Okupacja Polski przez Aliantów

Generalnie należy zauważyć że najdłuższa okupacja militarna po odzyskaniu Niepodległości przez Polskę to okres od 17 września 1939 roku do 18 września 1993 roku. Tzw. alianci oficjalnie przystąpili do tejże okupacji Polski i Polaków już 12 lipca 1941 roku udzielając militarnego, finansowego i politycznego wsparcia w mordowaniu Polaków oraz deportacjach. Dodatkowo rzekomi alianci zmusili aby ten fakt zalegalizowała junta w Londynie.

https://rafzen.wordpress.com/2017/09/11/jak-polacy-stali-sie-wrogami-wielkiej-brytanii-i-zwiazku-radzieckiego-po-12-lipca-1941-roku/

Rzekomi alianci zmusili antykonstytucyjną władzę na emigracji aby ten fakt zalegalizowała junta w Londynie. https://rafzen.wordpress.com/2017/04/25/kolejna-rocznica-naszej-konstytucji/

I tak 30 lipca 1941 wznowione zostały stosunki dyplomatyczne między Polską a ZSRR. Gen. Sikorski podpisując układ, naruszał uprawnienia prezydenckie i łamał prawo konstytucyjne co dla junty było na porządku dziennym.

Układ przywracał stosunki dyplomatyczne między Polską i ZSRR zerwane 17 września 1939 po agresji ZSRR na Polskę. Dokument zawierał m.in.: oświadczenie rządu ZSRR, że traktaty radziecko-niemieckie z 1939 roku dotyczące Polski utraciły swą moc, deklarację wzajemnej pomocy w wojnie przeciw hitlerowskim Niemcom oraz zgodę rządu ZSRR na utworzenie na sowieckim terytorium Armii Polskiej pod dowództwem polskim.

W dołączonym do układu protokole rząd ZSRR zagwarantował amnestię dla obywateli polskich: więźniów politycznych i zesłańców pozbawionych wolności na terenie ZSRR w więzieniach i obozach pracy.

Wybitną zdradą stanu była sprawa granic. Strona radziecka zdecydowanie odmawiała zwrotu ziem polskich zajętych we wrześniu 1939 roku. Sikorski podpisując Traktat z Rosją żydowską de facto podpisał wyrok śmierci na siebie tak samo jak uczynił to Kaczyński gdy podpisał Traktat Lizboński. Obie sprawy są tożsame i dotyczą utraty niepodległości Polski i Polaków i obie skończyły się oficjalnie wypadkiem lotniczym. Jedyna różnica jest taka że wraz z Kaczyńskim zamordowano aż 95 osób gdy tymczasem wraz z Sikorskim zostało zamordowanych jedynie 11 innych osób.

2 sierpnia 1945 zakończyła się konferencja okupacyjna dla Polski w Poczdamie z udziałem szefów państw i rządów Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii oraz ZSRR.

Celem spotkania było uregulowanie problemów wynikających z kapitulacji Niemiec oraz oficjalnym zakończeniem II żydowskiej wojny światowej. Z tych też powodów Polacy jako nie żydzi nie mogli brać udziału w tejże konferencji. Interesy Polski i Polaków uzurpacyjnie reprezentował agresor z 1939 roku czyli Rosja żydowska, która nazywała oficjalnie Polskę bękartem wersalskim i gdy tylko mogła zaatakowała Polskę tuż po odzyskaniu przez Polskę niepodległości.

Należy zauważyć, że udział w tej konferencji strony Polskiej był prawnie uzasadniony i obowiązkowy ponieważ to na Polskę napadła żydowska junta z Niemiec, a nie na USA, Wielką Brytanię czy Francję. Już w uzupełnieniu należy podać fakt, że w/w strony były sygnatariuszami Traktatu Wersalskiego powołującymi Niepodległe Wolne Państwo Polskie i z tej racji tę Wolność GWARANTOWAŁY !!! SWOIMI PODPISAMI.

W trwającym od 17 lipca 1945 spotkaniu wzięli udział: prezydent Stanów Zjednoczonych Harry Truman, szef Rosji żydowskiej zwanej Związkiem Radzieckim Józef Stalin oraz premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill, którego od 28 lipca zastąpił Clement Attlee.

Francja która nie była zaproszona do udziału w konferencji żydowskiej w Poczdamie, została poinformowana o jej wynikach już 31 lipca 1945 r. Swój stosunek do uchwal konferencji rząd francuski wyraził 7 sierpnia 1945 r. w sześciu jednobrzmiących listach wręczonych ambasadorom Wielkiej Trójki w Paryżu. Z listów wynikało, że rząd francuski akceptuje bez zastrzeżeń podstawowe decyzje konferencji z wyjątkiem tych, które dotyczyły odbudowy Niemiec jako zjednoczonego i centralnie rządzonego państwa.

Occupied_Germany_and_BerlinUstalili oni np. że utrzymanie finansowe wojsk Rosji żydowskiej na terytorium Polski spadnie na Polaków jako tzw. radziecka strefa okupacyjna. Polskę i Polaków « alianci » czytaj oszuści traktatów międzynarodowych potraktowali jak terytorium Niemiec i tak np. z tych samych artykułów kodeksu karnego co Nasi agresorzy z Niemiec byli mordowani lub sądzeni Polacy w Polsce.

I tak aby sprawę w końcu uregulować  podpisano 17 grudnia 1956 r. w Warszawie porozumienie które nazwano umową: « Umowa między rządem PRL i rządem ZSRR o statucie prawnym wojsk radzieckich czasowo stacjonujących w Polsce ». Zgodnie z tym porozumieniem ogólną liczbę wojsk radzieckich w Polsce ustalono w granicach 62-66 tys. żołnierzy, z czego wojsk lądowych – 40 tys., lotnictwa – 17 tys. i marynarki wojennej – 7 tys. 

Do 1956 r. status wojsk Rosji żydowskiej w Polsce nie był uregulowany. Wojska okupacyjne zajmując kolejne tereny administrowane przez żydów z Niemiec lub ich kolaborantów, pozostawiały tam swoje garnizony bez uzgodnień z Polakami. Po zakończeniu działań zbrojnych i utworzeniu Północnej Grupy Wojsk (PGW) dokonano dyslokacji tych jednostek, wybierając koszary i tereny najbardziej im przydatne. W myśl prawa międzynarodowego stacjonowanie wojsk PGW w Polsce do 1956 r. należy  uznać za kontynuacje działań wojennych. Przez te lata na terenie kraju pozostawało kilkadziesiąt tysięcy żołnierzy radzieckich tylko na podstawie rozkazów dowództwa żydów z Rosji i utrzymywanych przez Polaków za pośrednictwem kryminalnego rządu w Polsce . Tak de facto Polska został ogrodzona w całości drutami kolczastymi, zasiekami, a strażnicy mieli za zadanie strzelania z broni palnej w przypadku prób przekroczenia ustanowionego  terytorium. Polska stała się największym obozem koncentracyjnym w dziejach ludzkości !!!

 

Imienni okupanci Polski 1945-1993 czyli dowódcy Północnej Grupy Wojsk ZSRR;

czerwiec 1945 – październik 1949: marsz. Konstantin Konstantinowicz Rokossowski
październik 1949 – sierpień 1950: gen. płk Kuźma Pietrowicz Trubnikow
wrzesień 1950 – lipiec 1952: gen. lejt. Aleksiej Iwanowicz Radzijewski
lipiec 1952 – czerwiec 1955: gen. lejt. Michaił Pietrowicz Konstantinow
czerwiec 1955 – luty 1958: gen. armii Kuźma Nikitowicz Galicki
luty 1958 – marzec 1963: gen. płk Gieorgij Iwanowicz Chetagurow
marzec 1963 – czerwiec 1964: gen. płk Siergiej Stiepanowicz Mariachin
czerwiec 1964 – październik 1964: gen. lejt. Aleksandr Pawłowicz Rudakow
październik 1964 – czerwiec 1967: gen. płk Gleb Władimirowicz Bakłanow
czerwiec 1967 – listopad 1968: gen. armii Iwan Nikołajewicz Szkadow
grudzień 1968 – maj 1973: gen. płk Magamied T. Tankajew
czerwiec 1973 – lipiec 1975: gen. płk Iwan Aleksandrowicz Gierasimow
lipiec 1975 – styczeń 1978: gen. płk Oleg F. Kuliszew
luty 1978 – sierpień 1984: gen. płk Jurij Fiodorowicz Zarudin
sierpień 1984 – luty 1987: gen. płk Aleksandr Wasiljewicz Kowtunow
luty 1987 – czerwiec 1989: gen. płk Iwan Iwanowicz Korbutow
lipiec 1989 – czerwiec 1992: gen. płk Wiktor Pietrowicz Dubynin
czerwiec 1992 – wrzesień 1993: gen. płk Leonid Iłłarionowicz Kowaliew

Jeżeli kogoś drażni prawda to niech wie że w przypadku zawierania porozumienia dot. Niemiec i przydziału stref okupacyjnych do czego uprawnieni byli alianci na mocy aktu kapitulacji to w przypadku Polski Alianci powinni ustalić definitywną datę wyjścia wojsk obcych celem przeprowadzenia wolnych wyborów na całym terytorium Polski.

Tak się jednak nie stało i Alianci jako całość ponoszą odpowiedzialność za deportacje ludności Polskiej z jej rdzennych terenów oraz mordowanie  określonych grup społecznych na tym obszarze obecnie zdefiniowane prawnie jako zbrodnia ludobójstwa.

Wolnych wyborów nie przeprowadzono, a kraje-sygnatariusze porozumień jałtańskich przeszły do porządku dziennego nad faktem rzeczywistego braku realizacji ich zasadniczego punktu, jeśli chodzi o Polskę. Wyniki głosowań w roku 1947 sfałszowano podobnie jak wyniki pierwszego powojennego głosowania: referendum w roku poprzednim.

Okupowane cały czas państwo polskie nie uporało się dotychczas pod względem prawnym z dziedzictwem okupacji militarnej aliantów zwanej fałszywie komunizmem w Polsce. Dokonana w dniu 31 grudnia 1989 r. przez ostatni, „kontraktowy” Sejm PRL zmiana nazwy państwa i jego godła miała znaczenie przede wszystkim w wymiarze symboli.

W roku 1991 odbyły się wybory parlamentarne, w sensie prawnym została podtrzymana w sposób niezakłócony ciągłość porządku prawnego zapoczątkowanego utworzeniem organizacji kryminalnej zwanej PKWN w Moskwie w 1944 roku. Od 1989 roku potwierdzały to także kolejne nowelizacje wywodzącej się z 1952 roku regulaminu społecznego dla największego obozu koncentracyjnego na świecie zwanej fałszywie stalinowską konstytucją, przekształcające Polskę w państwo okupacyjne zalezne od judeo-satanistów i nie podważające expresis verbis legalizmu militarnej władzy okupacyjnej zwanej  komunistycznej z lat 1939–1989, której faktycznym i najważniejszym źródłem prawa były jednoosobowe decyzje Józefa Stalina.