Piłsudski kolaborantem Lenina

Dlaczego Piłsudski to zdrajca ? Właściwie można by napisać w jednym zdaniu i to również byłaby wykładnia. To jedno zdanie brzmi:

W związku z tym, iż zamachowcy: Komorowski i spółka oraz zdrajcy: Kaczyński i spółka utożsamiają się z Józefem Piłsudskim oddając mu cześć i chwałę to znaczy że to jedna korporacyjna szajka i są oni tym samym kim był Piłsudski.

No tak ale to za mało aby nazwać Piłsudskiego zdrajcą zwłaszcza że dla wielu ludzi to idol i chociażby z tego powodu należałoby uzasadnić jego zdradę wobec Polski i Polaków.

pilsudski-5

Już sam zamach tzw. majowy i utworzenie w Polsce obozu koncentracyjnego dla Słowian w Berezie Kartuskiej należy uznać za zdradę dla tożsamości Polski i Polaków po odzyskaniu niepodległości. Piłsudski nie był nawet negocjatorem w sprawie niepodległości Polski więc jest osobą trzecią zbrojnie odbierająca władzę Polakom na rozkaż swych mocodawców korporacyjnych. Tych samych których posiadali żydzi w Rosji przeprowadzając udaną wojnę rasową ze Słowianami po 1917 roku: tych samych mocodawców korporacyjnych miał również w późniejszym okresie sam Hitler więc jako kolega z korporacji musiał uczestniczyć w uroczystościach kościelnych w Berlinie z okazji śmierci w/w zdrajcy i zamachowca.

Kolejnym elementem zdrady to sama wojna z żydami zwanymi fałszywie bolszewikami z Rosji oraz całą ich światową diasporą, a która rozpoczęła się z inspiracji żydów podczas wycofywania wojsk niemieckich z terenów Polski. W tym konkretnym przypadku mówimy o dacie 31 grudnia 1918 roku oraz Wilnie gdzie Polacy zostali pobici po tym gdy zarówno wycofujący się Niemcy oraz żydzi z Rosji vel bolszewicy natarli na Polaków. Sprawa jakże podobna do Powstania Warszawskiego. Przypomnę że reżimy żydowskie w Niemczech i Rosji nie uznawały postanowień Traktatu Wersalskiego nazywając Polaków bękartami tej umowy i ściśle współpracując z sobą w kwestii militarnej.  

Formowanie polskich formacji wojskowych w Wilnie rozpoczęto już 10 września 1918 roku pod patronatem Związku Wojskowych Polaków (ZWP). Utworzono Komitet Obywatelski, który z kolei wyłonił Komitet Bezpieczeństwa Publicznego. Tak więc na rozkaz gen. Władysława Wejtko, który 31 grudnia 1918 roku wydał odezwę do Polaków tej treści: „Wszyscy zdolni do broni Polacy, od 17-go roku życia począwszy, stawili się natychmiast do biura zaciągowego – Zarzecze 5, a wszyscy Litwini do wojska litewskiego.” rozpoczęła się de facto wojna Polsko – Żydowska vel Bolszewicka.

W poprzednich moich publikacjach opisałem stanowisko naukowe Profesora A. Suttona, iż bez pomocy USA i Wielkiej Brytanii Rewolucja Żydowska w Rosji w 1917 roku nie miałaby najmniejszych szans powodzenia, więc nie będę rozpisywał się na ten temat. Należy zauważyć że Piłsudski dostał od Boga Roda szansę aby odkupić całe swe dotychczasowe marne postępowanie włącznie z mordowaniem Polaków jednak tej szansy nie wykorzystał. Mało tego pozostał wierny swym ziemskim mocodawcom, którzy pochowali go na Wawelu. Marzę o takich czasach aby takich zdrajców pochować w godnym dla ich statusu miejscu. Wawel to zbyt skromne miejsce dla zdrajców.

Teraz brutalne fakty.

Za głównodowodzącego wszystkich sił antysemickich w Rosji uznany został admirał Aleksandr Wasiljewicz Kołczak, rozporządzający, w końcu roku 1918 i początkiem 1919 największą siłą militarną, zgrupowaną w zachodniej Syberii. Wiosną 1919 rozpoczął on wielką ofensywę w ogólnym kierunku na Wołgę. Po jej sforsowaniu zamierzał iść na Moskwę. W tym czasie wybuchają powstania antyżydowskie w Homlu, Symbirsku i Samarze. 14 marca admirał A. Kołczak zajmuje m.in. Ufę.

W maju i czerwcu 1919 udało się wprawdzie żydom vel bolszewikom odeprzeć ofensywę admirała Kołczaka i odrzucić jego wojska na wschód od Wołgi, ale już po kilku tygodniach wzrasta od południa. nowe, tym razem możliwe definitywne rozwiązanie kwestii rewolucji żydowskiej w Rosji.

W czerwcu 1919 Denikin zdobywa Charków, Carycyn (Stalingrad-Wołgograd), Ekaterynosław. Wszędzie na tyłach armii żydowskich rzekomych ateistów wybuchają powstania chłopskie. Dnia 4 lipca 1919 rozpoczyna się wielka ofensywa Denikina w głównym kierunku na Kursk – Orzeł – Tułę – Moskwę. Dnia 9 lipca Lenin ogłasza wezwanie:

Wszystko do walki z Denikinem! Wszystkie siły robotników i chłopów, wszystkie siły sowieckiej Republiki winny być rzucone dla odparcia Denikina!…”

29 lipca Denikin zajmuje Połtawę; w sierpniu uwalnia od władzy żydowskich ateistów Nikołajew, Cherson, Odessę; 10 sierpnia konny korpus gen. Mamontowa przerywa front i zajmuje Tambów; 31 sierpnia Denikin zajmuje Kijów. W Sarańsku wybucha bunt antysemicki w judeo-satanistycznym konnym korpusie Miro­nowa. Dnia 12 września Denikin wydaje rozkaz marszu na Moskwę i zdobywa Kursk; 6 października Woroneż; 13-go Orzeł. W tym samym czasie Judenicz ponawia atak na Petersburg. Do października 1919 Denikin uwolnił od okupantów żydowskich 18 guberni i okręgów, łącznie 810 tys. kw. wiorst o populacji przeszło 42 milionów zamieszkałej tam ludności.

russian_civil_war

I tutaj dochodzimy do sedna zdrady Piłsudskiego. Jako wodza i zarazem zdrajcy Polski i Polaków. Od 25 września, judeo-sataniści wycofują z frontu polskiego, w pierwszej kolejności „Łotewską Dywizję”, następnie brygadę Pawłowa i nowo-sformowaną kawalerię „pentagramowych kozaków” i rzucają na odcinki najbardziej dla nich zagrożone. Wojska Polskie, na rozkaz Piłsudskiego, pozostają na swych pozycjach. Dziwna to strategia militarna aby nie ścigać agresora w odwrocie gdy on podąża walczyć z Naszym Słowiańskim sojusznikiem.

Dziwna to strategia zwłaszcza, że Polacy walczą także na wschodzie gdzie bez pomocy Piłsudskiego sformowali swe dywizje i walczyli dzielnie przeciwko judeo-satanistom.

https://pl.wikipedia.org/wiki/5_Dywizja_Strzelców_Polskich_(WP_na_Wschodzie)

A może Piłsudskiemu chodziło o wybicie bagnetami judeo-satanistów potencjalnej opozycji militarnej w Polsce, która by osłabiła jego osobiście i jego ziomali ? I tak też się stało według jego woli.

To wtedy Denikin zaproponował Piłsudskiemu, aby wojska Polskie zaatakowały w ogólnym kierunku na Mozyrz z wyjściem na prawy brzeg Dniepru. Dla chętnych polecam mapę ówczesnych frontów aby przekonać się, iż byłby to cios śmiertelny zadany w bok prawego skrzydła głównych sił judeo-satanistów. W ten sposób cała 12 armia żydowska utrzymująca front przeciw Polsce, od Białorusi po Wołyń, ulegałaby zniszczeniu. Jednocześnie zwolnione zostałyby Wojska Polskie na odcinku południowym i zabezpieczone lewe skrzydła armii Denikina. Nastąpiłoby ostateczne rozwiązanie kwestii rewolucji żydowskiej w Rosji.

Piłsudski zdając sobie z tego faktu potwierdził to pisemnie. „Uderzenie na bolszewików w kierunku na Mozyrz niewątpliwie mogłoby się stać momentem decydującym… Polska na froncie poleskim miała dostateczną ilość sił, by takie uderzenie wykonać.” – (Por.: Kutrzeba: „Wyprawa Kijowska”.)

Zamiast ostatecznego rozwiązania kwestii rewolucji żydowskiej w Rosji zaszło coś odwrotnego: Wojska Polskie nie ruszają się, gdy tymczasem żydzi vel bolszewicy wyciągają z Naszego Frontu Polskiego 43 tysiące żołnierzy, całą 12 armię, która całą swoją siłą uderza na lewe skrzydło wojsk Słowian.

Właściwie sprawa byłaby zamknięta dla potomnych gdyby nie współpraca Piłsudskiego z Leninem, a właściwie z ich mocodawcami korporacyjnymi.

Piłsudski utrzymywał stały kontakt z Leninem za pośrednictwem Marchlewskiego. W pierwszej dekadzie lipca 1919, Marchlewski przybywa do Polski. W Białowieży następuje spotkanie z pełnomocnikiem Piłsudskiego, hr. Kossakowskim. Bliższe szczegóły tych narad nie są znane z powodu braku dokumentacji pisanej z tego spotkania. Z początkiem października 1919 Marchlewski kolejny raz zjawia się w Polsce. Tym razem jako oficjalny, wysłannik rządu żydowskiego w Rosji. Pełnomocnictwo wystawione mu przez „Ludowy Komisariat Spraw Zagranicznych RSFSR” nr. 11/853, podpisane jest przez ludowego komisarza Cziczerina dnia 4 października 1919 r. Piłsudskiego reprezentuje kapitan Ignacy Boerner, późniejszy attache w Moskwie (1924/25), a następnie minister poczt i telegrafów w Warszawie. Rolę pośrednika pełni żydowski dziennikarz, porucznik, M. Birnbaum. Rozmowy odbywają w Mikaszewiczach, małej mieścinie na Polesiu. To od Marchlewskiego Polacy dowiadują się o współpracy Piłsudskiego z Leninem („Rosja Proletarjacka a Polska Burżuazyjna”, Moskwa, 1921).

26 listopada 1919 Denikin wysyła osobiste pismo do Piłsudskiego, prosząc go o pomoc w imię wspólnej sprawy, w obliczu zagrożenia rewolucji obrzezanych dewiantów. Jest to również dzień, w którym kpt. Boerner składa raport Piłsudskiemu o wynikach uzgodnień Mikaszewickich oraz współpracy z Leninem.

Katastrofalne skutki tej kolaboracji są znane. Judeo-sataniści po rozgromieniu armii Słowian w tym Polaków, wszystkimi siłami atakują Polskę i Polaków na jej rdzennych terenach zamieszkiwanych od przeszło 10 700 lat. Julian Marchlewski, oficer prowadzący Piłsudskiego staje teraz na rozkaz Lenina, na czele pierwszego żydowskiego rządu w Polsce nazwanego „Tymczasowy Komitet Rewolucyjny”, w którym są również takie osobistości jak Feliks Dzierżyński, Feliks Kon, Edward Pruchniak.

W Białymstoku oczekiwali na zdobycie Warszawy, aby zmienić Polaków w młodszych braci w wierze co im się udało 24 lata później w Lublinie. Okupacja judeo-satanistów trwa po dzień dzisiejszy i proszę nie pisać bolszewicy czy komuniści ponieważ tak jak w Katyniu byli to rzekomo ateistyczni żydzi, a którzy w sposób rabunkowy zawładnęli bogactwem Słowian po uprzednio dokonanym ludobójstwie na Polakach.