieckie. To ostatnie zostało mu przez króla Jana III Sobieskiego w roku 1673 dane w administrację. Ze śmiercią przekazał on Osiek swemu synowi Władysławowi,. Wziął udział w walkach przeciw Szwedom w 1656 pod komendą Stefana Czarnieckiego. Po pokoju w Oliwie (1660) służył jeszcze na północnym wschodzie.
Pradziadek Królowej Katarzyny 
Kazimierz Franciszek Czarnkowski herbu Nałęcz III (ur. 1613 lub 1617 w Łęczycy, zm. 1656 w Poznaniu) – polski szlachcic, pułkownik województw wielkopolskich, kasztelan poznański.
Syn Adama Sędziwoja, generała i wojewody łęczyckiego i Katarzyny Leszczyńskiej. Brat Anny, żony Jana Leszczyńskiego i Teresy Konstancji, żony Krzysztofa Opalińskiego (zm. 1655), wojewody poznańskiego.Urząd kasztelana poznańskiego piastował w latach 1638-1655. Był pułkownikiem województw wielkopolskich od 1648 roku. Sprawował urząd starosty Radzynia Podlaskiego, Pyzdr i Międzyrzecza.
Pradziadek  Królowej  Katarzyny
 
Adam Sędziwój Czarnkowski herbu Nałęcz III (ur. 1555 zm. 1627), wojewoda łęczycki, starosta generalny Wielkopolski, starosta pyzdrski, międzyrzecki.
Urodzony w 1555  jako syn Wojciecha Sędziwoja, kasztelana santockiego, starosty generalnego Wielkopolski i Jadwigi z Gulczewa Sierpskiej.W młodości, za panowania Stefana Batorego, uczestniczył w wojnach z Moskwą z własnym oddziałem liczącym 40 konnych. Politycznie zaliczał się do obozu Jana Zamoyskiego.W 1593 po Andrzeju Opalińskim został starostą generalnym Wielkopolski i pełnił tę funkcję do śmierci. Po ojcu od 1593 do 1586 sprawował urząd komandora joannitów w Poznaniu. Był posłem na sejm w 1600 roku. W 1605 został wojewodą łęczyckim. W 1611 pełnił funkcję marszałka Trybunału Głównego Koronnego.Zwolennik rządów Zygmunta III Wazy. Przeciwny rokoszowi Zebrzydowskiego, organizował konfederację w Wielkopolsce w obronie króla. Brał udział w wojnach przeciwko Turcji i Szwecji wystawiając własnym sumptem nawet kilkusetosobowe oddziały zbrojnych. Walczył pod Chocimiem w 1621. .W lipcu 1627 zebrał własnych ludzi i ścigał wojska Mansfelda oraz księcia Bernarda Weimarskiego. W 1627 na sejmiku w Środzie zjednał szlachtę wielkopolską do wojny ze Szwedami.Pełnił stałą funkcję rozjemcy między magnatami a królem, cieszył się zaufaniem, szlachty, często występował w roli mediatora na sejmach i sejmikach. Kilkukrotnie wybierany przez sejm i króla na komisarza w różnych sprawach m.in. w sprawie lenna pruskiego, ziemi wieluńskiej, w kwestii rozwiązania problemu niepłatnego wojska w Wielkopolsce po wojnach z Moskwą w latach 1612-1615, w 1626 powierzono mu przygotowania do obrony Wielkopolski, Pomorza i Śląska.
Jeden z najbogatszych magnatów w Wielkopolsce, posiadał 3 miasta, 49 wsi oraz części 17 wsi i 2 miast. Ponadto trzymał kilka starostw.
W 1579 uzyskał starostwo pyzdrskie, następnie wolmińskie, powidzkie, międzyrzeckie (1617-1627), gnieźnieńskie, pietrzykowskie.
Dobrodziej oraz fundator kościołów i klasztorów. Wspierał finansowo Jezuitów w Krakowie u św. Barbary, Karmelitów Bosych w Poznaniu, Paulinów w Częstochowie
W 1611 przyczynił się do erekcji kolegium jezuickiego w Poznaniu. Ukończył budowę obecnego barokowego kościoła parafialnego w Czarnkowie (1570-1580). W 1615 odzyskał z rąk luterańskich kościół w Pleszewie i go odbudował.
Zmarł w 18 IX 1627 w Kaliszu w wieku 72 lat, ceremonie pogrzebowe odbyły się 3 IV w Poznaniu, natomiast 5 IV został pochowany w kościele farnym w Czarnkowie. Został złożony w podziemiach kaplicy Biczowania Pana Jezusa
Wyryto na nim 6 medalionów przedstawiających czyny wojenne Czarnkowskiego oraz zamieszczono portret zmarłego namalowany na miedzianej blasze prawdopodobnie przez Macieja, nadwornego malarza Czarnkowskich. W latach 1925-1926 dokonano konserwacji sarkofagu i dorobiono brakujące wieko. Na pogrzebie mowę wygłosił kaznodzieja jezuicki Mateusz Bembus oraz dominikanin Jacek Choryński.
Trzykrotnie żonaty:
    przed 1586 z Jadwigą z Tomic Iwieńską (zm. po 1595),
    przed 1603 z Anną Zborowską (zm. przed 1615),
    przed 1616 z Katarzyną Leszczyńską (zm. 1639).
Z drugiego małżeństwa miał syna Władysława starostę pyzdrskiego i bydgoskiego, po którego śmierci, imiennik, starosta kłecki Władysław Czarnkowski opublikował w 1623 r. elegijne wiersze; oraz córki: Jadwigę – żona Pawła Działyńskiego, starosty bratiańskiego, Anną – żona Stanisława Przyjemskiego, marszałka nadwornego koronnego-
Z trzeciego małżeństwa miał syna Kazimierza Franciszka, kasztelana poznańskiego, córki: Annę – wyszła za Jana Leszczyńskiego, Teresę – wyszła za Krzysztofa Opalińskiego, wojewodę poznańskiego.
Prapradziadek Katarzyny Królowej Polski
Wojciech Sędziwój Czarnkowski herbu Nałęcz III (ur. 1 stycznia 1527 w Przemęcie, zm. 20 lutego 1578 w Warszawie), starosta generalny Wielkopolski, kasztelan santocki.
Syn Sędziwoja (zm. 1532/1534), kasztelana przemęckiego i Barbary Pampowskiej, córki Ambrożego Pampowskiego, wojewody sieradzkiego. Brat Jana Sędziwoja (zm. 1561/1562), starosty kłeckiego, Stanisława Sędziwoja (1526-1602), referendarza królewskiego i Zygmunta Sędziwoja (zm. 1578/1586).Poślubił około 1554 roku Jadwigę Sierpską, córkę Andrzeja (1494-1572), wojewody rawskiego. Z małżeństwa urodził się syn Adam Sędziwój Czarnkowski, wojewoda łęczycki i generał.
Pełnione urzędy
Dworzaninem królewskim został w 1552 roku. W latach 1563-1569 pełnił urząd kasztelana santockiego. Od 1569 był starostą generalnym Wielkopolski. Był starostą kościańskim od 1552 roku, później pyzdrskim od 1571 roku. Podpisał Unię Lubelską 1569 roku.
Wnuczka Zofii Anny ,córka  Królowej Katarzyny Królowa Francji Maria Leszczyńska 
Marie Leszczyńska, reine de France, lisant la Bible by Jean-Marc Nattier, 002.jpgMaria Karolina Zofia Felicja Leszczyńska herbu Wieniawa (ur. 23 czerwca 1703 w Trzebnicy, zm. 24 czerwca 1768 w Wersalu) – królewna polska, królowa Francji w latach 1725-1768 jako żona Ludwika XV. Młodsza córka króla polskiego Stanisława Leszczyńskiego i Katarzyny Opalińskiej.
Została królową Francji,  w 1725 r
Ślub Marii i Ludwika XV odbył się 15 sierpnia i  4 września 1725. Ich małżeństwo było początkowo szczęśliwe, królowa urodziła 10 dzieci.  Maria przybyła na dwór bardzo skromnie, jednak dzięki temu mariażowi do Francji została przyłączona Lotaryngia.Była gorliwą katoliczką, jej dzieci także zostały wychowane zgodnie z wiarą katolicką.
Jej jedyny syn – Ludwik Ferdynand poślubił Marię Józefę Wettyn, córkę rywala ojca Marii o koronę polską – Augusta III Sasa.
Kilkoro wnuków Marii otrzymało  na jedno z imion, imię Stanisław np. późniejszy król Ludwik XVIII.
Maria zmarła w 1768, sześć lat przed swoim mężem. Została pochowana w bazylice Saint-Denis pod Paryżem. Jej serce spoczęło obok rodziców w kościele Notre-Dame de Bon Secours w Nancy.
Dwa lata później, wnuk Marii – Ludwik August poślubił młodą arcyksiężniczkę austriacką – prawnuczkę Królowej Polski Eleonory -Marię Antoninę, która w przyszłości miała zostać ostatnią królową Francji.
Dwoje wnuków Marii zostało zgilotynowanych podczas rewolucji francuskiej: Ludwik August – Ludwik XVI i Madame Elżbieta.
Dwoje innych wnuków po restauracji monarchii, w 1814, zostało kolejnymi królami Francji: Ludwik XVIII i Karol X.
Potomstwo
Maria Ludwika Elżbieta (Marie-Louise-Elisabeth) (14 sierpnia 1727 – 6 grudnia 1759), księżna Parmy, żona Filipa Burbona
Anna Henrietta (Anne-Henriette) (14 sierpnia 1727 – 10 lutego 1752),
Maria Ludwika (Marie-Louise) (28 lipca 1728 – 19 lutego 1733)
Ludwik Ferdynand (4 września 1729 – 20 grudnia 1765), delfin Francji, ojciec 3 królów Francji: Ludwika XVI, Ludwika XVIII i Karola X
Filip Ludwik (30 sierpnia 1730 – 17 kwietnia 1733), diuk Andegawenii
Maria Adelajda (30 marca 1732 – 27 lutego 1800)
Wiktoria Ludwika (Victoire-Louise) (11 maja 1733 – 7 czerwca 1799)
Zofia Filipa (Sophie-Philippine) (17 lipca 1734 – 3 marca 1782)
Teresa Felicja (Thérèse-Félicité) (16 maja 1736 – 28 września 1744)
Ludwika Maria (Louise-Marie) (15 lipca 1737 – 23 grudnia 1787), wstąpiła do klasztoru i zwana była jako Teresa od St-Augustin
Wnuczek Królowej Katarzyny
Portrait dauphin louis france hi.jpgLudwik Ferdynand Burbon, (ur. 4 września 1729, w Wersalu, zm. 20 grudnia 1765, w Fontainebleau) – najstarszy syn króla Francji Ludwika XV i jego żony Marii Leszczyńskiej.Urodził się jako czwarte dziecko i pierwszy długo wyczekiwany syn pary królewskiej. Wszystkie duże miasta Francji uczciły jego narodziny fajerwerkami.
został ochrzczony zaraz po urodzeniu bez nadania imienia, w prywatnej ceremonii przez kardynała Armanda de Rohan. 27 kwietnia 1737, w wieku 7 lat został ochrzczony w ceremonii publicznej i wtedy nadano mu imię Ludwik. Jego rodzicami chrzestnymi zostali: Ludwik I, książę Orleanu, i Ludwika Franciszka, księżna Burbon (wdowa po Ludwiku III, księciu Kondeuszu).Świetnie wykształcony i kulturalny, był pilnym uczniem i znawcą muzyki.Był bardzo wyczulony na punkcie moralności, co popierała jego druga żona oraz jezuici. Był wręcz dewotem, mocno wspierał jezuitów, podobnie jak wcześniej jego matka, a następnie jego siostry. Ludwik zmarł w Fontainebleau, w wieku 36 lat. Kiedy umierał, wciąż żył jego ojciec, jego matka a nawet ojciec jego matki – król Stanisław Leszczyński, książę Lotaryngii. Ludwik został pochowany w katedrze Świętego Stefana w Sens. Jego serce pochowano w bazylice Saint-Denis.
W 1745 16-letni Ludwik poślubił kuzynkę swojego ojca, 19-letnią infantkę Marię Teresę Burbon, córkę króla Hiszpanii Filipa V i Elżbiety Farnese.  Maria Teresa zmarła 22 lipca 1746, kilka dni po urodzeniu ich dziecka.
W wieku 18 lat Ludwik zawarł związek małżeński z 16-letnią Marią Józefą Wettyn, córką Augusta III, księcia-elektora Saksonii i króla Polski.
Maria Józefa urodziła ośmioro dzieci, w tym aż trzech królów Francji:
Maria Zefiryna (1750–1755),
Ludwik, diuk Burgundii (1751–1761),
Ludwik-Ksawier, diuk Akwitanii (1753–1754),
Ludwik XVI (1754–1793), król Francji (zgilotynowany),
Ludwik XVIII (1755–1824), król Francji 1814-1824,
Karol X (1757–1836), król Francji 1824-1830,
Maria Klotylda (1759–1802), poślubiła Karola Emanuela IV – króla Sardynii i księcia Piemontu,
Elżbieta (1764–1794), znana również jako Madame Elisabeth (zgilotynowana).
Wnuczka Katarzyny
 Bł Teresa od św Augustyna 
Ludwika Maria Burbon, fr. Louise Marie de France (15 lipca 1737 – 23 grudnia 1787) – najmłodsza z dziesięciorga dzieci króla Ludwika XV, i królowej Marii Leszczyńskiej.Ludwika Maria urodziła się w pałacu w Wersalu. Wychowała się w opactwie w Fontevraud-l’Abbaye, razem ze swoimi starszymi siostrami: Madame Wiktorią, Madame Zofia i Madame Felicją (która zmarła w wieku 8 lat).
W 1748 ojciec chciał ją zaręczyć z  prawnukiem Króla Polski  Jana III Sobieskiego -Karolem Edwardem Stuartem (znanym jako Bonnie Prince Charlie) młodym pretendentem do tronu Anglii, utraconego przez Stuartów.
W 1750, Ludwika Maria powróciła na dwór królewski. W 1770 poprosiła swojego ojca, aby pozwolił jej wstąpić do zakonu Karmelitanek.,dołączyła do zakonu w Saint-Denis pod Paryżem, gdzie panowała ścisła reguła, i przybrała imię Teresy od świętego Augustyna. W zakonie przeżyła swojego ojca, matkę i całe rodzeństwo oprócz dwóch starszych sióstr: Madame Adelajdy i Madame Wiktorii. Zmarła w Saint-Denis, .Jej grób razem z innymi grobami królewskimi w bazylice Saint-Denis, został zniszczony z czasie rewolucji francuskiej. Papież Pius IX ogłosił ją błogosławioną, 19 czerwca 1873. Jej święto przypada 23 grudnia.
Prawnuczka Królowej
Élisabeth Vigée-LebrunElżbieta Filipina Maria Helena Burbon (franc. Élisabeth Philippine Marie Hélène de France), zwana również jako Madame Elisabeth (ur. 3 maja 1764 w Wersalu, zm. 10 maja 1794 w Paryżu) – księżniczka Francji,
Urodziła się jako najmłodsza córka Ludwika Ferdynanda, delfina Francji i jego drugiej żony Marii Józefy Wettyn. Była młodszą siostrą królów Francji: Ludwika XVI, Ludwika XVIII i Karola X Burbona, oraz królowej Sardynii – Marii Klotyldy.
Jej ojciec zmarł, kiedy miała rok. Jej matka zmarła dwa lata późnie
Udzielała się na polu działalności charytatywnej. Znana z pobożności,
W 1770 poznała starszą od siebie o 9 lat, Marię Antoninę, która przyjechała do Francji, aby zostać żoną najstarszego z braci Elżbiety.
Kiedy wybuchła rewolucja, Elżbieta odmówiła udania się na emigrację, chociaż większa część jej rodziny wyjechała z Francji. Razem z bratem Ludwikiem XVI i bratową Marią Antoniną uciekli do Varennes i razem wrócili do Paryża. Zostali uwięzieni w Tuileries, a potem przeniesieni do twierdzy Temple. Elżbieta była obecna na posiedzeniu Legislatywy, na którym jej brata-króla Francji skazano na śmierć za zdradę ojczyzny.Kilka miesięcy po jego egzekucji, jej bratanek Ludwik XVII został przeniesiony do osobnej celi. 2 października 1793 Maria Antonina została przeniesiona do więzienia Conciergerie. Elżbieta została w Temple ze swoją bratanicą Marią Teresą. Maria Antonina, kilka godzin przed egzekucją 16 października, swój ostatni list napisała właśnie do Elżbiety, ale ta nigdy go nie otrzymała. Ani ona, ani Maria Teresa i Ludwik, nie zostali powiadomieni o egzekucji królowej Francji.9 maja 1794 Elżbietę przeniesiono do więzienia Conciergerie i postawiono przed Trybunałem Rewolucyjnym. Podobnie jak jej brat została oskarżona o zdradę kraju. Została zgilotynowana następnego dnia razem z kilkoma innymi osobami uznanymi za zdrajców. Pochowano ją w zbiorowej mogile na cmentarzu des Errancis. Po rewolucji szczątki jej i innych ofiar ekshumowano i przeniesiono do paryskich katakumb. W bazylice Saint-Denis, tradycyjnym miejscu pochówku królów Francji, znajduje się medalion ją reprezentujący.