Streszczenie Konstytucji z 1921 oraz 1935 roku

Polska I

Mając na uwadze aktualną sytuacje powszechnej dezinformacji oraz działań okupacyjnych wobec Polaków pragniemy państwu przedstawić krótkie resume dwóch Konstytucji okresu kształtowania się państwowości w Polsce.

Przypomnę, iż Aktem prawnym w dalszym ciągu obowiązującym w Polsce jest Konstytucja uchwalona 23 kwietnia 1935 roku, natomiast ostatnim Prezydentem Rzeczpospolitej był gen. Bolesław Wieniawa-Długoszewski obalony przez judeo-satanistyczną juntę wojskową oraz rzekomych sojuszników Polski i Polaków.

Obecny stan prawny w Polsce to stan prawny okupacyjny natomiast kolejni Prezydenci to uzurpatorzy. Ani pan Ryszard Kaczorowski, ani pan Julian Nowina-Sokolnicki nie byli prawnie ogłoszonymi następcami ostatniego prezydenta II Rzeczypospolitej jakim był gen. Bolesław Wieniawa-Długoszewski.

Prezydent Ignacy Mościcki uprawniony przez Konstytucję do wyznaczenia swego następcy, co przecież uczynił na rzecz gen. Wieniawy – Długoszewskiego, nie był już władny uchylić tej nominacji na rzecz kogoś innego w tym przypadku . Taką decyzję mógł wtedy podjąć już tylko Bolesław Wieniawa-Długoszowski, począwszy od 25 września 1939 roku jako uprawniony Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej.

Żaden uzurpator, z Ryszardem Kaczorowskim włącznie, nie mógł złożyć na ręce Lejby Kohne, urzędu, którego sam nie posiadał.
Zaraz po śmierci « prezydenta » Zaleskiego pojawił się także inny samozwaniec, Juliusz Nowina-Sokolnicki. Tak zwana « tajna prezydentura » Juliana Nowiny-Sokolnickiego to także niezgodna z Konstytucją bujda na resorach. To właśnie dlatego, aby uniknąć takich hocków klocków, i wszelkiego rodzaju zakulisowych rozgrywek, wprowadzono do Konstytucji Kwietniowej zapis o konstytucyjnym obowiązku ogłaszania nominacji następcy prezydenta w gazecie rządowej.

Juliusz Nowina-Sokolnicki nie był konstytucyjnym następcą masona Augusta Zaleskiego chociażby dlatego, że August Zaleski nie był konstytucyjnym następcą ostatniego prezydenta II Rzeczypospolitej, Władysława Raczkiewicza.
O Juliuszu « Złej » Nowinie-Sokolnickim, domokrążnym handlarzu orderami; zdrajcy Królestwa Polskiego św. Stanisława, i « następcy », Janie Zbigniewie Potockim, powinniśmy jak najszybciej zapomnieć.

Jedynym konstytucyjnym następcą Władysława Raczkiewicza mógł być w trybie art. 23 Konstytucji Kwietniowej, Marszałek Senatu, lub Marszałek rozwiązanego Senatu, jeżeli takowy w tamtym czasie istniał.

Gen. Sikorski oraz służby specjalne Wielkiej Brytanii widząc zagrożenie ze strony gen. B. Wieniawy -Długoszewskiego, który notabene nigdy nie został wpuszczony do Wielkiej Brytanii zamordowały na terenie USA legalnego Prezydenta Rzeczypospolitej pozorując samobójstwo.

To taki sam przypadek jak więzienie Marszałka Rydza-Śmigłego po powrocie do kraju. Marszałek w dniu 27 października 1939 roku pod naciskiem junty judeo-satanistów zrzeka się funkcji Naczelnego Wodza i Głównego Inspektora Sił Zbrojnych. Po ucieczce z Węgier 30 października przybył do Warszawy i na nowo został internowany tym razem przez wspomnianą juntę z Londynu. Winny tych działań gen. Sikorski poniósł śmierć z rąk swych mocodawców, którzy pochowali go jak na to zasłużył w podkoszulku.

W aktualnym stanie rzeczy Wawel jest zaśmiecony zdrajcami i zamachowcami począwszy od Św. Stanisława poprzez Piłsudskiego, Sikorskiego, a na Kaczyńskim skończywszy.

Sprawa św. Stanisława dobitnie świadczy o tym, że Kościół od dawien dawna dążył do zaprowadzenia praw dzieci szatana m.in. matriarchatu. Po 1000 latach udało im się to znakomicie gdzie za posiadanie dzieci w Polsce mężczyźni wtrącani są masowo do więzień !

Polacy muszą zatem posprzątać swój dom, ponieważ prawda jest Naszym Dogmatem Tożsamości Narodowej. Zdrada, poplecznictwo w niej, zamachy czy też oszustwa są obce Polskiej Tożsamości Narodowej.

Terytorium Polski

 

Konstytucja marcowa

uchwalona 17 marca 1921 roku

Konstytucja kwietniowa

uchwalona 23 kwietnia 1935 roku

władza ustawodawcza Sejm i Senat, obie izby wybierane na 5 lat w wyborach powszechnych, równych, bezpośrednich, tajnych i proporcjonalnych.

Czynne prawo wyborcze: 21 lat (Sejm) i 30 lat (Senat).

Bierne prawo wyborcze: 25 lat (Sejm) i 40 lat (Senat).

Sejm – 444 posłów, Senat – 111 Senatorów

W razie konieczności Prezydenta miał zastępować marszałek Sejmu.

Według konstytucji marcowej władza ustawodawcza miała przewagę nad wykonawczą – to na niej spoczywała przede wszystkim odpowiedzialność za losy kraju.

Sejm miał pochodzić z powszechnych, równych, tajnych i bezpośrednich wyborów. W przypadku Senatu 1/3 członków miała być mianowana przez Prezydenta, 2/3 – w drodze wyborów, ale nie powszechnych (prawo wybierania senatorów miała wyłącznie elita, do której można było zostać zaliczonym dzięki zasługom, wyższemu wykształceniu bądź zaufaniu w szerokim tego słowa znaczeniu).

Kadencja Sejmu i Senatu: 5 lat

Czynne prawo wyborcze: 25 lat (Sejm)

Bierne prawo wyborcze: 30 lat (Sejm)

Sejm – 208 posłów, Senat – 96 Senatorów

W razie konieczności Prezydenta miał zastępować marszałek Senatu.

Rola władzy ustawodawczej znacznie ograniczona, uniezależnienie rządu od Sejmu i Senatu – dominacja władzy wykonawczej w państwie.

władza wykonawcza Prezydent: ograniczona rola, wybierany na 7 lat przez Zgromadzenie Narodowe (Sejm i Senat na wspólnym posiedzeniu), miał prawo odwołać rząd i sejm (w drugim wypadku za zgodą 3/5 senatorów) był zwierzchnikiem sił zbrojnych, wypowiadał wojnę i zawierał pokój, ale za uprzednią zgodą Sejmu, posiadał prawo łaski, pełnił funkcje reprezentacyjne. Akt podpisany przez prezydenta nabierał mocy po podpisaniu go także przez premiera i odpowiedniego ministra (kontrasygnata). Prezydent nie miał żadnych uprawnień ustawodawczych. W razie popełnienia przestępstwa mógł być sądzony – na wniosek Sejmu przez Trybunał Stanu.

Rząd: Premiera i ministrów mianował prezydent, za akceptacją Sejmu. Rząd był odpowiedzialny przed Sejmem. Posiadał inicjatywę ustawodawczą.

Prezydent – nadrzędna rola w państwie. Kadencja: 7 lat. Pierwszy prezydent został wybrany przez Zgromadzenie Elektorów. Wybór kolejnych miał się odbywać na następujących zasadach: ustępujący Prezydent miał prawo wskazania kandydata na urząd. Jeżeli z niego skorzystał, wyboru Prezydenta mieli dokonywać obywatele w głosowaniu powszechnym z pomiędzy dwóch kandydatów: Zgromadzenia Elektorów i ustępującego Prezydenta. Jeżeli natomiast ustępujący Prezydent nie wskazał swojego kandydata i nie zarządził wyborów powszechnych, Prezydentem zostawał kandydat Zgromadzenia Elektorów. Konstytucja przyznawała Prezydentowi kompetencje ustawodawcze, wykonawcze i kontrolne oraz nadzwyczajne uprawnienia na czas wojny. Miał prawo wydawać dekrety z mocą ustawy. Bez udziału parlamentu ustalał organizację rządu i administracji państwowej. Reprezentował kraj na zewnątrz. Mianował premiera, członków rządu i wyższych urzędników, mógł rozwiązać Sejm i Senat. Decydował o wojnie i pokoju, zawierał i ratyfikował umowy międzynarodowe, był zwierzchnikiem sił zbrojnych. Odpowiadał jedynie « przed Bogiem i historią ».

Rząd: odpowiedzialny przed Prezydentem, rozszerzenie kompetencji w stosunku do konstytucji marcowej, ale i tak rola w sumie ograniczona. Inicjatywa ustawodawcza.

władza sądownicza Sądownictwo oparte na zasadzie niezawisłości i nieusuwalności sędziów. Sądownictwo oparte na zasadzie niezawisłości i nieusuwalności sędziów. Nie dopuszczono możliwości badania przez sądy zgodności ustaw z konstytucją.
prawa i obowiązki obywatelskie Do podstawowych obowiązków obywateli należało: wierność wobec państwa, przestrzeganie prawa, służba wojskowa, świadczenia publiczne ustanowione prawem.

Rozdział o prawach obywatelskich bardzo rozbudowany, konstytucja gwarantowała ochronę życia, wolności, nietykalności i mienia obywateli bez różnicy pochodzenia, płci, narodowości, rasy czy religii. Potwierdzono wolność słowa, sumienia i zrzeszania się.

Artykuły o prawach i obowiązkach obywateli potraktowano pobieżnie, przy czym podkreślono obowiązek wierności wobec państwa, obowiązek jego obrony i ponoszenia ciężarów publicznych.