Zdrajcy z Wersalu

W rezultacie podpisanego Traktatu Wersalskiego Polska i Rumunia połączone były wspólną granicą i zajmowały obszar między Bałtykiem, a Morzem Czarnym. Rządy obu krajów, podpisały 3 marca 1921 układ o wzajemnej pomocy w tym pomocy militarnej w przypadku wojny. Ustalono również zasady współdziałania w polityce zagranicznej oraz inne, bardziej szczegółowe kwestie.

Agresja judeo-satanistów z Niemiec oraz Rosji na Polskę

Rumunia 6 września 1939 ogłosiła neutralność tak samo jak to uczynił jeden dzień wcześniej inny sygnatariusz gwarancji Niepodległości Polski i Polaków USA.

Polskie dowództwo opracowywało w tym czasie wariant tzw. przyczółka rumuńskiego, czyli obrony na krańcach południowo-wschodnich Rzeczypospolitej. Tam mieliśmy stawiać opór aż do reakcji naszych sojuszników. Dzisiaj wiemy zdrajców !

Już 9 września 1939 zaczęto się zastanawiać nad możliwością opuszczenia kraju przez kierownictwo cywilne i wojskowe właśnie przez Rumunię do Francji. Takie były polecenia i sugestie ze strony Rządu Francji przekazane za pośrednictwem ambasadora Francji.
Sama decyzja o ewakuacji do Rumunii została podjęta na naradzie w Kutach 17 września 1939. Prezydent Ignacy Mościcki, Naczelny Wódz Edward Rydz-Śmigły oraz Rząd z premierem Felicjanem Sławojem Składkowskim przekroczyli wówczas granicę rumuńską

W chwili wybuchu wojny Polska miała układ sojuszniczy z Francją z 1921, układ sojuszniczy z Wielka Brytanią z 25 sierpnia 1939 oraz sojusz z Rumunią, obowiązujący jednak tylko w przypadku ataku ze strony ZSRR. Czyli tak jak obecnie w przypadku konfliktu Polski z jednym z państw NATO żaden sojusz nie działa. Tak było np. w przypadku Cypru gdzie Grecja i Turcja rościły sobie prawo terytorialne.

W 1939 Niemcy były powiązane paktem z Japonią i Włochami, tzw. paktem stalowym z Włochami oraz układem z ZSRR (pakt Ribbentrop-Mołotow) z 23 sierpnia 1939. Formalnie wojna nabrała charakteru światowego z chwilą wypowiedzenia jej przez Wielką Brytanię i Francję  w dniu 3 września 1939.

Wraz z Wielką Brytanią do wojny przystąpiły Indie i główne państwa Wspólnoty Brytyjskiej jak np: Australia i Nowa Zelandia (3 września), RPA (6 września) i Kanada (10 września). Oficjalnie po stronie Niemiec do wojny nie przyłączyły się na tym etapie jednak ani Włochy, ani Japonia. Neutralność zachowały Węgry i Rumunia.

Wraz z Niemcami ruszył natomiast Watykan starą krzyżacką doktryną ucywilizowania Polski i Polaków ubraną jednak w rasowe zniszczenie Polaków. Głównym partnerami ludobójstwa Polaków byli zatem judeo-sataniści z Niemiec, Słowacji. Słowacja znajdowała się systemie totalitarnym pod bezpośrednią władzą Watykanu ponieważ Premierem na Słowacji był niejaki ks. Tiso. 1

7 września również bez określonego w prawie międzynarodowym wypowiedzenia wojny zaatakowali Polskę judeo-sataniści z Rosji. Atak ten złamał polsko-żydowski pakt o nieagresji z 1932, który miał obowiązywać do 1945, jednak nie wywołał ze strony rządu polskiego wypowiedzenia wojny żydom z Rosji.

Ten fakt jest o tyle znamienny że żydzi z Polski mający duży wpływ na władzę w Polsce posiadali również określone zadania do wykonania nie tylko jeżeli chodzi o ludobójstwo Polaków ale także kolaboracji ze swoimi braćmi z Niemiec zwanymi nazistami w celu wybicia swoich religijnych przeciwników również pochodzenia żydowskiego. Przypomnę że w gettcie warszawskim wiele tysięcy żydów nawracało się na katolicyzm i to te rodziny były wybijane w pień w pierwszej kolejności transportami do obozów koncentracyjnych zbudowanych przecież  dla Polaków, a nie dla żydów, a KL Warschau jest tego najlepszym przykładem.

Jak powszechnie wiadomo ZSRR w nocie przedstawionej w nocy 17 września 1939  w chwili rozpoczęcia agresji żydowskich ludobójców Polaków ambasadorowi RP w Moskwie Wacławowi Grzybowskiemu oświadczył jednostronnie zaprzestanie istnienia państwa Polskiego. Ambasador odmówił przyjęcia tej noty, Polscy dyplomaci wyjechali z terytorium Rosji żydowskiej dopiero po interwencji dziekana korpusu dyplomatycznego, ambasadora Rządu żydów z Niemiec hr. von Schulenburga.

Natomiast komisarze żydowscy i dowódcy dowodzący Armią Czerwoną rozpoczęli walki z Korpusem Ochrony Pogranicza na całej linii granicznej. Ciężkie walki oddziały Wojska Polskiego i ochotnicy stoczyli w obronie Grodna. Po tej agresji żydów z Rosji Naczelny Wódz Edward Rydz-Śmigły wydał dyrektywę :
Cytat:
« Sowiety wkroczyły. Nakazuję ogólne wycofanie na Rumunię i Węgry najkrótszymi drogami. Z bolszewikami nie walczyć, chyba w razie natarcia z ich strony lub próby rozbrojenia oddziałów. Zadanie Warszawy i miast, które miały się bronić przed Niemcami ? bez zmian. Miasta do których podejdą bolszewicy, powinny z nimi pertraktować w sprawie wyjścia garnizonów do Węgier lub Rumunii. »

Po agresji judeo-satanistów z Rosji rząd polski ewakuował się w nocy 17 września 1939 na terytorium rzekomo sojuszniczej Rumunii. Wbrew porozumieniu polsko-rumuńskim o swobodnym prawie przejazdu – fr. droit de passage i pod naciskiem judeo-satanistów z Niemiec, Rosji i Watykanu oraz po porozumieniu Rumunów z rządem francuskim cała władza Polaków bez uprzedzenia została internowana.

Znamienna jest tutaj rola tego samego judeo-satanisty ambasadora Francji o nazwisku Leon Noel, a który wcześniej namawiał Polaków aby via Rumunia oraz Węgry udali się do Francji oraz jego rola w obaleniu legalnego Prezydenta Polski gen. Bolesława Wieniawy -Długoszowskiego. To ten ambasador pomógł w podróży do Francji Sikorskiemu i razem przybyli do Francji po tym gdy uwięziono władzę w Rumuni.

28 września 1939 r. w zawartym w Moskwie pakcie o granicach i przyjaźni III Rzesza i ZSRR dokonały wbrew prawu międzynarodowemu ( konwencja haska IV z 1907 r.) wytyczenia wspólnej granicy judeo-satanistów z Niemiec oraz Rosji na okupowanym militarnie terytorium Polski. Mieszkańcy obu okupowanych części państwa polskiego poddani zostali ludobójstwu ! Ciągłość Rzeczypospolitej Polskiej na arenie międzynarodowej wbrew deklaracjom agresorów i okupantów została zachowana. W okupowanym kraju odtworzono konspiracyjną administrację i podziemne Wojsko Polskie.

Traktat Wersalski – pdf

STANY ZJEDNOCZONE AMERYKI PÓŁNOCNEJ, IMPERJUM W. BRYTANJI, FRANCJA, WŁOCHY I JAPONJA,

Mocarstwa, oznaczone w tym Traktacie jako Główne Mocarstwa sprzymierzone i stowarzyszone,

BELGJA, BOLIWJA, BRAZYLJA, CHINY, KUBA, EKWATOR, GRECJA, GWATEMALA, HAITI, HEDŻAS, HONDURAS, LIBERJA, NIKARAGUA, PANAMA, PERU, POLSKA, PORTUGALJA, RUMUNJA, PAŃSTWO SERBSKO-KROACKO-SŁOWEŃSKIE, SYJAM, CZECHO-SŁOWACJA I URUGWAJ,
należące wraz z Głównemi Mocarstwami wyżej wymienionemi do Mocarstw sprzymierzonych i stowarzyszonych,

z jednej strony;

i NIEMCY

z drugiej strony;

Wobec tego, że na prośbę Cesarskiego Rządu Niemieckiego Główne Mocarstwa sprzymierzone i stowarzyszone przyznały Niemcom zawieszenie broni 11 listopada 1918 r., aby można było przystąpić do zawarcia z niemi Traktatu Pokoju.  Wobec tego, że Mocarstwa sprzymierzone i stowarzyszone również życzą sobie, by wojna, w którą zostały kolejno pośrednio lub bezpośrednio wciągnięte, i która bierze początek w wypowiedzeniu wojny, przesłanem 28 lipca 1914 r. przez Austro-Węgry — Serbji, w wypowiedzeniach wojny, przesłanych przez Niemcy 1 sierpnia — Rosji i 3 sierpnia 1914 r. — Francji, oraz w inwazji Belgji, ustąpiła miejsce stałemu, sprawiedliwemu i trwałemu Pokojowi.

W tym celu WYSOKIE UKŁADAJĄCE SIĘ STRONY w osobie swych przedstawicieli, którymi są:

Za PREZYDENTA STANÓW ZJEDNOCZONYCH AMERYKI PÓŁNOCNEJ:

Wielmożny Woodrow WILSON, PREZYDENT STANÓW ZJEDNOCZONYCH, działający tak w swem własnem imieniu, jak i z tytułu posiadanej władzy;
Wielmożny Robert LANSING, Sekretarz Stanu;
Wielmożny Henry WHITE, były Ambasador nadzwyczajny i upełnomocniony Stanów Zjednoczonych w Rzymie i Paryżu;
Wielmożny Edward M. HOUSE;
Jenerał Tasker H. BLISS, Przedstawiciel Wojskowy Stanów Zjednoczonych w Najwyższej Radzie Wojennej;

Za JEGO KRÓLEWSKĄ MOŚĆ KRÓLA ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA WIELKIEJ BRYTANJI I IRLANDJI I TERYTORJÓW BRYTYJSKICH POZA MORZAMI, CESARZA INDJI:

Jaśnie Wielmożny David LLOYD GEORGE, M. P., Pierwszy Lord Skarbu i Pierwszy Minister;
Jaśnie Wielmożny Andrew BONAR LAW, M. P., Lord Pieczęci Prywatnej;
Jaśnie Wielmożny Wicehrabia MILNER, G. C. B., G. C. M. G., Sekretarz Stanu dla Kolonji;

Jaśnie Wielmożny Arthur James BALFOUR, O. M., M. P., Sekretarz Stanu dla Spraw Zagranicznych;

Jaśnie Wielmożny George Nicoll BARNES, M. P., Minister bez teki;

oraz:

Za DOMINIUM KANADY:

Wielmożny Pan Charles Joseph DOHERTY, Minister Sprawiedliwości;
Wielmożny Pan Arthur Lewis SIFTON, Minister Ceł.

Za COMMONWEALTH AUSTRALIJSKI:

Jaśnie Wielmożny William Morris HUGHES, Prokurator Jeneralny i Pierwszy Minister;
Jaśnie Wielmożny Pan Joseph COOK, G. C. M. G., Minister Marynarki;

Za ZWIĄZEK POŁUDNIOWO-AFRYKAŃSKI:

Jaśnie Wielmożny Jenerał Louis BOTHA, Pierwszy Minister;
Jaśnie Wielmożny Jenerał-Porucznik Jan Christiaan SMUTS, K. C., Minister Obrony krajowej;

Za DOMINIUM NOWEJ ZELANDJI:

Jaśnie Wielmożny William Ferguson MASSEY, Minister Pracy i Pierwszy Minister;

Za INDJE:

Jaśnie Wielmożny Edwin Samuel MONTAGU, M. P., Sekretarz Stanu dla Indji;
Jego Książęca Mość Jenerał-Major Maharadża Sir Ganga Singh Bahadur, Maharadża BIKANERU, G. C. S. I., G. C. I. E., G. C. V. O., K. C. B., A. D. C.;

Za PREZYDENTA REPUBLIKI FRANCUSKIEJ:

Pan Georges CLEMENCEAU, Prezydent Rady Ministrów, Minister Wojny;
Pan Stephen PICHON, Minister Spraw Zagranicznych;
Pan Louis-Lucien KLOTZ, Minister Finansów;

Pan André TARDIEU, Komisarz Jeneralny dla Spraw Wojennych francusko-amerykanskich;

 Pan Jules CAMBON, Ambasador Francji;

Za JEGO KRÓLEWSKĄ MOŚĆ KRÓLA WŁOCH:

Baron S. SONNINO, Deputowany;
Margrabia G. IMPERIALI, Senator, Ambasador J. K. Mości Króla Włoch w Londynie;
Pan S. CRESPI, Deputowany;

Za JEGO CESARSKĄ MOŚĆ CESARZA JAPONJI:

Margrabia SAIONZI, były Prezydent Rady Ministrów;
Baron MAKINO, były Minister Spraw Zagranicznych, Członek Rady dyplomatycznej;
Wicehrabia CHINDA, Ambasador nadzwyczajny i upełnomocniony J. C. M. Cesarza Japonji w Londynie;
Pan K. MATSUI, Ambasador nadzwyczajny i upełnomocniony J. C. M. Cesarza Japonji w Paryżu;
Pan H. IJUIN, Ambasador nadzwyczajny i upełnomocniony J. C. M. Cesarza Japonji w Rzymie;

Za JEGO KRÓLEWSKĄ MOŚĆ KRÓLA BELGÓW:

Pan HYMANS, Minister Spraw Zagranicznych, Minister Stanu;
Pan van den HEUVEL, Poseł nadzwyczajny i Minister upełnomocniony J. K. M. Króla Belgów, Minister Stanu;
Pan VANDERVELDE, Minister Sprawiedliwości, Minister Stanu;

Za PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ BOLIWIJSKIEJ:

Pan Ismael MONTES, Poseł nadzwyczajny i Minister upełnomocniony Boliwji w Paryżu;

Za PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ BRAZYLIJSKIEJ:

Pan Joâo Pandiá CALOGERAS, Deputowany, były Minister Finansów;
Pan Raul FERNANDES, Deputowany;
Pan Rodrigo Octavio de L. MENEZES, profesor Prawa międzynarodowego w Rio-de-Janeiro;

Za PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ CHIŃSKIEJ:

Pan LOU Tseng-Tsiang, Minister Spraw Zagranicznych;
Pan Chengting Thomas WANG, były Minister Rolnictwa i Handlu;

Za PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ KUBAŃSKIEJ:

Pan Antonio Sánchez de BUSTAMANTE, Dziekan wydziału Prawa Uniwersytetu hawańskiego, Prezes kubańskiego Towarzystwa dla Prawa międzynarodowego;

Za PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ EKWATORSKIEJ:

Pan Enrique DORNY DE ALSÚA, Poseł nadzwyczajny i Minister upełnomocniony Ekwatoru w Paryżu;

Za JEGO KRÓLEWSKĄ MOŚĆ KRÓLA HELLENÓW:

Pan Eleftherios K. VENISÉLOS Prezydent Rady Ministrów;
Pan Nicolas POLITIS, Minister Spraw Zagranicznych;

Za PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ GWATEMALSKIEJ:

Pan Joaquin MÉNDEZ, były Minister Stanu dla Robót publicznych i Oświecenia publicznego, Poseł nadzwyczajny i Minister upełnomocniony Gwatemali w Waszyngtonie, Poseł nadzwyczajny i Minister upełnomocniony w misji specjalnej w Paryżu;

Za PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ HAÏTI:

Pan Tertullien GUILBAUD, Poseł nadzwyczajny i Minister upełnomocniony Haïti w Paryżu;

Za JEGO KRÓLEWSKĄ MOŚĆ KRÓLA HEDŻAZU:

Pan Rustem HAÏDAR;
Pan Abdul Hadi AOUNI;

Za PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ HONDURAS:

Dr. Policarpo BONILLA, w specjalnej misji w Waszyngtonie, były Prezydent Rzeczypospolitej Honduras, Poseł nadzwyczajny i Minister upełnomocniony;

Za PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ LIBERYJSKIEJ:

Wielmożny Charles Dunbar Burgess KING, Sekretarz Stanu;

Za PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ NIKARAGUA:

Pan Salvador CHAMORRO, Prezydent Izby deputowanych;

Za PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ PANAMA:

Pan Antonio BURGOS, Poseł nadzwyczajny i Minister upełnomocniony Panamy w Madrycie;

Za PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ PERU:

Pan Carlos G. CANDAMO, Poseł nadzwyczajny i Minister upełnomocniony Peru w Paryżu;

Za PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ:

Pan Ignacy J. PADEREWSKI, Prezydent Rady Ministrów, Minister Spraw Zagranicznych;
Pan Roman DMOWSKI, Prezes Komitetu Narodowego Polskiego;

Za PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ PORTUGALSKIEJ

Dr. Affonso Augusto da COSTA, były Prezydent Rady Ministrów;
Pan Augusto Luiz Vieira SOARES, były Minister Spraw Zagranicznych

Za JEGO KRÓLEWSKĄ MOŚĆ KRÓLA RUMUNJI:

Pan Ion J. C. BRATIANO, Prezydent Rady Ministrów, Minister Spraw Zagranicznych;
Jenerał Constantin COANDA, Jenerał Korpusu Armji, Adjutant królewski, były Prezydent Rady Ministrów;

Za JEGO KRÓLEWSKĄ MOŚĆ KRÓLA SERBÓW, KROATÓW I SŁOWEŃCÓW:

Pan Nicolas P. PACHITCH, był Prezydent Rady Ministrów;
Pan Ante TRUMBIC, Minister Spraw Zagranicznych;

Pan Milenko VESNITCH, Poseł nadzwyczajny i Minister upełnomocniony J. K. M. Króla Serbów, Kroatów i Słoweńców w Paryżu;

Za JEGO KRÓLEWSKĄ MOŚĆ KRÓLA SYJAMU:

Jego Książęca Mość Książę CHAROON, Poseł nadzwyczajny i Minister upełnomocniony J. K. M. Króla Syjamu w Paryżu;

Jego Wysokość Książę TRAIDOS PRABANDHU, Podsekretarz Stanu dla Spraw Zagranicznych;

Za PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ CZECHO-SŁOWACKIEJ:

Pan Karel KRÁMAŘ, Prezydent Rady Ministrów;
Pan Eduard BENEŠ, Minister Spraw Zagranicznych;

Za PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ URUGWAY:

Pan Juan Antonio BUERO, Minister Spraw Zagranicznych, b. Minister Przemysłu;

Za NIEMCY:

Pan Hermann MÜLLER, Minister Spraw Zagranicznych Rzeszy;
Doktór BELL, Minister Rzeszy;

działający w imieniu Cesarstwa Niemieckiego i w imieniu wszystkich składających je Państw i każdego z nich z osobna.
 KTÓRZY, po wymianie swych pełnomocnictw, uznanych za dobre i należyte co do formy, ZGODZILI SIĘ NA NASTĘPUJĄCE POSTANOWIENIA:
 Począwszy od uprawomocnienia się niniejszego Traktatu zakończy się stan wojenny. Od tej chwili, z zastrzeżeniem postanowień tego Traktatu, zostaną na nowo podjęte urzędowe stosunki Mocarstw sprzymierzonych i stowarzyszonych z Niemcami oraz z poszczególnemi Państwami niemieckiemi.